© Gili Merin

Mimar: John Hejduk

Yer: Gröningen, Hollanda

Yapım yılı: 1973, 2001

Duvar Ev 2 (Wall House 2), John Hejduk’un sayısız ‘duvar ev’ çalışması arasından inşa edilen tek projesi. Orijinal olarak Ridgefield, Connecticut’ta, Hejduk’un Cooper Union’dan bir profesör arkadaşı Ed Bye için 1973 yılında tasarlanan yapı, ancak 2001 yılında, Hejduk’un ölümünden bir yıl sonra Hollanda’nın Gröningen şehrinde inşa edilebiliyor. Evin inşası sırasında Hejduk’un tasarımına tamamiyle sağdık kalınsa da yapı bina yönetmeliklerine uygun olması amacıyla %20 oranında büyültülerek tamamlanmış. 

© Gili Merin

Duvar Ev 2, Hejduk için tartışmasız deneysel bir proje. Mimarın, hem fiziksel bir sınır hem de metaforik bir olgu olarak kullandığı duvar, mimari bir manifesto oluşturmakta. Evin kurgusunu domine eden üç kat yüksekliğindeki duvar, mekansal olarak evi ikiye ayırıyor. Duvarın bir tarafında üst üste yerleştirilen yatak odası, yemek odası ve salon gibi yaşama mekanları bulunurken servis anları, sirkülasyon ve evin uzun giriş koridoru ise duvarın öteki tarafında bulunuyor. Giriş koridorunun en sonunda ise bir çalışma odası bulunuyor. 

© Liao Yusheng

Hejduk için bu duvar mekansal olduğu kadar sembolik bir anlam da taşımakta. Evin içerisinde bir eşik noktası oluşturan duvar göre şimdiki zamanı temsil ediyor. Yaşama alanlarının bulunduğu hacim geleceği, duvarın arkasında kalan servis alanları ise geçmişi anımsatmakta. Böylece Duvar Ev; geçmiş, gelecek ve şimdiki zamanın mekansallaştığı bir projeye dönüşüyor. Bu kompozisyonda nötr bir element olan duvarın griye boyanması da bu sebepten.

Hejduk’un sorguladığı bir başka konu ise mekanların kopukluğu. Özellikle modernizmin ortaya çıkardığı açık plan, birbirine bağlanan mekanlar gibi fikirleri yok sayan mimar, Duvar Ev ile mekanların kopukluğunu vurguluyor. Yatak odası, yemek odası ve oturma odası gibi en sık kullanılan mekanların her birine gitmek için duvardan (eşikten) çıkmaya ve kat değiştirerek yeni bir sınırdan geçmeye ihtiyaç duyulması her bir mekanın farklı bir varlık olduğunun altını çizmekte. Aynı zamanda bu mekan değiştirme ihtiyacı duvara bir geçiş mekanı özelliği kazandırıyor. Böylece buradaki mekansal deneyim bir kapıdan farklı bir sembolik anlam kazanıyor. Sirkülasyon elemanları ve kullanılan mekanlar arasındaki kontrast, karanlık ile ışık; opaklık ve transparanlık; uzunluk ve kompaktlık gibi materyal zıtlıklar ile desteklenmiş. Dönel merdivenden çıkarken hissedilen karanlık ve mekansal hafızayı sıfırlayan deneyim ile yaşam alanlarındaki ferah ve aydınlık manzara, bu mekansal kopukluğun birer hatırlatıcısı olarak kullanıcının zihninde yer ediyor. 

© Gili Merin

Hejduk’u yalın bir mimar olarak düşünmek Duvar Ev’in çıkış noktalarını anlamayı zorlaştıracaktır. Şiir, heykel, resim gibi sanatlar ile iç içe olan Hejduk, şüphesiz Duvar Ev denemelerinde de bu alanlardan beslenmiş. Özellikle Kübizm akımından ve Sürrealist heykellerden oldukça etkilendiği bilinen Hejduk’un tasarımında bu stillerden izler görmek mümkün. Hejduk, George Braque’ın tablolarından ne kadar etkilendi ise Le Corbusier ve Mies van der Rohe’nin modern eserlerinden de o kadar etkilenmiş. Duvar Ev 2’nin tasarımında özellikle Le Corbusier’nin La Roche Evi’nin büyük etkisi olduğu söylenebilir. 

© Liao Yusheng

Duvar Ev’in öne çıkan önemli bir özelliği de yer ile kurduğu ilişki. Her ne kadar orijinal proje alanında inşa edilmiş olmasa da yapı üzerinde bulunduğu arazi ile kesinlikle bir ilişki kurmayı reddediyor. Giriş koridorunun altında kalan alan bile adeta terk edilmiş durumda. Evin girişi yer ile olabildiğince az bir noktada birleşiyor. Ev aynı zamanda ‘ön’, ‘arka’ cephe kavramlarını da reddediyor. Her ne kadar yaşama alanlarının bulunduğu renkli cephe evin ön cephesi olarak algılansa da evin girişi buna tamamen tezat oluşturacak şekilde buraya en uzak noktaya yerleştirilmiş. Bu ‘ön’ cepheyi oluşturan biomorfik hacimlerin hepsi bahsedilen hacimsel farklılığı vurgularcasına farklı renklere boyanmış. Konsol olarak gözüken bu hacimlerin tamamı aslında bir kolon grid’i ile destekleniyor. 

 

Kaynaklar

• He, Weiling, When does a sentiment become an architectural concept? Otherness in Hejduk’s Wall House 2. The Journal of Architecture. 2005 (161-180).
• Megan Sveiven. “AD Classics: Wall House 2 / John Hejduk, Thomas Muller/van Raimann Architekten & Otonomo Architecten” 06 Feb 2012. ArchDaily. Accessed 12 Aug 2020. <https://www.archdaily.com/205541/ad-classics-wall-house-2-john-hejduk> ISSN 0719-8884

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Duvar Ev 2 / John Hejduk appeared first on Arkitektuel.

©Sebastian van Damme

Rotterdam merkezli KAAN Architecten, 2015 yılında ulusal bir anıt olarak adlandırılan ve üstüne mimar Jos Bedaux tarafından koruma çalışmaları yapılmış; 1960’ların Cobbenhagen binasını da içeren Tilburg Üniversite kampüsünün kuzeybatısına yeni bir bina ekledi. CUBE tasarımı için Hollandalı ekip Kaan Architecten, öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve akademisyenlerin buluşup işbirliği yapabilecekleri çok fonksiyonlu bir bina oluşturma fikriyle yola çıkmış.

