© Shunji Ishida

Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi (California Academy of Sciences), Renzo Piano ve Stantec Architecture tarafından ortak olarak tasarlanan bir bilim ve araştırma merkezi binası. Kaliforniya Bilim Akademisi, 1853 yılında eyaletin San Francisco şehrinde kurulan bir enstitü ve Amerika’nın en prestijli araştırma kuruluşlarından bir tanesi.

© Tim Griffith

Renzo Piano tarafından tasarlanan akademinin müze binası yaklaşık 28 metre yüksekliğindeki her biri cam bir kubbeye sahip iki önceden var olan binanın bir araya gelmesi ile oluşuyor. Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi bünyesinde bulundurduğu planetaryum, akvaryum, sergi alanları ve geniş bir yeşil çatısı ile dikkat çekiyor. Yeşil çatının altında yer alan tüm bu mekanların kütlesel kurgusu çatıya şeklini veriyor.

© Tom Fox, SWA Group

3,500 metrekarelik kompleks, yerden kopartılarak 10 metre yükseltilmiş bir parkı andırıyor. Yapının üzerinde 1.7 milyon doğal bitki bulunan yeşil çatısı doğal bir topografya gibi hareket ediyor. Yapının köşelerine doğru bir düzlük gibi davranan çatı, kompleksin ortalarına doğru yükselerek müzenin ana iki kubbesini oluşturuyor. Biri planetaryumun, diğeri ise yağmur ormanı sergi alanının üzerinde bulunan bu kubbeler, doğal tepecikleri andırıyor. Kubbelerin üzerinde ise yuvarlak tavan pencereleri bulunuyor ve bu pencereler açılıp kapanarak müzenin içinde doğal hava sirkülalsyonu sağlıyor.

Plan

Sürdürülebilir mimari bu projenin en temel özelliklerinden bir tanesi. Piano, bu tasarımı ile LEED tarafından verilen en iyi tasarım ödülüne layık görülmüş. Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi, pek çok yeşil stratejisi ile bu ödülün hakkını veriyor. Yeşil çatının altında yer alan doğal toprak tabakası çok etkili bir yalıtım katmanı olarak görev yapıyor. Binanın ısı korunumu ve bu yolla sağlanırken müzenin içinde yapay klimalandırma sistemlerine ihtiyaç duyulmuyor.

Çatının transparan kanopisine yerleştirilmiş fotovoltaik paneller ile güneş enerjisi elektrik enerjisine dönüştürülüyor. Müzenin elektrik ihtiyacının %5’inden fazlası bu şekilde sağlanıyor. Materyal tercihi, geri dönüşüm stratejileri, doğal ışık kullanımı, su kullanımı, yağmur suyu toplama sistemleri ve enerji kullanımı gibi unsurlar da bir bütün olarak Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi’nin sürdürülebilir bir müze binası olmasına katkı sağlıyor.

© Tim Griffith

San Francisco’da Golden Gate Park’ta bulunan müze dünyanın en büyük doğa tarihi müzeleri arasında yer alıyor. Sergi, eğitim, koruma ve araştırma konseptlerini tek bir çatı altında toplayan müze yılda 1.5 milyona yakın ziyaretçi ağırlıyor. Müzenin içinde bulunan akvaryumda köpekbalıkları ve denizin derinliklerinde görülen çeşitli canlılar yaşıyor.

© Tim Griffith

Yapının bir diğer dikkat çekici noktası ile iki binanın ortasında yer alan tamamen cam kaplı meydan(piazza). 22 metreye 30 metre genişliğindeki bu meydanın üstünde hafif bir açıyla yükselen cam bir tavan parçası var. Üçgen cam panellerin oluşturduğu bu cam tavan çelik kirişler ve kirişlere bağlı yatay destek elemanları ile taşınıyor. Beton yeşil çatı da yine kimi noktalarda eğimli üretilen çelik kiriş kolon sistemi ile taşınıyor. Bu strüktürel sistem ile müzenin bazı noktalarında 29 metreye varan açıklıklar geçilmiş.

The post Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Diller Scofidio + Renfro tarafından tasarlanan ve 2019 yılında tamamlanan The Shed, New York’un yeni kültür odaklarından bir tanesi. Yapı tamamen gönüllü amaçlar ile tüm disiplinlerden sanat eserlerini toplamayı ve farklı kesimlerden insanlar ile buluşturmayı amaçlayan bir kurumun merkezi. Bloomberg Binası olarak da adlandırılan yapı Hudson Nehri’nin kıyısında, Heatherwick Studio tarafından tasarlanan Vessel’in hemen yanında yer alıyor.

