©Cemal Emden

İstanbul’un Pendik ilçesindeki Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Sabiha Gökçen Havalimanı’nın yakınında bulunan eski bir endüstriyel kimyasal fabrika arazisini bir teknoloji kampüsüne dönüştürüyor. Proje, arazi çevresindeki doğal topoğrafyadan hareketle çevresindeki organize olmamış kentsel dokuya net bir kontrast yaratma arzusundan yola çıkan bir tasarım anlayışına sahip. Bu bağlamda kampüs yapının hacimlerini örten birkaç yapay tepenin üzerine hafifçe yerleşen ve çalışma mekanlarını barındıran ‘kristal’ bir ana hacimle tasarlanmış.

©Cemal Emden

Birçok işlevi bünyesinde barındıran kampüs, eski arazisinde, yaklaşık olarak 142.000 metrekarelik bir alana yayılıyor. Yapının programı ise üç ana bölüme ayrılmış: 53.500 m² açık ofis, 16.000 m²  konferans salonu, eğitim alanları ve kafeteryalar; 72.500 m² ise otopark alanı, veri merkezi, spor merkezi, ortak alanlar, arşivler ve servis alanları. Bütün bu kompleks 4000’den fazla çalışan için esnek ve etkileşimi cesaretlendiren bir çalışma alanı oluşturmayı hedef ediniyor. Bu bakış açısıyla Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü bünyesinde iş ve sosyal anlamda birçok işlevi harmanlayarak çalışanları teşvik eden bir kampüs yapısı yaratıyor.

©Cemal Emden

Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü’nün ana hacmi kampüs içinde bölümlendirilmiş. Bu ‘kristal’ hacmin farklı bölümleri farklı yapay tepeler üzerine oturtulmuş ve her bölüm birbirine asma köprüler ve giydirme cam duvarlar ile birbirine bağlanmış. Sonucunda 30 metreden fazla olan açıklıklarla bölünmüş tek bir kütle yaratılmış. İki adet oditoryum (600 ve 200 koltuklu), eğitsel toplantı alanları, kafeteryalar, oturma salonları, veri merkezi gibi işlevleri barındıran ana hacim böylece alanın farklı noktalarında asma köprüler ve tepelerle çevrili avlu benzeri açık alanlar yaratıyor. Bu yapıyı elde edebilmek için yapının ana strüktürü ofis katlarında betonarme plak döşeme; alt katlarda ise açıkta bırakılmış çerçeve strüktür olarak kurgulanmış. Yapının dış çeperini kaplayan ofis mekanları ise 4,5 ila 11 metre arası değişen uzunluklarda konsol çalıştırılmış.

©Cemal Emden

Yapının ofis hacimlerinden en geniş konsol çıkılmış alanlar, yapının betonarme strüktürüne ek olarak  çatıya yerleştirilmiş büyük kompozit kirişlerle desteklenmiş. Bu kısımların ek bir strüktür ile desteklenme sebebi dört katlı ofis bloğunun, zemindeki yapay tepelerden birinde bulunan oditoryuma geniş açıklıklı hacmi sağlamak için ana strüktürle kısmi olarak desteklenmesi. Yapı böylece hem büyük açıklıkları hem de dayanıklı bir taşıyıcı sistemi sağlıyor.

Kampüsün çalışma alanları için en önemli kriterler esneklik, gün ışığının en verimli düzeye çıkarılması ve şeffaflık. Bunları sağlayan bir kurgu olarak; yapıda ofis alanlarına erişim, kullanıcıların dolaştığı ve aynı zamanda vakit geçirip sosyalleşebilecekleri bir dizi açık avlu ile düzenlenmiş. Açık avluların etrafı da köprülere yerleştirilmiş, bu nedenle yapıya ilginç manzaralar veren, dinlenme mekanları ile kurgulanmış. Şeffaflık ise çalışma alanlarını şehirle bütünleştirmek; kullanıcıların etkileşime girmelerini sağlamak ve yıl boyunca yapı içinde farklı deneyimler yaratmak için benimsenmiş.

©Cemal Emden

Yapıya kullanıcı yaklaşımı ise yapay tepeler arasında dalgalanan bir yol aracılığıyla sağlanıyor. Dış mekandaki bu kıvrımlarla ilerleyen sirkülasyon şeması, iç mekanda da devam ettiriliyor. Yapının içerisi de aynı yolculuk deneyimine izin verecek şekilde tasarlanmış. Topoğrafya üstündeki ana hacmin bölümlendirilmesi bu sirkülasyon şemasına olanak sağlayacak bir kurguyla düzenlenmiş. Yapı zemin kotunda yapay topoğrafya arasında avlularla duraklar yarattığı serbest sirkülasyon şemasını, ana cam kütlenin iç mekanında bölümler arası köprüler ve avluya bakan sosyal hacimlerle yaratıyor.

©Cemal Emden

Yapı, aydınlatma ile entegre dinamik güneş kırma özelliğine sahip tek ve çift cidarlı cephe sistemlerinden, iç mekanlara yüzde yüz temiz hava sağlayan özel ısıtma ve soğutma sistemlerine kadar, genel anlamda sürdürülebilirlik prensiplerini tasarımın bir parçası haline getirmiş. Cepheler, kampüs yoğun trafiğe sahip karayolları ile çevrelenmiş olduğu için, yüksek seviyede ısı ve ses yalıtımı sağlayacak şekilde düşünülmüş. Son olarak avlularda bulunan havuzlar da, yapının vistalarını geliştirirken, sıcak mevsimlerde ısı kazanımını azaltmak; dış mekanda ve cam cephelerde soğutma etkisini arttırmak için kampüse entegre edilmiş. Proje aynı zamanda yağmur suyunu toplayıp peyzaj sulaması için kullanıyor.

©Cemal Emden

Eski kimyasal fabrika arazisinde toprağı kirlilik açısından detaylıca kontrol edilen ve kalıntıları geri dönüşüme gönderen süreçlerle ilerleyen kampüs tasarımı, bu bağlamda yalnızca sürdürülebilir bir yapı olmaktan öte çevre dostu bir tasarım sürecine de sahip. Aynı zamanda Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Türkiye’deki en büyük yeşil çatı sistemi uygulamalarından birini barındırıyor. Çevre dostu yaklaşımlarla şekillenen tasarım anlayışı ve tasarımın kendisiyle bütünleşen sürdürülebilir yapı sistemleri ile kampüs, LEED Gold sertifikasına layık görülmüş.