Vaziyet Planı

Ortogonal bir planla karakterize edilen kampüsün kuzey-batı köşesinde yer alan 11.000 metrekarelik bina, tüm fakültelere hizmet veriyor ve her gün 2.200 öğrenci ve öğretim görevlisi tarafından kullanılıyor. Bina, kullanıcıları güney tarafındaki köşelerdeki girişlerine yönlendiren asfalt yollarla çevrelenmiş. CUBE, ormanlık alana açılan sakin çalışma alanlarına sahip. Kampüsteki diğer binalardan çok daha öğrencilerin kullanımlarına esneklik sağlayacak şekilde tasarlanmış. Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi olarak geçen CUBE, mimarları tarafından açık ve ferah, zarif ve sağlam olarak nitelendiriliyor.

©Sebastian van Damme

Serbest sirkülasyonlu, açık bir binanın oluşturulması ve herhangi bir kalabalıklaşma duygusunun önlenmesi için, CUBE merkezinde şeffaf bir oditoryum ve iki patika ile çevrili geniş bir kapalı çalışma alanına sahip. Bina kapalı cepheler bırakmadan, her tarafında eşitlik sağlayan homojen bir düzen sağlama hedefinde. Böyle şeffaf cephelere sahip yapı ile yeşil alanlarla çevrili çevresi arasındaki geçiş neredeyse görünmez olacak şekilde tasarlanmış.

©Simone Bossi

Zemin kat, yüksek tavanlar ve içeri yayılan bol gün ışığı sayesinde davetkar bir kamusal alan olarak çalışmakta. Bu kat açık çalışma ve dolaşım alanları, salonlar ve bir yemek alanı sürekliliği olan bir mekan oluşturuyor. Burada bulunan beyaz yuvarlak, zarif döner merdiven, binaya dingin bir atmosfer sağlıyor.

Yeşil teraslarla ortak mekanlar kurgulayan yapıda alçak tavanlı bağımsız çalışma alanları, yoğun çalışmalar için ayrılmış. Yapının her iki katında da, tam donanımlı konferans salonlarının tümü, CUBE’un ortogonal yönelimini vurgulayan batı, kuzey ve doğu cepheleri boyunca konumlandırılmış.

©Simone Bossi

Planın üzerine simetrik olarak yayılmış, ana merdiven dahil olmak üzere dört açık merdiven bulunuyor. Bu merdivenler, iç mekan plazasını birinci kata bağlamış. Ana döner merdiven hariç, tüm merdivenler ve kanopiler koyu renkli olup, binanın genelinde, sirkülasyonu şekillendiren ögeler olarak, ortak bir dil oluşturuyor. CUBE’un geri kalanında tüm ortak alanlarda beton zeminler ve açık gri genişletilmiş metal tavanlar kullanılmış. Uzun ahşap çalışma masaları, konforlu banklar ve koltuklar döşemeyi ve yapının kullanıcısına hissettirmek istediği huzurlu çalışma ve etkileşim atmosferini tamamlar şekilde düşünülmüş.

©Simone Bossi

CUBE merkezindeki cam duvarlarla çevrili oditoryum, yapıyı oluşturan dinamik topluluğun bir parçasını oluşturuyor. Oditoryum ise, ortak alanlar ve isrkülasyon elemanlarına göre, sıcak ve nötr bir iç mekana sahip. Oditoryumda bu iç mekanı sağlayabilmek için zeminlerde, duvarlarda ve tavanlarda tonlamalardan yararlanışmış. İçeride yer alan etkinliklerin farklı tipolojilerine uygun, birleşik bir mekânsal deneyim yaratması için gri tonları tercih edilmiş. Sınırlı renk ve malzeme paleti, Kaan Architecten tarafından tasarlanan CUBE Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi’nin Hollanda’daki Tilburg Üniversitesi kampüsündeki mevcut binalarla uyum içinde olmasına yardımcı olan bir tasarım yaklaşımı.

©Sebastian van Damme

Yapı, planametride, bodur bir haç şeklinde. CUBE, bu sayede cephelerinin hepsinin birbirinden farklı manzaralara bakabilmesini ve dışarıdan görünümlerinin de birbirinden farklı olabilmesini sağlıyor. Böylece CUBE, etrafını saran tüm yeşilliğe yapının her cephesinden bakışlar sağlayabilen bir tasarıma sahip.

Yapının, Tilburg Üniversitesi kampüsünün merkezine bakan güney cephesi de neredeyse tamamen cam olarak tasarlanmış. KAAN Architecten proje mimarı Timo Cardol, “Güney cephesi için Schuco ile birlikte U şeklinde yeni bir kanat profili geliştirdik ve 60 metrelik cam cepheyi bina için uygun ölçeğe bu çerçevelemelerle getirdik” dedi.

©Sebastian van Damme

CUBE’un içindeki hacimleriyle kurgulamak istediği hareketli günlük yaşam aktiviteleri, KAAN Architecten’in binanın kimliğini gerçek anlamda yansıtan, açık bir anlayışa sahip tasarım sürecini en iyi şekilde yansıtıyor. Cardol tasarımları ile ilgili, “Serbest akışlı ve birçok görüş hattı olan geniş bir bina yapmak bizim için çok önemliydi. Binadaki birçok farklı kullanıcı nedeniyle, binanın açık planında ve simetrisinde belirgin olan açık bir düzen oluşturmak istedik.” diyor.

The post CUBE appeared first on Arkitektuel.

© MVSA Architects

Hollanda tabanlı ING Grubu’nun Amsterdam’da bulunan merkez binası Hollanda’lı mimarlık ofisi MVSA Architects tarafından tasarlandı. Yapımı 2002 yılında tamamlanan ING Evi (ING House), Amsterdam A10 otoyolunun kenarında, 20,000 metrekarelik bir arazi üzerinde bulunuyor. Yapı yalnızca ING’nin merkez binası değil; aynı zamanda dünyanın onlarca ülkesine yayılmış bir kurumun en önemli sembollerinden birisi.

© MVSA Architects

A10 otoyolu ile Niewue Meer isimli bir gölün arasında yer alan yapı Amsterdam’ın güneyinde yer alan ticari aksın başlangıcını oluşturuyor. Üzerinde bulunduğu dar araziye yatay bir şekilde yerleşen ING Evi, şehre bakan cephesiyle yüksek ve gösterişli bir bina profili çizerken, göle bakan cephesiyle daha düşük profilli bir yapı izlenimi veriyor.