© Iwan Baan

The Shed, mimari olarak sanatçıların tüm isteklerini karşılayabilecek bir yapı olarak tasarlanmış. Toplam sekiz katlı merkezde iki kat galeri alanı, Griffin sahnesi adı verilen çok amaçlı bir tiyatro salonu ve prova alanları, yerel sanatçılar için çalışma alanları ve bir etkinlik alanına sahip olan Tisch Skylights bulunuyor.

© Iwan Baan

Tasarımın en dikkat çekici özelliği ise The McCourt. Yapının üzerini kaplayan ETFE kabuk, zeminde bulunan raylar ile binanın yanındaki meydana doğru hareket ederek geniş çaplı performansların gerçekleşebileceği, enstalasyonların ve etkinliklerin yer alabileceği büyük bir yarı kapalı alan oluşturuyor. 37 metre yüksekliğindeki bu kabuk çelik diagrid sistemden oluşuyor. Tamamı yarı saydam teflon bazlı bir polimer olan ETFE (tetrafluoroethylene) ile kaplanan kabuk bir cam malzemenin sağlayabileceği termal yalıtım değerlerine sahip. Uzunluğu kimi noktalarda 21 metreye kadar çıkan üçgen ETFE birimler şu ana kadar üretilen en büyük ETFE paneller.

© Timothy Schenck

Elizabeth Diller, 3 Nisan 2019’da, The Shed’in açılış töreninde yapıyı şu sözler ile anlatmış: “Yapı boyut ve istek ölçeğinde değişebilecek kadar esnek olmalıydı. Ancak esnek olurken jenerikten kabullerden de kaçmalıydı. Yeni bir grup sanatçı gelecek ve binayı bizim bile hayal etmediğimiz yeni şekillerde kullanacak. Sanatçılar geldikçe tasarımı değiştirecekler ve yapacak pek çok yeni şey bulacaklar.”

The Shed, esneklik ve çok amaçlılık göz önünde bulundurularak tasarlanmış bir sanat merkezi. Yapının açık strüktürel sistemi, gelecekteki sanatın ve sanatçıların ihtiyaç duyabileceği ölçek, medya ve teknoloji değişimlerine ayak uydurabilecek bir karaktere sahip. Kabuğun kinetik sisteminde New York High Line’ından ve West Side Rail Yard’dan ilham alınmış. Tren yollarında ve limanlarda kullanılan gezer vinçlerde kullanılan bir ray sistemi kullanılmış.

© Timothy Schenck

Diller Scofidio + Renfro’nun önem verdiği bir diğer nokta ise yeni sanat merkezinin sürdürülebilir ve doğa dostu bir mimari karaktere sahip olması. LEED Silver sertifikasına sahip olan The Shed, New York enerji korunumu koşullarının %25 altına inmeyi başarmış. Tasarlanan kabuk, hareket etmediği durumlarda binanın içi için büyük bir yalıtım malzemesi olarak görev yapıyor.

*ETFE, yalıtımlı cam, betonarme ve çelik kullanılarak inşa edilen The Shed ile ilgili detaylı bilgiye ve strüktürel görsellere Diller Scofidio + Renfro’nun websitesi üzerinden ulaşabilirsiniz.

The post The Shed appeared first on Arkitektuel.

© MVSA Architects

Hollanda tabanlı ING Grubu’nun Amsterdam’da bulunan merkez binası Hollanda’lı mimarlık ofisi MVSA Architects tarafından tasarlandı. Yapımı 2002 yılında tamamlanan ING Evi (ING House), Amsterdam A10 otoyolunun kenarında, 20,000 metrekarelik bir arazi üzerinde bulunuyor. Yapı yalnızca ING’nin merkez binası değil; aynı zamanda dünyanın onlarca ülkesine yayılmış bir kurumun en önemli sembollerinden birisi.

© MVSA Architects

A10 otoyolu ile Niewue Meer isimli bir gölün arasında yer alan yapı Amsterdam’ın güneyinde yer alan ticari aksın başlangıcını oluşturuyor. Üzerinde bulunduğu dar araziye yatay bir şekilde yerleşen ING Evi, şehre bakan cephesiyle yüksek ve gösterişli bir bina profili çizerken, göle bakan cephesiyle daha düşük profilli bir yapı izlenimi veriyor.

© MVSA Architects

Yapı, yükseklikleri 9 metre ile 12 metre arasında değişen ters V şeklindeki kolonlar üzerinde duruyor. Tasarlanan bu strüktür hem otoyol kullanıcılarının binanın içerisinden arkadaki yeşil peyzajı görebilmesini sağlıyor hem de ofisin tüm çalışanlarını otoyol kotunda bulunan bir mekanda çalışmaktan kurtarıyor.

© MVSA Architects

Binayı yerden yükseltme kararının bir diğer getirisi ise zemin katta geniş ve ferah bir giriş mekanı ortaya çıkması. Cam ile kaplanan giriş lobisinin çevresi de peyzaj düzenlemeleri ile yeşillendirilmiş. Ayrıca binanın altından taksilerin, otobüslerin ve ofis araçlarının kullanımına ayrılmış bir araçyolu da geçiyor. Yerin altında ise otopark ve bisiklet parkları bulunuyor.

