©Cemal Emden

Antakya’nın Starius Dağı’ndaki, ilk Hıristiyan topluluğa ev sahipliği yaptığı iddia edilen, St. Pierre (Aziz Petrus) Kilisesi’nin yakınlarında antik çağlara dayanan arkeolojik kazı alanının üzerine inşa edilen Antakya Müze Oteli (Antakya Museum Hotel), Emre Arolat Architecture ekibi tarafından tasarlandı. Projede ekip için en önemli nokta arkeolojik alanın kamusallığına karşın otelin özel kullanımından doğan ikiliği çözmek olmuş. Yapının tasarımı antik ile moderni iç içe geçirerek arkeoloji ve mimarlık arasındaki gergin ilişkiden faydalanıyor.

©Cemal Emden

Kazı alanında arkeolojik bulgular elde edildikten sonra müze-otele çevrilen 199 odalı otelin tasarımı, Antakya’nın kazı çalışmalarında elde edilen bulgular sonucu keşfedilen fiziksel ve sosyolojik karakteristiği esas alınarak ilerliyor. Projenin ‘belli bir yere ait olmayan ve kendi program ağı ile tanımlanan’ otel fonksiyonu, arkeolojik bulgularla şekillenmiş bir alan üzerinde kurgulanacağından, programın her elemanı ayrı ayrı birimler olarak düşünülmüş. Bu birbirinden bağımsız bireyler, alana koruyucu bir kanopi altında dağıtılmış. Böylece aslında modüler bir yaklaşıma evrilmiş tasarım anlayışı; daha kompakt ve içe dönük olan geleneksel otel binası kurgusuna yeni bir yaklaşım geliştirme gerekliliğini de beraberinde getiriyor.

©Studio Majo

Antakya Müze Oteli’nde bu dağınık birimler kompozit bir taşıyıcı sistem altlığına oturtuluyor. Ana taşıyıcı olan kompozit kolonlar, arkeolojik alandaki kalıntıların yerlerine göre her birine elle kuyu açılarak konumlandırılmış. Aynı zamanda kolonlar geçmişte alanın ortasından geçen ve alanı çevreleyen dere yatağı çizgilerinden de referans alıyor: bulgulara potansiyel bir zararı engellemek için geliştirilmiş bir yaklaşım. Otel odalarını ve ortak alanları yerden kaldırmak ve böylece kazı alanından uzaklaştırıp otelde kazı alanını deneyeimletmek için,  çelik ızgara sistemiyle birbirine bağlanmış 120 cm çapa sahaip 66 adet kompozit kolon kullanılmış.

©Cemal Emden

Bu kompozit kolonlar en üstte de otelin tamamını örten kanopiyi destekliyor. Bu kanopi, hem kazı alanının yerini belirten bir işaretleyici hem de toplantı odaları, balo salonu, yüzme havuzu ve spor salonu gibi programları barındıran bir platform görevi görüyor. Üzerindeki yarıklarla da aşağıdaki arkeolojik alana ve otel tesislerine görsel iletişim sağlayan bu platform şehre ve St. Pierre tepelerine manzaralar sunan, yerel bir geleneği devam ettiren bir çatı terası.

Yapı, dört farklı katmanda düşünülebilir. Bunlardan birincisi, kalıntılara en yakın seviyede açık hava müzesi platformu; ikincisi otelin ortak kullanım alanları, arkeolojik kalıntıları seyreden lobi ve restoran; üçüncüsü otel odalarının prefabrik modüllerinden oluşan küme ve kazı alanındaki göz alıcı mozaik peyzajın gözlemlenebildiği bir açık hava sirkülasyonu ve son olarak tüm hepsini örten çatı; kanopi.

©EAA

Otelin yerinde birleştirilen prefabrike birimlere dayanan tasarımı, alanda inşa edilemeyerek kazı alanının inşaat sürecinde korunabilmesine yol açıyor. Projenin otel kısmının asıl gövdesi ise birbiri üzerine yığılmış bu prefabrike otel odaları. Otelin ana kısmı olan bu 3. katman, yardımcı bir strüktürle destekleniyor ve yürüyüş ızgaraları, yaya köprüleri ile ana sirkülasyona bağlanıyor. Tüm otelin sirkülasyonu, otel ana bir kanopi altında kurgulandığından, yarı açık bir mekan içerisinde ilerliyor. Böylece ziyaretçiler kazıyla görsel ilişki kurabilirken; Antakya’nın bu bölgesindeki iklimsel ve yerel koşulları da sürekli olarak deneyimleyebiliyor. Ekip bu deneyimin kalitesini daha da arttırmak için bu kanopinin altında farklı noktalarda bahçeler ve teraslar da kurgulamış.