© MVSA Architects

Yapı, yükseklikleri 9 metre ile 12 metre arasında değişen ters V şeklindeki kolonlar üzerinde duruyor. Tasarlanan bu strüktür hem otoyol kullanıcılarının binanın içerisinden arkadaki yeşil peyzajı görebilmesini sağlıyor hem de ofisin tüm çalışanlarını otoyol kotunda bulunan bir mekanda çalışmaktan kurtarıyor.

© MVSA Architects

Binayı yerden yükseltme kararının bir diğer getirisi ise zemin katta geniş ve ferah bir giriş mekanı ortaya çıkması. Cam ile kaplanan giriş lobisinin çevresi de peyzaj düzenlemeleri ile yeşillendirilmiş. Ayrıca binanın altından taksilerin, otobüslerin ve ofis araçlarının kullanımına ayrılmış bir araçyolu da geçiyor. Yerin altında ise otopark ve bisiklet parkları bulunuyor.

ING Evi’nin oditoryumu ve fuaye alanı yapıdan bir miktar koparılmış durumda. Ayrı bir girişe ve asansörlere sahip olan bu iki alan tüm çalışanlar tarafından kullanılabiliyor. Ofis binasının içinde açık ve yarı-açık mekan kullanımları ile oldukça renkli bir atmosfer yaratılmış. Yapının farklı katlarına yerleştirilen galeri boşlukları, bahçeler ve avlular sayesinde iç mekanda çeşitli vistalar oluşturan tek ve uzun bir mekan karakteri var.

© MVSA Architects

Binanın içinde panoramik manzaralar sunan restoran, konferans odası ve oditoryum gibi mekanlar da, daha içe kapalı, izole çalışma alanları da mevcut. Sıradan bir ofis binasına kıyasla ING Evi’nde pek çok konferans alanı bulunuyor.

© MVSA Architects

ING Evi, üzerinde bulunduğu arazi nedeniyle pek çok sorun ile başa çıkması gereken bir yapı. Güneş ışınlarını doğrudan alan güney cephesinde yüksek ısı ve ışınım, otoyola bakan kuzey cephesinde ise ses ve hava kirliliği gibi sorunlar var. Yapının cephesi akılcı tasarımı sayesinde binayı çevresi ile uyumlu bir hale getiriyor. Tasarlanan çift cidarlı cephe iç mekan ısısını optimum seviyede tutarken doğal havalandırma imkanı da sunuyor. Güney cephe boşluğuna yerleştirilen güneş kırıcı elemanlar ise bu cephede sıcak havayı yapının dışına atan bir baca görevi görüyor. Kuzey cephesinde ise cam ile kaplı cephe tamamen kapatılmış ve cephe boyunca temiz hava sirkülasyonu sağlanmış.

© MVSA Architects

Tasarlanan metal çatı sistemi sayesinde yapının içindeki mekanlar doğal yollardan havalandırılabiliyor. Bu sistemin çalışabilmesi için yerin 150-200 metre aşağısına kadar inen kuyular kazılmış ve yapı yer altındaki kuyulardan sıcak ve soğuk su temin ediyor. Bu sayede ING Evi oldukça enerji korunumu sağlayan, sürdürülebilir bir kimliğe bürünmüş.

The post ING Evi appeared first on Arkitektuel.

© James Taylor-Foster

Aldo Rossi tarafından 1995 yılında tasarlanan Bonnefantenmuseum, Hollanda’nın Maastrich şehrinde yer alan bir güzel sanatlar müzesi. Bölge halkı tarafından ‘Seyir Fabrikası’ olarak da adlandırılan müze, şehrin en ikonik yapılarından bir tanesi. Tarihi 1884 yılına dayanan müze, orijinal olarak Bonnefantenklooster isimli eski bir manastırda bulunuyormuş. Müze, 1995 yılında yeniden inşa edilerek şu anda bulunduğu ‘Ceramique’ adı verilen eski endüstriyel bir yerleşim bölgesine taşınmış.

© Flickr – Jim Forest

1990’lı yılların başında, Maastrich’in içinde bulunduğu Limburg Eyaleti müzenin yeniden inşası için 40 milyon € değerinde bir yatırım yapmış. Müze direktörü Alexander van Grevenstein, Aldo Rossi’nin yaratıcılığı ve görsel dilinin müzenin yapısıyla uyacağını düşündüğü için bu proje için en uygun mimarın Rossi olacağını düşünmüş.

Rossi’nin tasarımı, Avrupa’nın kültürel tarihini yansıtan sade bir yapıya sahip. Projenin açık ve geleneksel bir yapısı var. Rossi’nin mekansal kurgusu merkezi bir merdiveni çevreleyen kanatların içine yerleştirilmiş; yukarıdan ve yanlardan aydınlatılan bir dizi galeriler olarak tanımlanabilir.

Maket / ©Wikimedia – Kleon3

Rossi’nin hacim organizasyonu toplam üç parçadan oluşuyor: ana müze binası, silindir şeklindeki kubbeli yapı ve ziyaretçilerin şehir manzarasını izlemesini sağlayacak bir taraça. Ana müze binası E şeklinde, simetrik bir plan düzlemine sahip. Yapının 3 kolu nehir yatağına bakıyor ve ortadaki kol silindir kuleye dokunuyor. Ana binada tuğla, taş ve ahşap gibi yerel malzemeler kullanılmış. Cephe duvarlarında ağır ve opak malzemeler kullanılmış olsa da bu cepheler oldukça geçirgen bir yapıya sahip ve galeri alanlarının doğal olarak aydınlanmasını sağlıyor.

Güneş ışığı tasarım sürecinde Aldo Rossi’nin en önem verdiği unsurlardan biri olmuş. Ön ve yan cephelerdeki duvarlar kapalı olsa da müzenin ana aksını oluşturan ana kanadın duvarları açık ve geçirgen olarak tasarlanmış. Duvarların üzerinde açılan diksörtgensel açıklıklar hem sergilenen sanat eserleriyle hem de müzenin içerisindeki ziyaretçi rotalarıyla ilişki kuruyor ve iç mekanda farklı bir hava yaratıyor. En temel sirkülasyon elemanı olan merkezi merdiven kütlesinin çatısı tamamen cam ile kaplanmış. Böylece bu mekan bir iç mekandan ziyade üstü kapatılmış bir sokak izlenimi yaratıyor.

© James Taylor-Foster

Bonnefantenmuseum’un merdiveni, Rossi’nin en belirgin mimari dokunuşu. Rossi bu merdiveni ‘dünya ile bağlı’ olarak tanımlıyor. Rossi Portekiz’li bir şairden ilham almış ve bu merdiven ile Portekiz ve Hollanda arasındaki ilişkiyi vurgulamayı amaçlamış. Rossi bu merdivenin tasarımında Belçika’daki Montagne de Bueren’in merdivenlerinden de ilham almış.