The post Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü appeared first on Arkitektuel.

©ZM Yasa Photography

Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi (JMO İzmir Şubesi), cephesiyle dikkat çeken bir ofis binası. Dürrin Süer ve Metin Kılıç önderliğinde kurulan M artı D Mimarlık ekibi tarafından tasarlanan yapı, 2017 yılında tamamlanmış. Yapı, İzmir’in önemli merkezlerinden biri olan Alsancak’ta oldukça dar bir sokakta bulunan dar arazisinde, bu araziyi maksimum ölçüde kullanan bir ofis mekanı hedefliyor.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’ni tasarlarken M artı D ekibi, hem sosyal bir alan hem de bir çalışma ortamını bir arada bulundurabilecek bir kurgu üzerine gidiyor. Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi Yönetim Kurulu’nun ekibi görevlendirmesiyle ortaya çıkan proje için odanın isteği de odanın bürokratik işlerini bu binada yürütebilmek ve üyelerine birbirleriyle etkileşime geçebilecekleri bir ortam sağlamak. Bunun üzerine Alsancak’ın en canlı sokaklarından biri olan Kıbrıs Şehitleri Caddesi’ni dik kesen dar bir sokak üzerindeki arsada ekip kamuya açık alanlar, toplantı ve çalışma mekanlarını bir arada bulunduracak bir yapı kurguluyor.

©ZM Yasa Photography

Yapı için ilk olarak M artı D ekibinden halka açık bir kafe, kütüphane, toplantı ve çalışma mekanlarının bir bütün olarak çalışması doğrultusunda istekte bulunulmuş. Bunun üzerine yalnızca 6,65 metre cephe genişliği ve 15 metre derinliğe sahip arsada bu bütüncül mekan kurgusunu sağlayabilmek için çalışmalara başlanmış. Daha sonra bu bitişik nizamlı, 5 kat imarlı ve yalnızca 428 metrekarelik alandan oluşacak yapı için yönetim kurulu bu bütüncül mekan isteğinden vazgeçmiş ve binanın birbirinden bağımsız katlara sahip bir ofis binası olması istenmiş.

©ZM Yasa Photography

Bağımsız 4 ofis katı ve zeminde yine bağımsız bir kafeteryanın bulunması yönetim kuruluna göre odaya daha esnek bir işletim imkanı sağlıyor. M art D ekibi bu güncel istek doğrultusunda zemin katta tüm yapının girişinden bağımsız bir girişe sahip kafeterya üst katlarda işe tek bir sirkülasyon çekirdeğine bağlı 4 farklı ofis katı tasarlıyor.

Yapının tasarım sürecinin zorluklarından biri de her katın 75 metrekarelik bir alana sahip olması. Bu nedenle bu kısıtlı alanda ekibin en çok dikkat ettiği nokta kullanıcılar için maksimize edilmiş kat kullanımını sağlayabilmek. M artı D bu soruna şöyle bir çözüm getiriyor: sirkülasyon ve servis çekirdeği parselin dar kenarlarından birine yaslamak.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’nin tasarım sürecinde dar parselin getirdiği başka zorluklar da olmuş. Yapının doğal ışık alabilecek, sokakla görsel bağ kurulabilecek tek cephesi kuzey cephesi. Başka bir deyişle aslında kuzey cephesi, M artı D’nin bu yeni ofis binasının imza tasarımında, kütle karakterini de yansıtabilecek tek yüzey. Bu nedenle aslında yapı için önemi büyük. M art D, bu cephede yapı kullanıcılarının mesleklerinden ilham alıyor. Cephe tasarımında topoğrafya ve yüzey ilişkisini referans alarak yapıya kendini gösteren bir rölyef yüzey tasarlıyor. Yapının sembolü olan bu geometrik rölyef cephe, aynı zamanda farklı ışık kırılmalarıyla iç mekanda da gün boyunca dinamik bir etki oluşturuyor.

©ZM Yasa Photography

M artı D ekibi JMO İzmir Şubesi projeleri için: “Her binanın bir öyküsü vardır, başlarken de sonrasında yaşarken de. Aslında tasarlamak bir müdahale ve var etme öyküsüdür. Müdahaledir çünkü ‘yeni’ konumlandığı yeri değiştirir, dönüştürür. Bu kimi zaman sessizce, usul usul olur kimi zaman bağıra çağıra gelir oturur. Başlarken kullanıcısının, talep edenin, işverenin hayalleri, istekleri vardır ki yapının bunları karşılamasını bekler. Mimar da bu istekleri, verileri kurgular, tasarlar.” diyor.

The post JMO İzmir Şubesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan, SelgasCano tarafından tasarlanan Second Home Hollywood -diğer ismiyle holLA- bir tür ofis projesi. HolLA, kendilerini dünyanın dört bir yanında ortak çalışma alanları tasarlayarak yaratıcılığa ve girişimciliğe destek verme misyonuna sahip bir sosyal işletme olarak tanımlayan Second Home (İkinci Ev) adlı şirketin Amerika’daki ilk lokasyonu. José Selgas ve Lucía Cano tarafından kurulan ofisin tasarımı ekip için “California Kokteyli’nin çeşitli tarifleri ve malzemelerinden bir araya gelmiş bir çeşit koleksiyon mekan”.

©Iwan Baan

Hollywood’un güneyinde yaklaşık 8.436 metrekarelik alan yayılan proje, arazide varolan ve Los Angeles’ta bilinen en eski Afro-Amerikan mimar Paul Williams tarafından 1964 yılında tasarlanmış iki yapıyı da projede tekrar değerlendiriyor. Yeni Sömürgecilik (Neocolonialism)* akımının örneklerinden biri olan ilk yapı, oldukça geniş olan bu arazinin ana ve giriş binasını oluşturuyor. Second Home Hollywood projesi kapsamında bu mevcut yapının zemin katında 320 gezici yeri (ofis kiralamadan ortak alanlarda serbest çalışan kimseler için); birinci katında ise kafe, bar, restoran, etkinlik ve konferans salonu, dinlenme alanları, açık teraslar ve kendi çalışma alanına sahip 200 ofis bulunuyor.