ING Evi’nin oditoryumu ve fuaye alanı yapıdan bir miktar koparılmış durumda. Ayrı bir girişe ve asansörlere sahip olan bu iki alan tüm çalışanlar tarafından kullanılabiliyor. Ofis binasının içinde açık ve yarı-açık mekan kullanımları ile oldukça renkli bir atmosfer yaratılmış. Yapının farklı katlarına yerleştirilen galeri boşlukları, bahçeler ve avlular sayesinde iç mekanda çeşitli vistalar oluşturan tek ve uzun bir mekan karakteri var.

© MVSA Architects

Binanın içinde panoramik manzaralar sunan restoran, konferans odası ve oditoryum gibi mekanlar da, daha içe kapalı, izole çalışma alanları da mevcut. Sıradan bir ofis binasına kıyasla ING Evi’nde pek çok konferans alanı bulunuyor.

© MVSA Architects

ING Evi, üzerinde bulunduğu arazi nedeniyle pek çok sorun ile başa çıkması gereken bir yapı. Güneş ışınlarını doğrudan alan güney cephesinde yüksek ısı ve ışınım, otoyola bakan kuzey cephesinde ise ses ve hava kirliliği gibi sorunlar var. Yapının cephesi akılcı tasarımı sayesinde binayı çevresi ile uyumlu bir hale getiriyor. Tasarlanan çift cidarlı cephe iç mekan ısısını optimum seviyede tutarken doğal havalandırma imkanı da sunuyor. Güney cephe boşluğuna yerleştirilen güneş kırıcı elemanlar ise bu cephede sıcak havayı yapının dışına atan bir baca görevi görüyor. Kuzey cephesinde ise cam ile kaplı cephe tamamen kapatılmış ve cephe boyunca temiz hava sirkülasyonu sağlanmış.

© MVSA Architects

Tasarlanan metal çatı sistemi sayesinde yapının içindeki mekanlar doğal yollardan havalandırılabiliyor. Bu sistemin çalışabilmesi için yerin 150-200 metre aşağısına kadar inen kuyular kazılmış ve yapı yer altındaki kuyulardan sıcak ve soğuk su temin ediyor. Bu sayede ING Evi oldukça enerji korunumu sağlayan, sürdürülebilir bir kimliğe bürünmüş.

The post ING Evi appeared first on Arkitektuel.

Alper Turan / İstanbul Teknik Üniversitesi / Mimari Proje VII – Güz 2018

Beylerbeyi Stadyumu’nun bulunduğu arazide yer alan proje, yenilikçi bir kentsel tarım önerisi. Eco-Experience, Beylerbeyi’nin içinde kentsel bahçe olarak tanımlanan bir mekan yaratırken aynı zamanda tarımla uğraşan çiftçi, bilim adamı ve şehir sakinlerini aynı çatı altında toplamayı hedefliyor.

Located on a sloped landscape in Beylerbeyi Istanbul, Terraphase is a proposal for a novel solution in urban agriculture. Project aims to generate a single urban space in the city that is known as the ‘urban garden’ and brings scientists, farmers and the residents of the city together.

Araştırma birimleri, tohum saklama alanları, mikro-klima tarım alanları ve konut birimleri yaklaşık 12 bin metrekare büyüklüğündeki alana yayılmış durumda. Projenin en dikkat çekici mimari unsuru ise ana yetiştirme alanını üzerinde bulunduran devasa konsol. Yapının içinde iki farklı çeşitte sirkülasyon elemanı düşünülmüş. Binanın tüm kullanıcıları için tasarlanmış sarı renkli sirkülasyon tüpleri tüm sistemi dolaşırken, kapalı sirkülasyon koridorları yalnızca bilim adamları ve yapıda araştırma/yetiştirme yapan kişilerin kullanımı için yerleştirilmiş.

The 3-acre site is divided into parts according to their functions. Research units, seed storage areas, micro-climate cultivation regions, housing units are dispersed around the site. The most prominent aspect of the design is the cantilever which is the main cultivation space. Two kinds of circulation elements are used in the design. One, the tubular circulation throughout the system provides accessibility through the system for the public, whereas a private circulation is also designed for scientists and researchers.

Projenin önemli amaçlarından biri çeşitli tarım alanları üretmek. Mevcut stadyum arazisine yerleşen proje, konsol yapısı ile neredeyse tüm futbol sahasının tarım alanı olarak kullanılabilmesinin önünü açarken üzerinde bulunan açık ve yarı açık mekanlar sayesinde de farklı tarım alanları üretiyor. Projenin kuzey kısmında yer alan kapalı hacimler ise birbirine bağlanan araştırma birimleri olarak düşünülmüş.