© James Taylor-Foster

Uzun merdiven yapının iç mekan kurgusunu domine eden en temel unsurken, Bonnefantenmuseum’un dışarıdan bakıldığında en dikkat çekici parçası ise silindir şeklindeki kubbeli kulesi. Kule her ne kadar müzenin ana binasının bir parçası olsa da, görsel olarak müzenin kalanından ayrı olarak algılanıyor. Çinko kaplı kule müzenin kalanına hakim olan pastel tuğla tonlarının arasında adeta parlıyor. Rossi, kulenin Avrupa’nın klasik mimari kuramına referans vermesini amaçlamış. Kule, özel olarak Alessandro Antonelli’nin San Gaudenzio Bazilika’sından ilham almış.

© James Taylor-Foster

Aldo Rossi, modernizmin tüm tarihi formlar tamamen terk edilmelidir anlayışına tamamen karşı çıkan bir mimar. Rossi’ye göre mimari içinde bulunduğu tarihi ve kentsel bağlama saygı duymalı ve kent dokusunu korumalı. Bu bağlamda Bonnefantenmuseum, Rossi’nin mimarlık anlayışının bir sembolü olarak değerlendirilebilir.

Bir asır sonra yeniden inşa edilen Bonnefantenmuseum, 1995 yılının Mart ayında açılmış. Açıldığı ilk 6 haftada 50,000’in üzerinde ziyaretçi alan müze, eski yerindeki ziyaretçi sayılarının oldukça üstüne çıkmış.

The post Bonnefantenmuseum appeared first on Arkitektuel.

©MVRDV

Didden Köyü (Didden Village), MVRDV’nin son 20 yılda üzerinde çalıştığı, nüfus yoğunluğuna karşı kent dokusu sıklaştırma düşüncelerinin ilk ürünü. Aynı zamanda ekibin evi olan Rotterdam’da 2006’da gerçekleştirdiği ilk projesi; alanda bulunan, atölye ve konut olarak kullanılan binanın üzerine yapılmış bir çatı eklentisi. Didden ailesi için tasarlanmış olan eklenti, fonksiyonlarını farklı kütlelere ayırarak bir tür köy dokusu yaratıyor.

©MVRDV

MVRDV ekibine göre genel olarak binaların çatılarına eklenti yapılmasının iki sebebi var: ilave mekan ihtiyacı ve şehrin üst noktasında yaşama veya çalışma arzusu; cennete herkesten daha yakın olma. Didden Köyü, aşağısındaki anıtsal yapının tavan arası kısmını mavi parapetlerle yukarı doğru genişletiyor. Bu ek mekan aslında büyüyen bir trendin örneklerinden bir tanesi -yeni yaşam ve çalışma alanları için çatıları işgel etmek.

©MVRDV

Didden ailesinin evinde yatak odaları, ayrı küçük evler olarak kurgulanmış. Bu şekilde ailedeki her bir bireyin kendine ait özel alanın tamamen ayrışabilmesi sağlanmış. Kütlelerden birinde ebeveyn yatak odası; diğerinde ise iki çocuğun yatak odaları bulunuyor. Bu evlere ulaşım loft benzeri yaşam alanından spiral merdivenlerle sağlanıyor. Farklı evler için farklı merdivenler düşünülmüş. Bu merdivenler var olan yapının tavanını dairesel bir şekilde delip binanın en üst katından küçük evlere bağlanıyor.

©MVRDV

Spiral merdivenlerden biri ana yatak odasına çıkıyor. Diğer iki merdiven de çocukların odasına. Çocuk odalarına ulaşan spiral merdivenler birbiri etrafında dolanarak bir üst kota oluşuyor. Böylece evin yaşam alanında çift sarmallı spiral merdiven yaratılmış.

Çatının geniş dikdörtgensel yüzeyindeki kütleler, küçük dış mekanlar (evler arası sokaklar, meydanlar) yaratabilecek şekilde konumlandırılmış. MVRDV, bu şekilde, bir çatı köyü kurgusu yaratabilmiş.

©MVRDV

Didden Köyü, aşağısında bulunan tarihi bina sınırlarında parapetle çevrelenmiş. Parapet belirli noktalarda pencerelere sahip. Böylece köyden şehirdeki caddelere bakan manzaralar sağlanabiliyor. Camlı parapet köyün sınırlarını belirtiyor. Bu sınır içerisinde çatı üstündeki hayatı daha da aarttırabilmek ve ‘köy’ algısını güçlendirebilmek için ekip çatıya ağaçlar, masalar, açık duşlar ve banklar eklemiş. Tüm bu elemanlar, parapet ve projenin tüm dış yüzeyi de aynı renkte mavi poliüretan kaplı. MVRDV’ye göre çatıda yeni bir ‘cennet’ oluşuyor.

©MVRDV

Benzer birçok projenin aksine Didden Köyü, içinde yaşayanlara asıl yaşam alanı ve yatak odaları dışında ilave yaşam ve uyuma mekanları sunmuyor. Bu bakımdan yapı gerçekten de küçük bir ky gibi işliyor: yapıda hayat avlular, kütleler arasındaki sokaklar, banklar ve havuzla dışarıya taşınıyor. Aile tarafından dışarıya tamamen açık olmaması istenen bu yaşam da omuz yüksekliğinde parapetle dışarıdan gizlenmiş. Gerekli olan özel alan sağlanmış ve yine de pencerelerle dışa olan bağlantı koparılmamış.

©MVRDV

“Rotterdam’daki çatı eklentisi, var olan eski şehirlerin fazla nufüslanmasına karşı bir önlem olarak doku sıklaştırmasının bir prototipi. Didden Köyü, şehre çatı seviyesinde bir yaşam katmanı daha ekliyor.” diyor MVRDV ekibi yapıları için.

The post Didden Köyü appeared first on Arkitektuel.

©Benthem Crouwel Architects

Almere Evi (Almere House), alışılmadık evler tasarlama üzerine De Fantasie tarafından düzenlenen bir yarışma sonucu ortaya çıkan bir proje. Yapı, Benthem Crouwel Architects ekibi tarafından 1984 yılında tasarlanmış. Ev yarışma sonucu kazanan proje. Belirli aralıklarla yapılan yarışmada kazanan tasarımlar geçici olarak hayata geçiriliyor. Almere Evi de buna istinaden, kolayca sökülebilen çelik bir ev.