©Iwan Baan

Alandaki yapılardan bir diğeri ise yıkılmış. Bunun sebebi projenin en dikkat çeken kısmına yer açmak: 60 adet renkli, oval ofis kütlesine. Second Home Hollywood projesinde arazide varolan yeraltı park alanının üstü 60 adet kendine özgü oval şekli olan, tamamı camla kaplı, 700 kişiyi ağırlayabilecek bireysel ofis ve toplantı odalarıyla doldurulmuş. Bütün bu ofislerin ve toplantı alanlarının arası ise bahçe olarak kullanılıyor.  Ekip bu ofisleri yaratırken 4 farklı oval form oluşturmuş. Bu farklı formlar, farklı büyüklükteki ofisleri oluşturuyor. Elde edilen ofisler,  otoparkın üstünün yaklaşık 1.2 metre kalınlığında toprakla örtülmesinden sonra Second Home Hollywood’un bahçesine dağıtılmış: sarı tavanlarıyla aralarından yeşil fışkıran farklı büyüklükte sarı noktalar.

©Iwan Baan

Dikkat çekici sarı tavanlı, oval bahçe ofis kütleleri ile ilgili Second Home kurucularından Sam Aldenton: “Tasarım, SelgasCano ile paylaştığımız ortak bir fikre dayanıyor: Bizim en iyi ve en yaratıcı işlerimiz doğal ve organik formlardan geliyor; zoraki şekilde elde edilmiş insan geometrisinden değil.”

En büyüğü 25 kişiyi barındırabilen ve şekil ve büyüklük olarak değişen bahçe ofisleri, bahçeye bir masa yüksekliği kadar gömülmüş. Böylece ofislerin bu şekilde yalıtım kalitesi arttırılmış. Toprak seviyesinden itibaren bütün bu ofiler şeffaf akrilik kaplama ile örtülü. Bu şekilde ofislerin içine yeterli miktarda güneş ışığı alınabiliyor ve projede yaratılan bahçe ile kullanıcıda doğanın içinde çalışıyormuş hissi yaratıyor.

©Iwan Baan

Oval ofis podları çapraz lamine ahşap (cross-laminated timber – CLT) ile yapılmış. Bu malzeme, birbirine yapıştırılmış kereste katmanlarından oluşan işlenmiş bir ahşap. Ekibe göre Second Home Hollywood, bu malzemenin Kaliforniya’da onaylı olarak ilk kullanıldığı ilk proje. Ofislerin iç kısımda ise, arazinin sismik kuvvetleri nedeniyle, büyük kesitli çelik kirişlerle strüktür desteklenmiş. Bu çelik kirişler, tavanın ve parlak epoksi yer kaplamasıyla uyum içinde olması nedeniyle sarıya boyanmış. Corian (adını markasından alan bir kaplama türü) kaplı masalar bireysel ofislerin çevresini sararken toplantı hacimlerinde orada büyük bir toplantı masası oluşturuyor. İçeride sandalyeler için kırmızı ve turuncu kumaşlar seçilerek ofislere daha dinamik bir hava katılmış.

©Iwan Baan

Second Home Hollywood projesinde odak, iç mekanlar yerine dış mekanda. Fakat bu ekibin tam da istediği şekilde, Los Angeles’ın dış mekanlarda geçen yaşam tarzına uyan bir tutum. SelgasCano’nun hedefi ”behçeyi ofise getirmek yerine ofisi bahçeye getirmek”. Bu nedenle bu ofisler (projede pots yani saksı olarak anılıyor) 6500 adet bitki saksısı (planter pots) ile sarılmış. Projenin bütün bu ‘saksıları’ yaklaşık 10.000’in üzerinde bitki, ağaç, kelebek, böcek, arı, sincap ve tabiki insan tarafından kullanılıyor. Second Home Hollywood ofisleriyle insanı da içine dahil eden, yepyeni ve kendine ait ekosistemini yaratıyor da denebilir. 

©Iwan Baan

Aldenton: “Burada yeni bir doğa yaratma konusuna odaklandık. Biz ekosistemleri ve çevreleri iyileştirme konusunda önemli role sahibiz” diyor ve HolLA için ekliyor “Bunun bir yolu burada yapılan gibi yeni bir sürü bitki çeşidi ekmek olabilir. Burası, Kaliforniya’daki en yoğun yeni ekim alanı.”

Bahçede dolaşım için ise ofis hacimleri ve onu saran geniş doğa arasında ahşap patikalar kurgulanmış. Ara ara bu patika rotasının üstünde de küçük ahşap bahçe avluları düşünülmüş. Second Home’un felsefesine de uygun olarak bu rota, ofisleri kiralayan insanlar ve şirketler arasında etkileşimi teşvik eden bir öge.

©Iwan Baan

SelgasCano Secon Home Hollywood’u aynı zamanda ortalama bir ofis çalışanı için bir deney olduğunu söylüyor: her gün insanlardan başka yaşayan canlılarla beraberce var olma. Ekibin bu yaklaşımı sürdürebilirlik açısından da büyük önem taşıyor. Projede bitkiler sıcaklığı azaltıyor ve bahçede gölgelik alanların oluşmasına olanak sağlıyor. Bunlara ek olarak; tamamı cam kaplı ofisler yapay aydınlatma ihtiyacını azaltıyor ve doğal havalandırmaya olanak sağlıyor, arazideki tüm su 2 sarnıçta toplanıyor ve sulama için kullanılıyor. Sürdürülebilirlik açısından projedeki en önemli noktalardan biri de bu koca sert zemini tekrar doğaya kazandırması. Daha önce park yeri olan alan şimdi bahçe olarak kullanılıyor. Bu bağlamda Second Home Hollywood, doğal çevrenin ayak izinin azaltılıp yapılı çevreye katıldığı bu zamanlarda bunun aksini sağlayan birkaç özel gelişmeden birini ortaya koyuyor.

©Iwan Baan

“Biz 21. yüzyılda yaratıcı girişimciliğin evi olma hedefindeyiz.” diyor Sam Aldenton ve ekliyor “21. yüzyılın evinin neye benzediğini ve nasıl hissettiğini düşünmeye çalışırken, olabildiğince yaratıcı olmaya kendimizi adıyoruz ve buna göre mekanlar yaratmayı amaçlıyoruz.”. Sürdürülebilir bir özgün çalışma alanı kurgusu olarak Second Home Hollywood, SelgasCano’nun renkli ve heyecan verici diğer işleri gibi dikkat çekici bir tasarım ortaya koyuyor.