The project aims to generate various cultivation spaces. While the design allows agricultural use of the whole football pitch, it also generates semi-open spaces within the building to grow plants. The closed volumes on the site are secluded for research. Those separate volumes are connected from the backbone of the building, which is embedded in the sloped landscape. The project creates typical cultivation units that can be applied to other projects and creates a novel method of agriculture.

Eco-Experience, ismini kullanıcılarına sunduğu deneyimlerin çeşitliliğinden alıyor. Kullanıcıların mekanı nasıl algıladıkları ana tasarım kriteri. Bu sayede proje yarattığı mimari zenginlik ile sürdürülebilirlik kültürü propagandası yapıyor. İstanbul’da yaşayan insanların sürdürülebilirliği, yeşili, kentsel tarımı canlı olarak deneyimleyebildikleri bir mekan hayal edilmiş. Bu sayede proje kentin pek çok unsurunu bir araya getirerek doğa dostu ve kümülatif bir kültür oluşturuyor.

The design is based on the experiences the building offers. The users’ perception of space is the main design criteria. Architecture is used as a way to promote sustainability. By focusing on the visitors and users, the project enhances a sustainability culture where people living in the city get accustomed to concepts like urban agriculture and sustainable solutions. The result is a hub that brings people together while producing for the city.

The post Eco-Experience / Alper Turan appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanan ödüllü Danimarka Pavyonu Çin’in Şangay şehrinde düzenlenen Expo 2010 fuarında yer almış. BIG’in tasarımı sadece mimari ve yapısal açıdan değil aynı zamanda temsil ettiği Danimarka ruhu için de ilgi çekici olmuş. 

© Iwan Baan

Temel olarak  pavyon, ziyaretçilerin girişte mevcut olan 1500 bisiklet ile dolaştığı büyük bir döngü ve ziyaretçilerine Danimarka şehir yolunu deneyimleme şansı  tanıyor. Pavyonun merkezinde dünyanın en temiz sularından birine sahip olan Kopenhag Limanı’ndan getirilen su ile doldurulmuş büyük bir havuz bulunuyor ve ziyaretçiler bu havuzda yüzebiliyor. Havuzun  merkezinde geçici olarak Çin’e taşınan Danimarka’nın sembolü olan küçük deniz kızı heykeli var. Bjarke Ingels’in  deyimiyle “Küçük deniz kızının Çin’e taşınması, 1,3 milyar Çinli’nin Kopenhag’a taşınmasından daha etkilidir.”

© Iwan Baan

Danimarka Pavyonu sıcağı yansıtan özelliği nedeniyle Şangay yaz güneşi sırasında üzerindeki mekanların serin kalmasını sağlayan beyaz boyalı çelikten monolitik bir yapı. Çatısı, Danimarka bisiklet yollarından bilinen açık mavi bir yüzey dokusu ile kaplanmış. İç kısımda zemin hafif epoksi ile  kaplanmış . Pavyonun içindeki mavi bisiklet yolu sayesinde şehirdeki bisikletliler yapının içinden geçebiliyor. Cephe çeliği pavyonun karşılaştığı yapısal gerilimi  yansıtan bir  düzende 1:1 gerilme testi yapıyor.

© Iwan Baan

Bjarke Ingels, Danimarka Pavyonu üzerinden sürdürülebilirlik kavramını sorguluyor. Sıcak su ile uzun duş alınmamalı, tatil için uzun uçuşlar yapılmamalı gibi ‘bir şeyin faydalı olabilmesi için acı vermesi gerek’ yaklaşımını eleştiren Ingels, bu yaklaşımın sürdürülebilirliği sıkıcı bir kavram olarak gösterdiğini söylüyor. Bu bağlamda Ingels, sürdürülebilir tasarımların etkili olabilmesi için yalnızca politik ve ahlaki değerler çerçevesinde yapılmaması gerektiğini savunuyor. Sürdürülebilir tasarımlar, sürdürülebilir olmayan tasarımlara kıyasla daha çekici olabilmeyi başarmalı. BIG, Danimarka Pavyonu ile sürdürülebilir bir şehir olan Kopenhag’ın hayat kalitesini nasıl arttırabildiğini gösteren bir takım deneyimleri sergiliyor.

Kaynaklar:

• Bjarke Ingels Group – https://big.dk/#projects-xpo
•  “Denmark Pavilion, Shanghai Expo 2010 / BIG” 03 May 2010. ArchDaily. Accessed 28 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/57922/denmark-pavilion-shanghai-expo-2010-big/> ISSN 0719-8884

The post Danimarka Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

© Thomas Mayer

Emre Arolat Architects tarafından tasarlanan Maslak No. 1, Büyükdere Caddesi üzerindeki bir ticari manifesto. İstanbul’un yeni ticarı aksı olan Mecidiyeköy-Maslak aksında bulunan yapının inşaatı 2014 yılında tamamlanmış. Yapı adını cadde üzerindeki bina kapı numarasının 1 olmasından alıyor. Üç farklı holdingin merkezlerinin bulunduğu ofis binası, sıradışı mimarisi ile bölgedeki diğer yapılardan ayrılıyor. 