©Benthem Crouwel Architects

Amsterdam, Almere’de bulunan evin tasarım sürecinde hiçbir düzenlemeye uyulması gerekmemiş. Bunun sebebi De Fantasie yarışmasında kazanan tüm tasarımların, arsayı yalnızca 5 yıllığına doldurması. Arsanın 5 yıllık tasarımcılara verilmesinin sonucu olarak, yapılan evlerin kolayca sökülebilir olması gerekiyormuş. Ev bu nedenle, kafes benzeri sistem oluşturan çelik ayaklar üzerinde camdan ve sandviç panellerden oluşturulmuş. Benthem Crouwel, kompakt ve kolay inşa edilip sökülebilen bir ev yaratıyor.

©Benthem Crouwel Architects

Almere Evi küçük alanda özlü bir ev yaratmayı amaçlıyor. Kompakt evde yaşam alanı 3 kenarında tamamıyla cam levhalarla çevrelenmiş. Benthem Crouwel Architects böylece etraftaki tüm peyzajın evin içine dolmasını sağlıyor. Evin duvarları da sandviç panellerden oluşturulmuş. Bu sandviç paneller evin özel alanları için kapalı hacimler yaratabilmek üzere kullanılıyor. Bu kapalı hacimler mutfak, tuvalet ve iki yatak odası. Trapez döşeme levhaları, cam levhalar ve sandviç panellerle sınırlanmış yaşam alanı kompakt evin en büyük ve açık hacmi.

Aksonometrik Çizim

Almere Evi, olağanüstü bir konstrüksiyona sahip. Ev, uzay kafes döşeme strüktürü üzerine oturtulmuş. Bu kafes sistemler de zeminde beton levhalara oturuyor. Uzay kafesin dengelenmesi ve döşemeleri taşıyan kirişlere bağlanabilmesi için dengeleyici kollar kullanılmış. Taşıyıcıyı dengeleyen kollar, cam levheların birleşim yerlerine denk gelen noktalara konumlandırılmış.

Hafif bir taşıyıcıya ve trapez plağa sahip olan çatı konstrüksiyonu da bu dengeleyici kollara çelik halatlarla bağlanmış. Almere Evi’nde açık plan yalnızca çelik halatlarla kesintiye uğruyor. Ev, uzay kafese gerilen çelik sistem ile taşınıyor. Çatıyı taşıyan bir başka destek de sertleştirilmiş, sağlamlaştırılmış cam levhalar.

©Benthem Crouwel Architects

Özgün konstrüksiyona sahip olan Almere Evi, Benthem Crouwel Architects tarafından alanda etkili olan rüzgara 3 farklı yolla cevap verecek şekilde tasarlanmış. Yapı, kolay sökülebilir bir kurguyla yaratıldığı için oldukça hafif; bu nedenle rüzgar tasarım sürecinde önemli bir girdi oluyor. Ekip, uzay kafesi beton temellere sabitliyor. Çelik taşıyıcı da bu temellere uzanan dengeleyici kollar ve çelik halatlarla bulunduğu yere sabitlenmiş. Beton tablalar, çeliklerin yere sıkıca tutunmasını sağlamış.

©Benthem Crouwel Architects

1982 yılında başlanan ve 1984 yılında tamamlanan Almere Evi, bu tarihten 5 yıl sonrasına kadar alanda kalması planlanmış olsa da hala yerinde ve Benthem ailesi tarafından kullanılıyor. Prefabrik bileşenlerle oluşturulmuş, hızlı ve kolayca inşa edilebilmiş olan evin, gergin çelik halat, trapez döşeme ve uzay kafes kullanan sistemi inşa edildiği yıl için bir hayli dikkat çekici bir tasarım ortaya çıkmasını sağlamış.

The post Almere Evi appeared first on Arkitektuel.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, Paul de Ruiter Architects ekibi tarafından tasarlanmış bir konut yapısı. 2013 yılında tamamlanan konut, Hollanda’da Noord-Beveland isimli kentte önceden tarım arazisi olan bir arazinin üzerinde inşa edilmiş. Villa Kogelhof, Paul de Ruiter tarafından etrafındaki peyzajın üzerinde yüzen, ekolojik, karbon-nötr  bir ev olarak kurgulanmış.

©Jeroen Musch

Evin bulunduğu 25 hektarlık arsa, Hollanda’da devlet tarafından başlatılan geniş bir programın parçası. Devletin başlattığı program, ülke boyunca yerel ekolojik alanları birbirine bağlamayı amaçlıyor. Yapının şu anki sahibi, önceden tarım arazisi olarak kullanılan araziyi 2006 yılında satın almış. Arsa bölgede bulunan bitki ve hayvanlar için korunan bir habitat, bölgeyi ziyaret eden turistler için ilgi çeken bir nokta ve kamusal bir alan. Bu nedenle bu alan üzerine bir yapı inşa edilmesi için izin alınırken arsanın tarım öncesi konumuna geri döndürülmesi şartı koşulmuş.

©Misha de Ridder

Villa Kogelhof’un arazisi, devletin programı doğrultusunda 71.000 adet ağaçlı geniş bir orman alanı bulunduracak -bölge üzerinde orman oluşturmak üzere çalışmalar 2006 yılında başlamış. Bu nedenle ekibin kurgusu ‘ormanlık alan içindeki villa’ yaratma üzerine şekillenmiş tasarımın başlangıcında. Paul de Ruiter ve ekibi arsada tarım yapılmadan önceki doğal konuma erişebilmek için evi hem yerden yüksekte, küçük ayak iziyle hem de bu doğanın bir parçası olabilecek yapay gölle tasarlamış. Evin alandaki etkisini de tamamen değiştiren dikdörtgensel yapay göl, 70.000 metreküp toprağın kazılmasıyla oluşturulmuş devasa bir su ögesi.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof zemin altında bir hacim, zemin kotundan yukarıda kalan bir başka hacim ve ikisini bağlayan bir çekirdekle tasarlanmış. Zemin altındaki hacim, evin girişini, 6 araçlık bir garajı, depo alanını, bir banyoyu ve çalışma alanını barındırıyor. Giriş kısmına zemin kotundan bir aşağı inen bir rampayla ulaşılıyor.

Bu alanların hepsi ekibin yarattığı, büyük dikdörtgen gölün ince bir uzantısı olan, girişle beraber başlayan ve evin havada asılı olma etkisini arttıran havuzun altında. Zemindeki havuzun altındaki çalışma alanı, geniş cephesiyle dikdörtgen göle açılıyor.