*Yeni Sömürgecilik: Neocolonial, Georgian Revival veya Neo-Georgian olarak da bilinen mimari akım, ABD ve Kanada’da milliyetçi bir tasarım hareketi olarak ortaya çıkmış. Yeni Sömürgecilik akımı mimari stil, bahçe tasarımı ve Amerikan sömürge mimarisinin (Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Amerika kıtasına göç edenlerin yerleştikleri yerlere aktardıkları, kendi mimarlık anlayışları) iç tasarım öğelerini yeniden canlandırma hedefinde olan bir mimari akımdır.

The post Second Home Hollywood appeared first on Arkitektuel.

Wikimedia Commons

Brutalist mimarinin önemli örneklerinden biri olarak gösterilen Pirelli Tire Building ya da Armstrong Rubber Building, Marcel Breuer tarafından tasarlandı. 1920’lerde Bauhaus’ta Walter Gropius’un öğrencilerinden biri olarak yetişen Macaristan doğumlu Breuer, Bauhaus modernizminin önde gelen temsilcilerinden biri. Wassily Chair, Cesca Chair gibi tasarladığı sandalyeler ile adını duyuran ve dünyaca tanınırlık kazanan Breuer, müze, kütüphane, üniversite ve konut projeleri ile de bilinen bir mimar. 

Wikimedia Commons

Breuer’in çoğu mimari projesinde brutalist bir karakter görmek mümkün. Amerika’nın Connecticut eyaletinin en büyük ikinci şehri olan New Haven’da bulunan Pirelli Tire Building modernist mimarın en dikkat çeken tasarımlarından. 

New Haven’da şehirde yapılaşmanın başladığı, kısmen yeşil bir yerde bulunan yapı geniş yeşil alan üzerindeki bir heykeli andırıyor. Fonksiyonel olarak farklı elemanların birbirinden ayrılması ve mekanların birbirine eklemlenmesi gibi Breuer’in mimari prensiplerinin kolaylıkla izlenebildiği yapı iki bölümden oluşuyor: iki katlı bir depo-araştırma alanı ve yerden yükseltilmiş bir ofis bloğu.

Wikimedia Commons

Pirelli Tire Building oldukça monolitik bir yapı. Ofis binasının bu kadar anıtsal bir karaktere sahip olmasının en büyük nedeni ise binanın kütlesel organizasyonu. Breuer binayı yatay olarak ikiye bölmüş. Yapının en üst 5 katı ile zemindeki iki katı arasında büyük bir boşluk bulunuyor. Birbirinden koparılan iki hacim yalnızca sirkülasyon kovaları ile birbirine bağlanmış durumda. Tasarımın bu kütlesel aykırılığı, binanın büyük bir kısmının havada duruyor izlenimi kazanmasını sağlıyor. Yapının pre-kast beton cephesi binanın uzun dikdörtgensel kütleye derinlik hissi katarken aynı zamanda güneş ışığından koruyucu etkiye sahip. 

2003 yılında yıkılan depo kısmının görüldüğü 1973 yılından bir fotoğraf. © New Haven Redevelopment Agency

Bina ve üzerinde bulunduğu arazi 2003 yılında IKEA tarafından satın alınmış ve binanın iki katlı depo kısmının bir bölümü özellikle mimarlık dünyasının ve AIA (American Institute of Architects)’in tepkilerine rağmen yıkılmış. İki katlı kısmın yıkılmasıyla birlikte Breuer’in yarattığı asimetrik görsel denge bozulmuş olsa da yapı hala anıtsal özelliğini koruyor. Günümüzde binanın büyük bir kısmı kullanılmayan binanın otele dönüştürülmesi konuşuluyor. 

The post Pirelli Tire Building appeared first on Arkitektuel.

1969’da ilaç firması Burroughs Wellcome, Kuzey Carolina’nın Durham kentinde yeni şirket merkezini ve araştırma tesisini tasarlamak için Paul Rudolph’u görevlendirmiş. Yale’ın Mimarlık dekanı olarak 6 yıl görev yapmış ve yine Yale bünyesindeki, bu yapıya kadar mimarın en tanınan işi olan, Rudolph Hall (Yale Mimarlık Fakültesi Binası) gibi önemli yapılara imza atmış olan Paul Rudolph, brüt beton kullanımı ve kompleks plan tipleriyle ünlenmiş bir modernist mimar.

Yapı Giriş Kısmı

Modüler bir kompleks olan Burroughs Wellcome Genel Merkezi, Rudolph’un imzası haline gelmiş özgün tarzıyla, fütüristik geometriler ve formların birbiri içinde erimesiyle oluşmuş. 1982’de ise Burroughs Wellcome, ofis alanını genişletmek ve tesisin 500 çalışanına yemek odası sağlamak için 120.000 metrekarelik bir ek bina tasarlaması için Rudolph’u yeniden görevlendirdi. Binanın modüler büyüme yönündeki eğilimine göre, ek bina da 1986 yılında tamamlanmış. Burroughs Wellcome’in gelmesiyle, hem büyük işletme faaliyetlerinin merkezi olarak Araştırma Üçgen Parkı’nın büyümesinde hem de Durham İlçesi’nin bir zamanlar kırsal olan köşesinin gelişiminde bir dönüm noktası olmuş.

©Flickr: bobistraveling

Rudolph’un mimarlık konusundaki başlıca endişeleri, mekan psikolojisi ve binalardaki doğal ışık oyununu içeriyordu. Her ikisinde de Frank Lloyd Wright ve Le Corbusier’in çalışmalarından etkilendi. Bir mimar, Rudolph için, etkin hatta bazen güzel bir şekilde inşa etmekle ilgilenen birinin aksine; anlamlı bir şekilde inşa etmekle ilgilenen biriydi. Kariyeri boyunca Rudolph, binaların farklı alan türleri ile donatılması gerektiğinden bahsetti: sessiz, kapalı, yalıtılmış alan; canlı ve keskin, hareketli alan; asfaltlanmış, geniş, görkemli, hatta ilham veren alan; gizemli alan; zıt karakterin yan yana yerleştirilişini tanımlayan, ayıran ve birleştiren geçiş alanı. Burroughs Wellcome Genel Merkezi, bu felsefenin mükemmel bir düzenlemesi olarak karşımıza çıkıyor.

Yapı Giriş Fuayesi

Rudolph bu projede çoklu formlar ile de ilgilenmiş. Ritmik bir biçimde bir araya getirilmiş olan benzer formlar, temel birimin ve laboratuvarların boyutlara göre düzenlenmiş olan sıradanlığını ortadan kaldırmış. Bu formlarla yapının fuaye alanında üç boyutlu cepheler ve dramatik aydınlatma, kullanıcılar için dışarıya doğrudan bir görüntü sağlayan pencerelerin içe doğru meyilli bantları en etkili haliyle gözler önüne serilmiş.