© Thomas Mayer

Maslak No. 1, kıvrımlı formu ile dikkat çeken bir gökdelen. Yapının bu formu, müşterinin tasarlanacak ofis binasının prestijli bir tasarım olması isteğinden ortaya çıkmış. Mal sahibi, bu ticarı aks üzerinde görkemli yeni bir bina istemiş ancak proje alanının üçgensel alanı ve imar yönetmeliğindeki kısıtlamalar, Maslak No. 1’in tasarımının belli ölçülerin üzerine çıkmasını engellemiş. Emre Arolat Architects, bu sorunla başa çıkabilmek için yapıyı ikiye bölmüş: dikdörtgensel ofis hacmi ve bu kütleyi saran kıvrımlı cam kabuk. Tasarlanan kabuk katmanı sayesinde hem bina olduğundan daha büyük gözükebilmiş hem de binanın içinde farklı bir atmosfer yaratılmış.

Zemin Kat Planı

Ofis bloğu, 8,25’e 8,25 bir grid üzerine yerleştirilmiş. Betonarme kullanılarak inşa edilen bu kısımda kullanılan malzemeler inşaat maliyetini düşürme amacıyla seçilmiş. Ofis bloğunu saran kıvrımlı kabuk bazı noktalarda ana kütleden 17 metre kadar uzaklaşıyor. İki cephe sistemi arasındaki bu boşluk bir ara bölge olarak değerlendirilmiş ve yapının akustik korunum ve enerji korunumu imkanları sağlamış. Buna ek olarak cephenin içine yerleştirilen dikey bahçeler ile iç mekanın daha canlı ve yeşil bir görünüm kazanması hedeflenmiş. Bu dikey bahçelere her 4 katta bir tasarlanan platformlar ile ulaşılıyor. 

© Thomas Mayer

Maslak No. 1’in en dikkat çeken mimari özelliği kuşkusuz çelik ve cam cephesi. 1,5 metreye 2 metrelik cam panellerin balık pulu şeklinde bir araya gelmesiyle oluşan cephe Büyükdere Caddesi üzerinden bakıldığında özgün bir görsel etki yaratıyor. Üzerlerinde güneş ışığından koruyucu film katmanı bulunan paneller içeri giren güneş ışığını kontrol ediyor ve boşluklu yerleştirilmeleri sayesinde bina içinde doğal hava akışı sağlanıyor. Panellerin her biri farklı opaklık seviyelerine sahip. Güney cephede daha opak paneller tercih edilirken yapının kuzey cephesi daha geçirgen bir kimliğe sahip.

Emre Arolat Architects, yapının tasarımında ekonomik çözümlere ağırlık vermiş. Otopark katları, lobiler, sirkülasyon alanları ve tuvaletler olabildiğince basit ve ucuz malzemeler ile tamamlanmış. Ofis alanlarının büyük bir kısmındaki beton yüzeyler çıplak bırakılmış. Yalnızca bazı alanlarda asma tavan gibi ana strüktürü kapatan çözümlere gidilmiş.

© Thomas Mayer

Tasarımına 2009 yılında başlanan yapı 2014 yılında tamamlanmış. LEED Altın sertifikasına sahip olan Maslak No. 1, komşusu olduğu yapılarla karşılaştırıldığında sürdürülebilir mimarisi ile ön plana çıkmayı başarıyor. Isı geri dönüşümü sağlayan havalandırma sistemi ve VRV sistemi sayesinde Maslak No. 1, benzer bir yapıya oranla %40 daha fazla enerji korunumu sağlıyor. Islak hacimlere su tasarrufu sağlayan armatürler yerleştirilmiş ve kendi enerjilerini üreten asansörler tercih edilmiş. Bunlara ek olarak, yapının cephesi tasarımın en güçlü çevre dostu çözümlerinden biri.

© Thomas Mayer

Maslak No. 1, oldukça özel ve dışarıya kapalı bir yapı. Tasarım zemin katta bile kamusal bir alan oluşturmayı reddediyor ve binanın içindeki alanlar yalnızca ofis çalışanlarına hitap ediyor. Ayazağa metro ve otobüs duraklarına oldukça yakın bir mesafede bulunan yapı Maslak’taki yüksek binaların en güncellerinden biri. Maslak No. 1’in, şehir planlaması açısından tartışmaya açık Maslak’ın en çarpıcı elemanlarından biri olduğu söylenebilir.