©Jeroen Musch

Evin yaşam alanı, üstte yüzen kütlede bulunuyor. Bu kısım az sayıda odaları ayıran camlar dışında tamamen açık bir plan şemasına sahip. Ayrıcı duvarlar mutfak, yatak odaları, banyo ve çok amaçlı oda hacimlerini ayırmak üzere kullanılmış. Villa Kogelhof’un yüzen kütlesinin döşemesi tamamıyla byeaz epoksiyle kaplanmış ve içeride yalnızca Le Corbusier’in ve Eileen Grey’in tasarımı mobilyalar kullanılmış. Böylece sade bir tasarıma sahip olan evin içine modernist bir hava katılmış.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof’un üstteki kütlesi, tamamen cam cephelerden oluşuyor. Paul de Ruiter bu şekilde evin, etrafındaki peyzaja etkileyici manzaralar oluşturmasını sağlamış. Evin cepheleri taşıyıcıdan bağımsız, bu nedenle bütüncül cam cephe yapılabilmiş. Ev, bir tarafta alt ve üst hacmi birbirine bağlayan ve 4 I profil çelik kolonla desteklenen bir sirkülasyon çekirdeği; diğer tarafta dairesel kesite sahip kalın, çapraz çelik kolon olmak üzere 2 ayakla taşınıyor. Üstteki açık hacmin içinde de çatı döşemesini destekleyen ve ağırlığı bu 2 ayağa aktaran 4 adet kolon konumlandırılmış. Bu kısımdaki duvarla kapanan tüm hacimler cephenin bütüncüllüğünü bozmamak adına cepheden geride konumlandırılmış.

Kesitler

Villa Kogelhof’un amacı, kendi kendine yeten bir sistem yaratmak -kendi enerjisini üreten, suyunu ısıtan ve atıklarını geri dönüştüren bir döngü kurgulamak. Bu bağlamda ürettiği kadar enerjiyi kullanan (enerji-nötr) evde, cephe büyük bir katkıya sahip. İklim cephe olarak adlandırılan sistem yerden tavana uzanan, ısı yalıtımı sağlayan bir dış cam katmanı ve ışığı yansıtan, kapanıp açılabilen bir bez dokusuna sahip iç cam katmanından oluşuyor.

İki katman arasında iç camın parçası olan kumaş, bir stor perde gibi rulo halinde yukarı kaldırılıp, istendiğinde tekrar indirilebiliyor. Bu kumaşımsı katman indirildiğinde evin içindeki havalandırma sisteminde bulunan kirli hava iki cam katman arasındaki hava boşluğu ile evden uzaklaştırılıyor.

©Jeroen Musch

Buna ek olarak Villa Kogelhof’u ürettiği kadar enerjiyi kullanan bir ev yapan özellikler evin içine entegre edilmiş sistemlerle sağlanmış. Evin içi, merkezi bir ısıtma sistemi ve hava pompasının kombinasyonu olan bir sistemle ısıtılıyor. Sıcak su sağlayan sistem henüz eve kurulmamış fakat bu da geniş ocak benzeri bir ısıtıcı ile düşünülmüş. Isıtıcı, mülkün içindeki ağaçlardan elde edilen odunları kullanarak çalışacak. Evin elektrik ihtiyacı da çatıda yer alan fotovoltaik paneller ve alana kurulacak olan rüzgar jenaratörleriyle karşılanacak.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, oldukça modernist bir yaklaşımla enerji veirmliliği odaklı bir konut kurguluyor. Evde kullanılan teknolojiler sayesinde ev hem alanın koşullarına cevap verebilen, hem bu süreçte kendi kendine yeten bir sistem olarak aynı zamanda 20. yüzyıl modernist ev tutumunu yansıtan bir tasarıma sahip. Villa Kogelhof, sürdürebilir mimarinin konut düzeyinde dikkat çekici bir örneği.

The post Villa Kogelhof appeared first on Arkitektuel.

©Christian Richters

Proje, 1993’te Hollandalı bir çiftin UNStudio’yu aile hayatının farklı aktivitelerini birlikte barındırabilecek bir ev yaratması için görevlendirmesiyle ortaya çıkmış. Ekip Möbius Evi ile çalışma alanlarını ve yatak odalarını karşılaştıran ve kesişim noktalarında ortak alanları oluşturan bir sarmal yörünge yaratıyor. Amsterdam yakınındaki Het Gooi’de bulunan ev, doğanın içerisinde, kıvrımlı şekli ve belirli açılarla kesişen çizgileriyle değişen peyzajı yansıtan, cam cepheleriyle etrafındaki doğaya açılan bir döngü.

©Christian Richters

Ben van Berkel (UNStudio kurucusu), yapısında yaratmak istediği yeni mimari dili evi isteyen çiftin istedikeri ‘yeni yaşam biçimi’ ile kurguluyor. İnsanların günlük hayatta kendi yollarını takip etmesi fakat zaman zaman bu yolların kesişmesi ve bazı noktalarda da insanın günlük hayatta üstlendiği rollerin değişmesi fikrini materyalize etmeye çalışıyor ekip. Ev, ailenin her bireyinin farklı bireysel aktiviteleri için çeşitli sahneler dokuyor: çalışma, uyuma, sosyalleşme, aile yaşamı, yalnız kalma vakti gibi. Sonuç olarak tasarımın başlangıcındaki önemli girdilerden biri bu alanlarda geçirilen süre ve geçirilen sürenin kişiye göre algılanışı.

©Christian Richters

Daha sonra tasarım sürecinde evin farklı aktivitelere ayrılmış farklı noktalarının ve orada geçen sürelerin evi ve evin içidekileri algılama konusunda nasıl farklı bakış açılarına yol açtığı önemli bir soru olmuş. Tasarım sürecinin endişelendiği konuları içeren bir şema olarak Möbius şeridi düşünülmüş.

Möbius şeridi: Astrolog ve matematikçi August Ferdinand Möbius (1790-1868) tarafından çalışılmış bir diyagram. Möbius şeridi, tek taraflı ve tek sınırlı bir şerit. Matematiksel olarak yönlendirilemez olma özelliğine sahip, başlangıcı veya sonu olmayan, iki devamlı çizginin bir çeşit spiral yaratmasıyla ortaya çıkan figür. 

Möbius şeridi konept diyagramı

Möbius şeridi, evin içerisinde uyuma, yaşama ve çalışmayı içeren 24 saatlik bir döngü. Evin bundan doğan mekansal özellikleri de hem planda hem de kesitte görünür kılınmış. Şeridin matematiksel modelini değil fakat konsept ve tema olarak mimari parçalarının içine işleyen bir proje Möbius Evi. Proje yapının çevreyle ilişkisini de önemsiyor. Cam ile tamamen doğaya açılan karakterine ek olarak etraftaki doğayı yapının içindeki Möbius şeridine bağlamak evi bir yapıdan çok doğa içerisindeki bir yürüyüşe dönüştürmüş.