Rudolph’un benzer birimlerin ve modüllerin çoğalmasıyla oluşturduğu bir başka yapısı olan Burroughs Wellcome, üçgen A tipi çerçevenin etrafına inşa edilen, 300 metrekarelik bir yapı. Yapı, üzerine inşa edildiği eğimli sırtın bir devamı olacak şekilde tasarlanmış. Ana kütleden çıkan modüler altıgen bölümler neredeyse organik görünen, simetri ve düzenden uzak bir karaktere sahip. Rudolph’un özgün tasarım anlayışının en görünür olduğu kısım, ofislerin de etrafında kurgulandığı, binanın odak noktası olan katedral benzeri üç katlı fuaye.

Yapı Giriş Fuayesi

Burroughs Wellcome kompleksi, Douglas Trumbull’un 1983’lü bilim kurgu filmi olan Beyin Fırtınası’nda, Christopher Walken’in binanın içinde bisikletini taşıdığı görüldüğü bir sahnede yer almış. Modernizm için önemli bir örnek ve Rudolp için simge yapılardan biri olarak anılabilecek Burroughs Wellcome Genel Merkezi, günümüzde kısmen kullanımda olmasına rağmen, modernist titizliğin ve organik çoğalmanın karışımı olmaya ve yapılı çevremizin ne kadar canlandırıcı olabileceğine dair düşünmeye ilham veren modernist güzellikte, ütopik bir alan yaratmaya devam ediyor.

©Flickr: tim bradley

“Bu kompleks, Kuzey Carolina’nın yeşil tepelerinde yukarı ve aşağı tırmanıyor ve mimari olarak alanın bir uzantısı gibi davranıyor. A tipi çerçeve en yüksek hacmin alt katlarda yer almasına ve yine de binanın en yüksek kısmındaki daha küçük mekanik sisteme bağlanmasına izin verir. İç mekanın köşegen hareketi, muhteşem fırsatlar yaratır. Büyüme ve değişim beklentisi, konseptte gizli.” Paul Rudolph.

1974’te Burroughs Wellcome Genel Merkezi

Burroughs-Wellcome, Glaxo ve biyoteknoloji şirketi United Therapeutics (UT) ile 2012 yılında birleştiğinde, bina el değiştirmiş. O zamandan beri, şirket tarafından, binanın bazı kısımları yıkılıp düzenlenirken bazı tarihi açıdan daha önemli bulunan kısımlar ise rehabilite edilmiş. Rudolph’un modern mimarinin mirası sayılabilecek olan yapısının bu şekilde değerlendirilmesi şirketin planlarından memnun olmayan mimari eleştirmenler ve savunucular tarafından oldukça eleştirilmiş.

The post Burroughs Wellcome Genel Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Vakko Moda ve Power Medya Merkezi (Vakko Headquarters and Power Media Center), 2010 yılında New York tabanlı mimarlık ofisi REX tarafından tasarlanmış. İstanbul’un en dikkat çekici modern mimari eserlerinden biri olarak kabul edilen merkez Üsküdar, Nakkaştepe’de bulunuyor. Tamamı özel üretilmiş cam panelleri ve sıradışı kütlesel organizasyonu ile dikkat çeken proje ülkemizdeki en özgün yapılardan bir tanesi.

© Iwan Baan

Vakko’nun yeni genel merkezi toplam 12,500 metrekarelik bir alan üzerine kurulmuş. REX’in tasarımı, Türkiye’nin en önde gelen moda markalarından biri olan Vakko’nun tüm ihtiyaçlarını karşılayacak donanıma sahip. 1300 metre karelik şeffaf ofis alanına sahip yapıda 200 kişinin çalışabileceği 56 farklı oda bulunuyor. Vakko Moda Merkezi’nde tüm yönetim birimleri ve yaratıcı kadro ofislerinin yanı sıra showroom’lar, Vitali Hakko Kreatif Endüstriler Kütüphanesi, oditoryum, galeri, ve müzeden oluşan Sanat Merkezi ile yine bir Vakko kuruluşu olan Power Media Center bulunuyor. Aynı zamanda içinde yer alan sanat müzesinde yaklaşık 700 eser sergilenebiliyor. (1)

© REX

REX, tasarıma sıfırdan başlamamış. Alanda, inşaatına önceden başlanan ve yarım bırakılan bir otel projesinin mevcut betonarme taşıyıcı sistemi bulunuyormuş. Ekip, mevcut betonarme yapıya kompleks çelik bir taşıyıcı sistem ekleyerek Vakko’nun yeni genel merkezinin omurgasını oluşturmuş. Yapı her ne kadar iki farklı sistemi bir araya getirse de cephede bu ayrımı okumak mümkün değil. Bina tek bir parça gibi algılanıyor.

Strüktür Diyagramı / © REX

Ofisin İstanbul’daki projeye başlarken uyguladığı ikinci bir akılcı strateji ise uygulamaya geçmeyen bir tasarımlarını bu projeye entegre etmek olmuş. Amerika’nın en prestijli üniversitelerinden CalTech için yapılacak bir bilim ve teknoloji merkezi olan Annenberg Merkezi (Annenberg Center) projesi, üniversite tarafından iptal edilince ofis bu proje için ürettikleri konsepti Vakko için kullanmış.

Vakko Moda ve Power Medya Merkezi, farklı büyüklüklerdeki kutuların bir araya gelmesiyle oluşan bir proje. Her bir kutu farklı karaktere sahip, böylece yapı monotonluktan kurtuluyor. Yapının dış çeperini oluşturan kısımda kullanılan çelik taşıyıcı elemanlar ve transparan cam, üst kattaki kutunun aynaya benzer yapısı ile tezat oluşturuyor. Merkezin iç kısmında yer alan ve ‘showcase’ adı verilen bölüm ise daha kompleks bir kurguya sahip bir iç çekirdek.

© Cemal Emden

“Vakko Moda Merkezi yangına, depreme ve suya dayanıklı özel bir camla kaplı. Lamglas tarafından proje kapsamında özel olarak hazırlanmış iki fırın ile her biri tek tek çökertilmiş olan camlar, yoğun bir çaba ve sabra dayanan işçilikle ortaya konulmuş müthiş bir zanaat örneği. Fırın içerisinde bulunan ve üzeri özel bir ipek kumaşla kaplı çökertme kalıbına bir gün süreyle konulan düz plaka cam, çökertme ve soğutma olmak üzere iki aşamadan geçiyor.