The post Maslak No. 1 appeared first on Arkitektuel.

© Dave Southwood

LOT-EK tarafından tasarlanan Drivelines Stüdyoları, sürdürülebilir ve düşük bütçeli konut projelerine yeni bir bakış açısı kazandıran bir tasarım. Yapı, Güney Afrika’nın en büyük şehri olan Johannesburg’un Maboneng bölgesinde yer alıyor. Proje, Güney Afrika’da gerçekleşen ırk ayrımı (apartheid) sonrası yeni jenerasyonun şehir merkezini yeni kentsel yaşam modelleri üreterek yenileme sürecinin bir parçası.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları üçgen bir arazi üzerine yerleştirilmiş iki konut bloğundan oluşuyor. İki dikdörtgensel hacim, dar bir açıyla birbirlerine değiyor ve aralarında açık bir iç avlu oluşturuyor. Bu sayede yapı, sokak kotundan bakıldığında devasa bir billboard izlenimi veriyor. Bu etkiyi güçlendirmek için blokların sokağa bakan cepheleri tamamen düz ve keskin bırakılmış. Avluya bakan iç cephelere ise yapının sirkülasyonunu sağlayan merdivenler, asansörler ve farklı kotları birbirine bağlayan köprüler yerleştirilmiş.

© Dave Southwood

Modüler bir yapısı olan Drivelines Stüdyoları toplam 140 geri dönüştürülmüş konteynerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yapıda kullanılacak yeşil ve mavi konteynerler renklerine göre seçilmiş ve bir daha boyanmamışlar. Konteynerlerin üzerindeki, yüzeyin köşesinden merkezine kadar uzanan geniş diyagonal açıklıklar her bir birimin içine ışık almasını sağlayan birer pencere işlevi görüyor. Bu açıklıkların cephede düzenli bir örüntü şeklinde tekrar ettirilmesi yapıya özgün bir karakter kazandırıyor.

© Dave Southwood

Yapının zemin katı farklı fonksiyonları bir arada bulunduruyor. Albertina Sisulu caddesine bakan cephede zemin katlar dükkan olarak kullanılırken, yapının arka kısmına doğru konut birimleri olarak kullanılıyor. Ayrıca zemin katta kompleksin sakinlerinin kullanımına ayrılmış özel bir avlu ve bir havuz da bulunuyor. 6 katlı yapının diğer katlarının tamamını farklı boyutlardaki konut birimleri oluşturuyor. Büyüklükleri 28 metre kare ile 58 metre kare arasında değişen birimlerin her biri açık plan şemasına sahip ve her bir birimin yapının iç avlusu ile bir bağlantısı var.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları, mimari olarak çok özgün ve yenilikçi bir tasarıma sahip olmayabilir. Ancak yapı, sosyal niteliği ve içinde bulunduğu coğrafi ve tarihi konjonktür göz önüne alındığında oldukça proaktif bir tasarım. Proje, bulunduğu bölgenin yeni bir kimlik kazanmasını sağlayacak öncül etkenlerden biri.

The post Drivelines Stüdyoları appeared first on Arkitektuel.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, Paul de Ruiter Architects ekibi tarafından tasarlanmış bir konut yapısı. 2013 yılında tamamlanan konut, Hollanda’da Noord-Beveland isimli kentte önceden tarım arazisi olan bir arazinin üzerinde inşa edilmiş. Villa Kogelhof, Paul de Ruiter tarafından etrafındaki peyzajın üzerinde yüzen, ekolojik, karbon-nötr  bir ev olarak kurgulanmış.

©Jeroen Musch

Evin bulunduğu 25 hektarlık arsa, Hollanda’da devlet tarafından başlatılan geniş bir programın parçası. Devletin başlattığı program, ülke boyunca yerel ekolojik alanları birbirine bağlamayı amaçlıyor. Yapının şu anki sahibi, önceden tarım arazisi olarak kullanılan araziyi 2006 yılında satın almış. Arsa bölgede bulunan bitki ve hayvanlar için korunan bir habitat, bölgeyi ziyaret eden turistler için ilgi çeken bir nokta ve kamusal bir alan. Bu nedenle bu alan üzerine bir yapı inşa edilmesi için izin alınırken arsanın tarım öncesi konumuna geri döndürülmesi şartı koşulmuş.