Döngü Diyagramı

Berkel, şeridin mantığını yansıtan bir ev kurguluyor; konsepti Möbius şeridinin prensibinden ortaya çıkan bir yapı. Programı, buna bağlı hareketi ve binanın kendisini bağlantı noktaları oluşturmadan birleştiren bir ev. Bu döngü içindeki hareket, betonla izini sürerken günlük aktivitelerin örüntülerinin izini yaratıyor. Yapının kat planı, programı, sirkülasyonu ve strüktürü bir bütün haline getiren, birbiriyle kesişen iki devamlı çizgi ile kurgulanmış.

İki ana aks, evde kullanılan iki ana materyalle yansıtılmış: cam ve beton. Döngü çözündükçe materyaller de bunu takip ediyor; birbiri içine geçiyor ve karakter değiştiriyor. Beton konstrüksiyon önüne gelen camlar, ayırıcı olarak cam duvarlar kullanımı ve betondan yapılmış mobilyaların kullanımı gibi örneklerde bunu görmek mümkün.

©Eva Bloem

Möbius Evi, 3 kotta kurgulanmış. Ev, iki ucunda 2 çalışma alanı -farklı işlerin alanlarına saygı gösteren bir yaklaşım, 3 yatak odası, bir buluşma mekanı: mutfak, depo, kış bahçesi barındırıyor. Bütün bu hacimler evde geçen rutin düşünülerek birbirine bağlanmış. Evin alçak ve uzatılmış formu, strüktürün ve büyük açıklıklardaki cam ile doğaya yapılması istenen bağlantılarının bir sonucu. Möbius Evi, etrafındaki peyzajı içerideki kullanıcının içinde yürüyormuş gibi deneyimlemesini amaçlıyor.

©Eva Bloem

Çiftin ‘yeni yaşam sitili’ni şekillendiren evin kurguladığı hareket. Ben van Berkel, Möbius şeridine yeni, sembolik bir anlam katıyor; ev ve iş yeri arasındaki kesin çizgileri kaldırarak ve aralarındaki sınırları çok bulanıklaştırarak. “Estetik algısı için yaratılmadığını inanmak zor olsa da, insanın aklını çelen bu kütlelerin daha derin bir düşünceye hizmet ettiği kesin: bir akışın içinde birlikteliğin arayışı.” Philip Nobel, New York Times, 1999.

The post Möbius Evi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

De Rotterdam, Maas Nehri’nin üzerinde Rem Koolhaas (OMA) imzalı bir yatay şehir. Birbirine bağlı 3 kuleden oluşan proje içinde ofisler, konutlar, bir otel, konferans mekanları, dükkanlar, restoranlar ve kafeleri barındırıyor. 2013 yılının Kasım ayında tamamlanan yapı, Hollanda’nın en büyük binası -Avrupa’da da en büyüklerin arasında. OMA’nın en fazla süre alan işlerinden biri olsa da De Rotterdam, Rotterdam’ın ekonomik gücünü simgeleyen bir öge olarak görülüyor.

©Iwan Baan

Şehrin güney ufuk çizgisinde 150 metre yükseklik ve 100 metre genişlikle büyük bir kaplıyor proje. Tasarımına baktığımızda Rotterdam için aslında bir nevi gerçek dışı bir yapı, şehrin şu ana kadarki kopyala-yapıştır denilebilecek kentsel düzenini bir adım öteye götüren bir kurguya sahip. Dışarıdan gözlemlendiğinde De Rotterdam, parçalara ayrılmış bir çizimin çok da doğru olmayan bir şekilde tekrar bir araya getirilmiş halini andırıyor.

©Ossip van Duivenbode

Yapı, bir podyumdan yükselen 3 basit ofis kulesi. Bu kuleler, yarıdan kesilmiş ve düzensiz bir şekilde bir araya getirilmiş. Ortaya çıkan form, aralarından gökyüzünün sızmasına izin veren, birbiri üzerine yığılmış kütleler izlenimi. Bütün bu hacim baştan aşağı ince alüminyum tirizlerle kaplanmış. Cephenin alüminyum oluşu, yapının ışıkta gümüşi bir parıltıya sahip olmasını sağlıyor -böylece De Rotterdam 60’ların New York gökdelenlerini hatırlatan bir tasarım oluyor.

©Iwan Baan

Ellen van Loon: “Tasarımda verimlilik ilk günden beri en önemli dizayn parametrelerinden biri oldu. Projenin yapım sürecinde piyasadaki oynamalar, tasarımda bizi kısıtlayan öge olmadı. Hatta orijinal konseptimizi güçlendirmemizi sağladı. Sonuç yoğun, hareketli bir yatay şehir.”

Yapının tamamlanışıyla, Maas’ın güneyinden çok önceden beri öngörülen ikinci, yeni bir merkez yaratılmış oldu. Bunun sonucunda da yapıya adını yanında bulunduğu büyük bir göçmen gemisi vermiş -New York-Wilhelmina arası giden Avrupalı göçmenleri taşıyan bir gemi.

©Iwan Baan

De Rotterdam’ı oluşturan birbiri üstüne yığılmış, içeriden bağlantılı 3 kule tam 44 kat uzanıyor -150m. Bu ve genişliğine rağmen yapı aslında oldukça kompakt. Yapı ofis çalışanlarını, orada yaşayanları ve otel ziyaretçilerini kütleleri bağlayan noktalarda bulunan konferans salonları, spor tesisleri ve restoranlarda bir araya getiriyor. Bu üç kütlenin paylaştığı podyum da her bir kulanin lobi alanını barındırıyor ve aralarında yayalara özel bir kamusal alanla geçiş yaratıyor.

©Iwan Baan

Rem Koolhaas: “Ölçeğine ve bariz masifliğine rağmen yapının kaydırılmış blokları, şehrin farklı kısımlarından farklı şekilde gözlemlenen, sürekli değişen bir görünüm yaratıyor.” Koolhaas ekliyor: “Yapının bugün orada tamamlanmış halde duruyor olması şehrin, şehirdeki proje geliştiricilerin, müteahhitlerin ve mimarların dayanıklılığının bie çeşit anıtı.” (Koolhaas, burada yapım sürecinde Rotterdam’ın yaşadığı ekonomik krizlerden bahsediyor.).