© Iwan Baan

Ana maddesi silisyum (SiO2) olan cam, günümüzde her ne kadar standart bir üretimle elde ediliyor olsa da, içerisinde bulunan alkali ve toprak alkali metal oksitlerin oranındaki kayda değer olmayan farklılıklar bile her bir paneli bir diğerine göre yapısal olarak farklı kılıyor. Bu da ısınarak çökmeye başlamış olan cam panellerin her birinin farklı ve dolayısıyla da özgün olmasını sağlıyor. Noktasal tutucularla dört noktadan taşınan lamine cam ve 35 mm derinliğinde çökertilmiş, kendi kendini taşıyabilen camdan oluşan, 3354 mm x 1535 mm ölçülerindeki ısı camların her biri 386 kilogram. Ve uygulanış tekniği ile ortaya konmuş formuyla dünyada bir ilk olma niteliğinde.” (2)

© Iwan Baan

Yapının içinde bir de sanat müzesi bulunuyor. Bu müzede Bedri Rahmi Eyüboğlu, İlhan Koman, Jale Yılmabaşar ve Nevzat Yüzbaşıoğlu gibi Türkiye’nin önde gelen sanatçılarının eserleri sergilenmekte.

Kaynaklar

• (1) Vakko Moda Merkezi’ni yakından tanıyalım – Barış Soydan <http://www.turkishtimedergi.com/genel/vakko-moda-merkezini-yakindan-taniyalim/>
• (2) Vakko Moda Merkezi – Çatı ve Cephe <http://www.cativecephe.com/yayin/653/vakko-moda-merkezi_19344.html#.XRoo65MzZyo>
• (3) “Vakko Headquarters and Power Media Center / REX” 12 Apr 2010. ArchDaily. Accessed 1 Jul 2019. <https://www.archdaily.com/56149/vakko-headquarters-and-power-media-center-rex-2/> ISSN 0719-8884

The post Vakko Moda ve Power Medya Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© MVSA Architects

Hollanda tabanlı ING Grubu’nun Amsterdam’da bulunan merkez binası Hollanda’lı mimarlık ofisi MVSA Architects tarafından tasarlandı. Yapımı 2002 yılında tamamlanan ING Evi (ING House), Amsterdam A10 otoyolunun kenarında, 20,000 metrekarelik bir arazi üzerinde bulunuyor. Yapı yalnızca ING’nin merkez binası değil; aynı zamanda dünyanın onlarca ülkesine yayılmış bir kurumun en önemli sembollerinden birisi.

© MVSA Architects

A10 otoyolu ile Niewue Meer isimli bir gölün arasında yer alan yapı Amsterdam’ın güneyinde yer alan ticari aksın başlangıcını oluşturuyor. Üzerinde bulunduğu dar araziye yatay bir şekilde yerleşen ING Evi, şehre bakan cephesiyle yüksek ve gösterişli bir bina profili çizerken, göle bakan cephesiyle daha düşük profilli bir yapı izlenimi veriyor.

© MVSA Architects

Yapı, yükseklikleri 9 metre ile 12 metre arasında değişen ters V şeklindeki kolonlar üzerinde duruyor. Tasarlanan bu strüktür hem otoyol kullanıcılarının binanın içerisinden arkadaki yeşil peyzajı görebilmesini sağlıyor hem de ofisin tüm çalışanlarını otoyol kotunda bulunan bir mekanda çalışmaktan kurtarıyor.

© MVSA Architects

Binayı yerden yükseltme kararının bir diğer getirisi ise zemin katta geniş ve ferah bir giriş mekanı ortaya çıkması. Cam ile kaplanan giriş lobisinin çevresi de peyzaj düzenlemeleri ile yeşillendirilmiş. Ayrıca binanın altından taksilerin, otobüslerin ve ofis araçlarının kullanımına ayrılmış bir araçyolu da geçiyor. Yerin altında ise otopark ve bisiklet parkları bulunuyor.

ING Evi’nin oditoryumu ve fuaye alanı yapıdan bir miktar koparılmış durumda. Ayrı bir girişe ve asansörlere sahip olan bu iki alan tüm çalışanlar tarafından kullanılabiliyor. Ofis binasının içinde açık ve yarı-açık mekan kullanımları ile oldukça renkli bir atmosfer yaratılmış. Yapının farklı katlarına yerleştirilen galeri boşlukları, bahçeler ve avlular sayesinde iç mekanda çeşitli vistalar oluşturan tek ve uzun bir mekan karakteri var.

© MVSA Architects

Binanın içinde panoramik manzaralar sunan restoran, konferans odası ve oditoryum gibi mekanlar da, daha içe kapalı, izole çalışma alanları da mevcut. Sıradan bir ofis binasına kıyasla ING Evi’nde pek çok konferans alanı bulunuyor.

© MVSA Architects

ING Evi, üzerinde bulunduğu arazi nedeniyle pek çok sorun ile başa çıkması gereken bir yapı. Güneş ışınlarını doğrudan alan güney cephesinde yüksek ısı ve ışınım, otoyola bakan kuzey cephesinde ise ses ve hava kirliliği gibi sorunlar var. Yapının cephesi akılcı tasarımı sayesinde binayı çevresi ile uyumlu bir hale getiriyor. Tasarlanan çift cidarlı cephe iç mekan ısısını optimum seviyede tutarken doğal havalandırma imkanı da sunuyor. Güney cephe boşluğuna yerleştirilen güneş kırıcı elemanlar ise bu cephede sıcak havayı yapının dışına atan bir baca görevi görüyor. Kuzey cephesinde ise cam ile kaplı cephe tamamen kapatılmış ve cephe boyunca temiz hava sirkülasyonu sağlanmış.

© MVSA Architects

Tasarlanan metal çatı sistemi sayesinde yapının içindeki mekanlar doğal yollardan havalandırılabiliyor. Bu sistemin çalışabilmesi için yerin 150-200 metre aşağısına kadar inen kuyular kazılmış ve yapı yer altındaki kuyulardan sıcak ve soğuk su temin ediyor. Bu sayede ING Evi oldukça enerji korunumu sağlayan, sürdürülebilir bir kimliğe bürünmüş.