©Misha de Ridder

Villa Kogelhof’un arazisi, devletin programı doğrultusunda 71.000 adet ağaçlı geniş bir orman alanı bulunduracak -bölge üzerinde orman oluşturmak üzere çalışmalar 2006 yılında başlamış. Bu nedenle ekibin kurgusu ‘ormanlık alan içindeki villa’ yaratma üzerine şekillenmiş tasarımın başlangıcında. Paul de Ruiter ve ekibi arsada tarım yapılmadan önceki doğal konuma erişebilmek için evi hem yerden yüksekte, küçük ayak iziyle hem de bu doğanın bir parçası olabilecek yapay gölle tasarlamış. Evin alandaki etkisini de tamamen değiştiren dikdörtgensel yapay göl, 70.000 metreküp toprağın kazılmasıyla oluşturulmuş devasa bir su ögesi.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof zemin altında bir hacim, zemin kotundan yukarıda kalan bir başka hacim ve ikisini bağlayan bir çekirdekle tasarlanmış. Zemin altındaki hacim, evin girişini, 6 araçlık bir garajı, depo alanını, bir banyoyu ve çalışma alanını barındırıyor. Giriş kısmına zemin kotundan bir aşağı inen bir rampayla ulaşılıyor.

Bu alanların hepsi ekibin yarattığı, büyük dikdörtgen gölün ince bir uzantısı olan, girişle beraber başlayan ve evin havada asılı olma etkisini arttıran havuzun altında. Zemindeki havuzun altındaki çalışma alanı, geniş cephesiyle dikdörtgen göle açılıyor.

©Jeroen Musch

Evin yaşam alanı, üstte yüzen kütlede bulunuyor. Bu kısım az sayıda odaları ayıran camlar dışında tamamen açık bir plan şemasına sahip. Ayrıcı duvarlar mutfak, yatak odaları, banyo ve çok amaçlı oda hacimlerini ayırmak üzere kullanılmış. Villa Kogelhof’un yüzen kütlesinin döşemesi tamamıyla byeaz epoksiyle kaplanmış ve içeride yalnızca Le Corbusier’in ve Eileen Grey’in tasarımı mobilyalar kullanılmış. Böylece sade bir tasarıma sahip olan evin içine modernist bir hava katılmış.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof’un üstteki kütlesi, tamamen cam cephelerden oluşuyor. Paul de Ruiter bu şekilde evin, etrafındaki peyzaja etkileyici manzaralar oluşturmasını sağlamış. Evin cepheleri taşıyıcıdan bağımsız, bu nedenle bütüncül cam cephe yapılabilmiş. Ev, bir tarafta alt ve üst hacmi birbirine bağlayan ve 4 I profil çelik kolonla desteklenen bir sirkülasyon çekirdeği; diğer tarafta dairesel kesite sahip kalın, çapraz çelik kolon olmak üzere 2 ayakla taşınıyor. Üstteki açık hacmin içinde de çatı döşemesini destekleyen ve ağırlığı bu 2 ayağa aktaran 4 adet kolon konumlandırılmış. Bu kısımdaki duvarla kapanan tüm hacimler cephenin bütüncüllüğünü bozmamak adına cepheden geride konumlandırılmış.

Kesitler

Villa Kogelhof’un amacı, kendi kendine yeten bir sistem yaratmak -kendi enerjisini üreten, suyunu ısıtan ve atıklarını geri dönüştüren bir döngü kurgulamak. Bu bağlamda ürettiği kadar enerjiyi kullanan (enerji-nötr) evde, cephe büyük bir katkıya sahip. İklim cephe olarak adlandırılan sistem yerden tavana uzanan, ısı yalıtımı sağlayan bir dış cam katmanı ve ışığı yansıtan, kapanıp açılabilen bir bez dokusuna sahip iç cam katmanından oluşuyor.

İki katman arasında iç camın parçası olan kumaş, bir stor perde gibi rulo halinde yukarı kaldırılıp, istendiğinde tekrar indirilebiliyor. Bu kumaşımsı katman indirildiğinde evin içindeki havalandırma sisteminde bulunan kirli hava iki cam katman arasındaki hava boşluğu ile evden uzaklaştırılıyor.

©Jeroen Musch

Buna ek olarak Villa Kogelhof’u ürettiği kadar enerjiyi kullanan bir ev yapan özellikler evin içine entegre edilmiş sistemlerle sağlanmış. Evin içi, merkezi bir ısıtma sistemi ve hava pompasının kombinasyonu olan bir sistemle ısıtılıyor. Sıcak su sağlayan sistem henüz eve kurulmamış fakat bu da geniş ocak benzeri bir ısıtıcı ile düşünülmüş. Isıtıcı, mülkün içindeki ağaçlardan elde edilen odunları kullanarak çalışacak. Evin elektrik ihtiyacı da çatıda yer alan fotovoltaik paneller ve alana kurulacak olan rüzgar jenaratörleriyle karşılanacak.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, oldukça modernist bir yaklaşımla enerji veirmliliği odaklı bir konut kurguluyor. Evde kullanılan teknolojiler sayesinde ev hem alanın koşullarına cevap verebilen, hem bu süreçte kendi kendine yeten bir sistem olarak aynı zamanda 20. yüzyıl modernist ev tutumunu yansıtan bir tasarıma sahip. Villa Kogelhof, sürdürebilir mimarinin konut düzeyinde dikkat çekici bir örneği.