©Iwan Baan

“Projenin en önemli noktası Rotterdam’da yoldan geçerken boyutunun ve kütlesinin algılanışı. Tasarlarken projenin görünüşünün şehirde gezerken nasıl değişeceğini düşündük.” Rem Koolhaas. “…Kuleler arasındaki yarıklar yalnızca bir açıklıktan daha fazla bir etki yaratıyor; stroboskopik şehir görünümü deneyimletiyor.”

Karakteristik olarak kesin bir etkiyle De Rotterdam, kulenin döşemelerinin şaşırtmalı olarak yerleştirilmesiyle Rotterdam’ın nehir kenarında dinamik bir etki yaratıyor. Şehirdeki masiflik algısını, kuleler arasından sızan ışıklar sayesinde etkileyici ve hareketli bi şekilde çözümlemiş yapı.

©Iwan Baan

Koolhaas’a göre De Rotterdam aslında daha çok kişisel bir hikayenin sonucu. Yapı, onun için yıllarca önce ortaya koyduğu tespitinin gerçekleşmişi, Manhattanism. Manhattanism, baskı altındaki kentsel değişim sürecinin son aşamalarını temsil ediyor. Kavram ilk kez Koolhaas’ın Delirious New York kitabında karşımıza çıkmıştı. Yıllar sonra, 68 yaşındaki Rem Koolhaas, New York’un başdöndürücü çılgınlığının küçük bir kesimini kendi şehrinde gerçekleştirdi bu tasarımıyla.

©Iwan Baan

Son olarak Koolhaas: “Yapı her ne kadar sert veya soğuk gözükse de şehirde yaşayan birçok yaşlı insandan yapıyı ne kadar beğendiklerine dair yorumlar alıyoruz. Bu daha önce hiç başımıza gelmemişti.” diyor.

The post De Rotterdam appeared first on Arkitektuel.

Rotterdam’da bulunan Timmerhuis, OMA ekibi tarafından tasarlanmış. 2015 yılında tamamlanmış olan yapı içerisinde belediye hizmet birimleri, ofisler ve konutlar bulunduruyor. Rotterdam’ın merkezinde, şehirdeki MVRDV imzalı Markthal isimli komplekse yakın konumunda, cam, tekrarlı küpleriyle ilginç bir kompozisyon oluşturuyor ekip.

© Ossip van Duivenbode

OMA bu tasarımında modüler bir yapı yaratmış. Çeşitli fonksiyonlarıyla Timmerhuis, Rotterdam’ın işlek caddelerinden birinde bulunuyor. Ekip, yapıyı tek bir modülden yola çıkarak kurgulamış. Timmerhuis bu küp modüllerle cadde kenarında yükselerek iki adet düzensiz tepe oluşturuyor. Küçük küp birimlerden oluşan karkteriyle de Rotterdam’ın ana arterlerinin birinin üzerinde etkileyici, karmaşık bir kompleks oluşturmuş OMA. Aynı zamanda 1953’lerden kalan Stadstimmerhuis (bir beledeiye binası) yapısını iki yanından sarıyor Timmerhuis. 

© Ossip van Duivenbode

Timmerhuis oldukça yenilikçi bir yaklaşıma sahip. Strüktür sistemi modüllerin her birine hem yapım aşaması için hem de program organizasyonunda maksimum verimlilik ve çok yönlülük sağlıyor. Modüller hem bir ofis mekanının gerekliliklerini hem de bir konut ünitesinin tasarım parametrelerini karşılayabilecek şekilde tasarlanmış.

Timmerhuis’te dikkat çekici bir başka özellikle farklı kotlardaki bu modüllerin konumalanışıyla oluşturulmuş yeşil teraslar. Böylece ekip, Rotterdam’ın şehir hayatının kalbinde yeşil bir alan sunabiliyor kullanıcılarına. 

Strüktür

Ekibin tasarımda dikkat ettiği noktalardan bir tanesi de bu strüktürün cadde seviyesinde maksimum açıklığa izin verecek şekilde kurgulanmış olması. Yapının taşıyıcısı caddeyi davet eden bir karakter oluşturmak amacıyla geniş bir açık alan yaratılmasına olanak sağlıyor. OMA ekibi bunu üstten asılan modüllerle sağlıyor; böylece modüller oluşturulmak istenen aramekanları işgal etmiyor, şehir ve Timmerhuis arasında aktif ve açık bir katılım alanı oluşturuyor.

© Ossip van Duivenbode

Tasarımda aynı zamanda Timmerhuis’in Rotterdam’ın sürdürebilirlik açısından en yüksek performansa sahip binası olması istenmiş. OMA ekibi de bu zorunluluğu yapının tasarımında ana öge olan esneklik konsepti ve binanın akciğerleri olan iki büyük atirumla ele alıyor. Bu alanlar kışın/yazın ısıyı/soğuğu depolayarak gerekli sıcaklık/soğukluk ile içeriyi havalandıran klima kontrol sistemine bağlanmış. Bunun yanında Timmerhuis, cephesinde 3 katmanlı, yarı saydam yalıtım tabakası içeren cam duvarlar kullanıyor. Bu özellik de daha önce görülmemiş bir enerji verimliliği sağlıyor. 

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, Rotterdam’ın tarihinde bolca yer alan revizyonist ve ahenksiz mimari tarzların bir örneği olmak yerine belirsiz kütlesiyle etrafındaki yapıların arasında bir çeşit aracı bina oluyor. Eski belediye yapısı, postane aksıyla kendi simetri aksını kesiştiriyor ve bu noktada şehir içinde bir pasaj oluşturuyor.

Aynı zamanda modüllerinde benzer yükseklikleri kullanarak etrafını sardığı Stadtimmerhuis ile uyumlu bir karakter yaratıyor. Etrafında bir başka eski yapı olan Laurenskwartier’in de kaide yüksekliğini esas alıyor Timmerhuis: 20 metre. Böylece şehre ve etrafına farklı refereranlarıyla bulunduğu yerle bütünleşmeyi amaçlıyor.

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, strüktürel kurgulanışı, esneklik anlayışı ve şehirde yarattığı özgün kompozisyonuyla OMA’nın dikkat çeken bir başka projesi. Sürdürebilirlik konusundaki uygulamalarıyla da yapı, Rotterdam’ın önemli binalarından birinin çevre dostu bir komplekse evrilmesini sağlamış.

Kaynak: “Timmerhuis / OMA” 11 Aralık 2015. ArchDaily.<https://www.archdaily.com/778654/timmerhuis-oma/>

The post Timmerhuis appeared first on Arkitektuel.