The post ING Evi appeared first on Arkitektuel.

©Aleix Bagué

Bilbao’daki yeni Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası (Basque Health Department Headquarters in Bilbao), kentin iş merkezi bölgesinde boş kalan son arazide bulunuyor. 2004 yılında tamamlanan yapı, Coll-Barreu Arquitectos ekibi tarafından tasarlanmış. Yeni merkez binasının amacı, şu ana kadar şehirde birkaç binaya ayrılmış ve bu nedenle kent sakinleri tarafından git gide daha tanınamaz hale gelmiş kurumu tek bir çatı altında toplamak. Hem çalışanlarını hem de teknik elemanlarını zorlayan bu birden çok merkezli yapıya karşıt olarak yeni bina, kurumu tek merkezde toplayarak verimliliği arttırmak ve kimliğini daha görünür bir hale getirmek amacıyla tasarlanmış.

©Aleix Bagué

1862 yılındaki eski bir cadde üzerindeki arazide bulunan Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası, şehrin kısıtlayıcı yapı düzenlemeleri nedeniyle komşu duvarların formunu tekrarlayan, kıvrımlı kurgusuyla çatı arası birimleri yok eden ve köşesinde bir kule ile tasarlanmış. Katlanmış birden çok yüzeyden oluşan cephesiyle de bu kısıtlamaların dışına çıkmayarak iş merkezi alanında oldukça akılda kalıcı bir görüntüye sahip merkez. Yapının cephesi, yapının dışarıdan farklı açılardan farklı görünümler sunmasını sağlayarak tanınır bir karakter oluşturuyor. En üst katlar da yine cephe sayesinde gökyüzünü yansıtarak, gökyüzünün bir parçası haline geliyor. Coll-Barreu Arquitectos ekibinin bu kurgusu, kuruma kent içinde bir canlılık ve özgünlük sağlamış.

©Aleix Bagué

İki katmanlı cephe enerji, yangın dayanıklılığı ve akustik açıdan gereklilikleri de sağlıyor. Cephe kurgusuyla yapı içinde geleneksel havalandırma sistemleri kullanılmıyor. Saklanması gereken sistemler kullanımı olmadığı için de yapının içinde asma tavan kullanımı yok. Yapı böylece titreşim üretmeyen, aynı havayı tekrar sirküle etmemesi nedeniyle daha sağlıklı ve içeride kat başı hacmin azlığıyla kaynak açısından daha verimli bir tasarım.

Merkezin içerisindeki çalışma alanları da bu şeffaf, nefes alan ve içinden geçilebilen cephe tasarımından yaralanabiliyor. Cephenin iki katmanı arasındaki hacmi çalışanların nefes alabileceği, içerisi ve dışarı arasında bir mekan yaratıyor. Cephe sistemi, aynı bir evin dış kapısı gibi hem içeriye bakılabilen hem de dışarının gözlemlenebilriği bir eşik yaratmış.

©Sanidad Grande

Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası’nın cephesi, Coll-Barreu Arquitectos’un önceki projelerinde başlattığı bir araştırmanın sonucu -sistem olarak yapı örtüsü. Bu sistemin içinde yapının işlemesi, kentle enerji değiş tokuşu ve tabiki estetik gibi kavramları inceliyor ekip. Bütün örtü yalnızca görünüşü etkileyecek bir eleman olarak değil; yapının tamamının işleyişine hizmet eden bir sistem olarak tasarlanıyor. Ekibe göre bu sistem, farklı durumlara efektif cevap verebilecek bir cephe. Aynı zamanda cephe yalnızca kentsel bir mekan haline gelmek ve arazide yapının sınırlarını belirlemek dışında kentte sosyal bir araç haline gelmeli.

©Aleix Bagué

Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası, servis ve iletişim hacimlerini kulesinde toplamış. Kule kısmının 2 katı da kurul toplantı odasına hizmet ediyor. Kulenin altında 7 kat ofis mekanlarına; 2 kat da sunum ve toplantı hacimlerine ayrılmış. Yapının oditoryum ve fuayesi ilk bodrum katına konumlandırılmış. Bu kısmın altında da 2 katlık bir otopark ve bir arşiv katı bulunuyor. Bütün yapı, özgün kurgusuyla kentte bir eşik tasarlıyor.

The post Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.

© New York Post – Getty Images

New York’un en ikonik yapılarından biri olan Flatiron Binası (Flatiron Building) 1902 yılında Daniel Burnham tarafından tasarlandı. Üçgen formuyla dikkat çeken yapı Beşinci Cadde (5th Avenue) ve Broadway’in kesişim noktasında bulunuyor. Ütüye benzetildiği için Flatiron adını alan yapının orijinal ismi Fuller Binası’dır (Fuller Building).

©Wikimedia Commons

1902 yılında tamamlanan yapı New York’un çığır açıcı gökdelenlerinin başında gelir. Flatiron Binası, 19. yüzyılın sonlarına doğru hızla yaygınlaşan çelik gökdelenlerin en dikkat çekici örneklerinden bir tanesi. Binanın New York’taki varlığı, Manhattan bölgesine farklı bir önem kazandırmıştır ve şehri yeniden kurgulamıştır. Genelde dikdörtgen şeklindeki bloklar içinde yükselen dik açılı gökdelen hacimleri New York’un kimliğini oluşturur. Flatiron Binası, üçgen şekli ile şehirdeki alışılagelmiş gökdelenlerden ayrılıyor.

©Wikimedia Commons

Yapının bulunduğu arazi bir çok kişi tarafından alınıp satıldıktan sonra son olarak Fuller Şirketi’nin sahibi Harry S. Black tarafından satın alınmış. Flatiron Binası’nın inşasına özellikle çelik gökdelen inşaatında uzmanlaşmış şirketin merkezi olması amacıyla başlanmış. Harry S. Black, binanın tasarımı için daha öncesinde Chicago’da gökdelenler tasarlamış olan Daniel Burnham’ı görevlendirmiş.

Burnham, Flatiron Binası’nın formunu arazinin şeklinden referans alarak belirlemiş. Rönesans akımının estetik anlayışı ile Fransız Beaux-Arts stilini birleştiren Burnham ortaya oldukça özgün bir ofis binası çıkarmış. Burnham’ın tasarımı dgörsel olarak üç farklı katmandan oluşuyor ve yapı bu bağlamda antik sütunları andırıyor. 19. yüzyılda tasarlanan pek çok gökdelen gibi Flatiron Binası da ağır ve sert bir karaktere sahip.