The post Villa Kogelhof appeared first on Arkitektuel.

Singapur’un en büyük konut projelerinden biri olan The Interlace, tropikal iklimde yaşamaya yeni ve modern bir bakış açısı getiriyor. OMA’nın partnerlerinden Ole Scheeren, Singapur’un geneline hakim olan kümelenmiş, izole kuleler inşa etmek yerine farklı bir tasarım stratejisi izlemiş. Proje doğal alanlar ile iç içe girmiş yaşam ve sosyal alanlar arasında bir bağ öneriyor.

© Iwan Baan

Singapur’un güneyinde Alexandra Road ve Ayer Rajah Expressway gibi iki işlek ulaşım aksının çevrelediği 8 hektarlık yüksek bir arazi üzerinde bulunan The Interlace, toplam 170,000 metrekare zemin alanına sahip bir konut kompleksi. Proje büyüklükleri değişen 1,040 daire, yeşil ve sosyal alanların harmanlandığı bir yapı. Mimarların en dikkat ettiği unsurlardan biri, tasarladıkları kompleksin sürdürülebilir olması. Güneş, rüzgar, iklim koşulları gibi çevresel faktörler ve enerji korunum ilkeleri analiz edilerek projeye şekil vermiş. Ayrıca her bir dairenin park, deniz ve şehir manzarası var.

© Iwan Baan

The Interlace, 31 apartman bloğundan oluşuyor. Dikey yükselmek yerine yatay olarak, birbirine dokunarak araziye yayılan birbirinin aynısı olan her bir blok 6 kat yüksekliğinde. Bloklar, 8 geniş avlunun çevresine altıgen bir düzende yerleştirilmiş. Blokların üst üste geldiği noktalarda ise birçok katta bulunan ortak ve özel dış mekanların oluşturduğu dikey bir köy yaratılmış.

Kompleksi oluşturan 31 blok, proje alanı üzerinde konumlanmaları ile The Interlace’e ana karakterini veriyor. Bloklar arasında bırakılan geniş mesafeler, dairelerin içindeki ev hayatının mahremiyetini korurken, blokların bir araya geldiği noktalar ortak kullanıma ayrılmış. Birbiriyle etkileşim halinde olan kamusal alanlar, avlulara göre şekilleniyor ve alanın dışına, doğaya ve yeşile doğru açılıyor. Bu sayede The Interlace, kullanıcısına hem sessiz ve özel alanlar sağlarken hem de insanların bir araya gelebilecekleri hareketli ortak mekan imkanları sunuyor. Böylece kompleksin içinde bireysellik ve birlik anlayışı ayrı ayrı teşvik ediliyor.

Diyagram

Scheeren’in tasarımı, alandaki yeşili arttırmak üzerine. Çatılar ve kademeli teraslar yeşillendirilerek yeşil yapının üstüne taşınmış. Yer üstündeki araç trafiği minimuma indirilerek, zemin kattaki yeşil alanlar korunmuş.

The post The Interlace appeared first on Arkitektuel.

Mimar/Sanatçı: Hyunje Joo

Yer: Güney Kore

Yapım yılı: 2017

Hyunje Joo, Güney Kore’de bulunan bir yapının cephesini 1,500 tane yarı-geçirgen plastik sepet kullanarak tasarladı. Geçirgen, hafif, esnek ve geri dönüştürülebilir bir cephe üretmek isteyen Hyunje Joo, yapının tüm cephelerinde bu sepetleri kullanarak özgün ve istediği sorunlara çözüm bulan bir cephe ortaya çıkardı. Böylece, yapının cephesi sabit bir dış duvardan oluşmak yerine dinamik ve inovatif bir karakter kazanmış.

© M.A.P

Sepetlerin oluşturduğu duvar, iç mekan ile dışarısı arasındaki ayrımı en aza indirgiyor ve binanın içinde ışık ve gölgeler açısından değişik atmosferler oluşturuyor. Gün boyunca cephenin yapının içinde yarattığı ışık etkisi sürekli değişiyor ve böylece binanın içindeyken zamanın ilerlemesi çok daha belirgin bir şekilde hissediliyor. Mevcut binanın iki yıl sonra yıkılacak olması da cephenin karakterini etkileyen özelliklerden bir tanesi. Hyunje Joo, yapının cephesinde olabildiğince hafif bir strüktür oluşturmak istemiş ve bina yıkıldıktan sonra cephenin yeniden kullanılabilmesini amaçlamış. Sepetler, bina yıkıldıktan sonra yeniden kullanılabilecek.

The post 1500 Sepetten Oluşan Yarı Geçirgen Cephe appeared first on Arkitektuel.