©Wikimedia Commons

22 katlı Flatiron Binası Chicago Okulu’nun temsilcilerinden biri. Yapının cephesi o dönemlerde sıkça kullanılan kireç taşı ve terra cotta ile kaplanmış. Binanın üçgen formu, cadde üzerinden özgün bir görsel deneyim sağlarken aynı zamanda yapının içinde de farklı bir atmosfer yaratıyor. Binanın kuzey ucunda yalnızca 2 metre genişliğe sahip. İç mekandaki bu daralmanın içerideki çalışma ortamını olumsuz yönde etkilememesi için odalar eğimli duvarlarla ayrılmış. Buna ek olarak, binanın bu kısmı panoramik Manhattan manzarasına hakim.

©Wikimedia Commons

Flatiron Binası’nın strüktürel yapısı, New York’un etkili rüzgar yükünden etkilenmeyecek şekilde tasarlanmış. Yapı, her ne kadar özel bir ofis binası olsa da inşa edildiği 1902 yılından itibaren New York’un ve Amerika’nın en önemli sembollerinden biri haline gelmiş. Günümüzde binanın içinde turist turları düzenleniyor ve tarihi yapının otel olarak kullanılması gündemde. Flatiron Binası’nın değerinin yaklaşık 190 milyon dolar olduğu tahmin ediliyor.

The post Flatiron Binası appeared first on Arkitektuel.

© Thomas Mayer

Emre Arolat Architects tarafından tasarlanan Maslak No. 1, Büyükdere Caddesi üzerindeki bir ticari manifesto. İstanbul’un yeni ticarı aksı olan Mecidiyeköy-Maslak aksında bulunan yapının inşaatı 2014 yılında tamamlanmış. Yapı adını cadde üzerindeki bina kapı numarasının 1 olmasından alıyor. Üç farklı holdingin merkezlerinin bulunduğu ofis binası, sıradışı mimarisi ile bölgedeki diğer yapılardan ayrılıyor. 

© Thomas Mayer

Maslak No. 1, kıvrımlı formu ile dikkat çeken bir gökdelen. Yapının bu formu, müşterinin tasarlanacak ofis binasının prestijli bir tasarım olması isteğinden ortaya çıkmış. Mal sahibi, bu ticarı aks üzerinde görkemli yeni bir bina istemiş ancak proje alanının üçgensel alanı ve imar yönetmeliğindeki kısıtlamalar, Maslak No. 1’in tasarımının belli ölçülerin üzerine çıkmasını engellemiş. Emre Arolat Architects, bu sorunla başa çıkabilmek için yapıyı ikiye bölmüş: dikdörtgensel ofis hacmi ve bu kütleyi saran kıvrımlı cam kabuk. Tasarlanan kabuk katmanı sayesinde hem bina olduğundan daha büyük gözükebilmiş hem de binanın içinde farklı bir atmosfer yaratılmış.

Zemin Kat Planı

Ofis bloğu, 8,25’e 8,25 bir grid üzerine yerleştirilmiş. Betonarme kullanılarak inşa edilen bu kısımda kullanılan malzemeler inşaat maliyetini düşürme amacıyla seçilmiş. Ofis bloğunu saran kıvrımlı kabuk bazı noktalarda ana kütleden 17 metre kadar uzaklaşıyor. İki cephe sistemi arasındaki bu boşluk bir ara bölge olarak değerlendirilmiş ve yapının akustik korunum ve enerji korunumu imkanları sağlamış. Buna ek olarak cephenin içine yerleştirilen dikey bahçeler ile iç mekanın daha canlı ve yeşil bir görünüm kazanması hedeflenmiş. Bu dikey bahçelere her 4 katta bir tasarlanan platformlar ile ulaşılıyor. 

© Thomas Mayer

Maslak No. 1’in en dikkat çeken mimari özelliği kuşkusuz çelik ve cam cephesi. 1,5 metreye 2 metrelik cam panellerin balık pulu şeklinde bir araya gelmesiyle oluşan cephe Büyükdere Caddesi üzerinden bakıldığında özgün bir görsel etki yaratıyor. Üzerlerinde güneş ışığından koruyucu film katmanı bulunan paneller içeri giren güneş ışığını kontrol ediyor ve boşluklu yerleştirilmeleri sayesinde bina içinde doğal hava akışı sağlanıyor. Panellerin her biri farklı opaklık seviyelerine sahip. Güney cephede daha opak paneller tercih edilirken yapının kuzey cephesi daha geçirgen bir kimliğe sahip.

Emre Arolat Architects, yapının tasarımında ekonomik çözümlere ağırlık vermiş. Otopark katları, lobiler, sirkülasyon alanları ve tuvaletler olabildiğince basit ve ucuz malzemeler ile tamamlanmış. Ofis alanlarının büyük bir kısmındaki beton yüzeyler çıplak bırakılmış. Yalnızca bazı alanlarda asma tavan gibi ana strüktürü kapatan çözümlere gidilmiş.

© Thomas Mayer

Tasarımına 2009 yılında başlanan yapı 2014 yılında tamamlanmış. LEED Altın sertifikasına sahip olan Maslak No. 1, komşusu olduğu yapılarla karşılaştırıldığında sürdürülebilir mimarisi ile ön plana çıkmayı başarıyor. Isı geri dönüşümü sağlayan havalandırma sistemi ve VRV sistemi sayesinde Maslak No. 1, benzer bir yapıya oranla %40 daha fazla enerji korunumu sağlıyor. Islak hacimlere su tasarrufu sağlayan armatürler yerleştirilmiş ve kendi enerjilerini üreten asansörler tercih edilmiş. Bunlara ek olarak, yapının cephesi tasarımın en güçlü çevre dostu çözümlerinden biri.

© Thomas Mayer

Maslak No. 1, oldukça özel ve dışarıya kapalı bir yapı. Tasarım zemin katta bile kamusal bir alan oluşturmayı reddediyor ve binanın içindeki alanlar yalnızca ofis çalışanlarına hitap ediyor. Ayazağa metro ve otobüs duraklarına oldukça yakın bir mesafede bulunan yapı Maslak’taki yüksek binaların en güncellerinden biri. Maslak No. 1’in, şehir planlaması açısından tartışmaya açık Maslak’ın en çarpıcı elemanlarından biri olduğu söylenebilir.

The post Maslak No. 1 appeared first on Arkitektuel.