©Studio Majo

Tümü yarı açık bir alan içerisinde kurgulanmış olan müze-otel projesi, bu sayede oldukça efektif bir pasif havalandırma sistemine sahip. Bu tasarım anlayışıyla Emre Arolat Architecture ekibi, mekanik sistemlere olan ihtiyaçları ortadan kaldırıyor: yapının cephesiz kurgusu sayesinde hava yürüyüş yolları ve odalar arasında sirküle edilebiliyor. Bu yine müze-otelin kazı alanına minimum müdahaleyi beraberinde getiren bir özellik. Yapıda yalnızca zemin kotunda koruyucu bir cam cephe mevcut. Bu cephe de kazı alanını kötü etkileyebilecek rüzgarlar ve tozlara karşı kazı alanını koruyor.

©Cemal Emden

Karakteristik tasarım yaklaşımlarıyla alana özel bir mimariye dönüşen Antakya Müze Oteli’nin inşaat çalışmaları sırasında arkeolog ve restoratör mimarlardan oluşan ekip, Helenistik Dönem’den İslami Dönem’e kadar beş arkeolojik katman ve 13 ayrı medeniyetin izlerine ve bu dönemlere ait 30 bine yakın esere ulaşmış. Antakya’nın yerel tarihinden ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışıyor: bunlardan biri, otel fonksiyonu ile birlikte kazı alanında var olmuş 13 medeniyetin katmanlarını eşsiz bir şekilde temsil etmek; ikincisi ise, iç mekanda kullanılan geleneksel malzemelerle birlikte modern teknolojilerden faydalanmak.

The post Antakya Müze Oteli / Emre Arolat Architecture appeared first on Arkitektuel.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi (Istanbul Museum of Painting and Sculpture), 2011 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin Emre Arolat Architecture (EAA) ekibini görevlendirmesiyle ortaya çıkmış. 16. İstanbul Bienali kapsamında sergi lokasyonlarından biri olan müze, aynı zamanda İstanbul’un en önemli konumlarından birinde bulunan ve 1960’ta inşa edildiğinden bu zamana kadar halka kapalı olan gümrük limanını kamusal kullanıma açma konusunda da büyük bir öneme sahip.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi (İRHM), Sedad Hakkı Eldem tarafından tasarlanmış eski antrepo binasını, çağdaş bir sanat müzesine dönüştürüyor. İRHM, Eldem’in tasarımı olan 5 No’lu Antrepo binasının tamamen yıkılıp yerine bir müze koyuyor olsa da eski yapının kent hafızasındaki yerini dikkate alınarak tasarlanıyor. Emre Arolat ekibinin yaklaşımını anlatıyor: ”Bu bölgede bulunan ve geçtiğimiz aylarda tümü yıkılarak ortadan kaldırılan yapıların en önemli karakteristik özelliği olarak ortaya çıkan betonarme ızgaranın tekrar ve düzene dayalı imgesinin, kentsel bellek içinde çok güçlü bir yer tuttuğuna ve kentin bu bölgesi için bir tür işaret değeri taşıdığına inananlardanım…Meclis-i Mebusan Caddesi yönünde Antrepo yapısına bitişik olarak duran ve ciddi taşıyıcı zafiyetleri olan dar-uzun planlı ofis yapısı da özellikle özgün cepheleri bağlamında öne çıkan benzer bir bellek duygusuyla yeniden inşa edilecek”.

©EAA

Kısacası İRHM, eski yapının kentli üzerindeki algısını esas alarak tasarlanmış. Eski yapıda da olduğu gibi müze cephesinde gözlemlenebilen yapısal beton, kent belleği anlamında düşünüldüğünde, antrepo binalarının en önemli karakteristik özelliği. Eski binanın tasarımcısı Sedad Hakkı Eldem’e göre antrepolardaki bu betonarme ızgara sistemi, Türk mimarisinin temel yapı unsuru olan “karkas”a referans veriyor. Yapının bir müzeye dönüştürülmesi sürecinde de, müze birimlerini barındıracak  ve müzenin taşıyıcısını oluşturacak bu yapısal betonarme grid, eski yapının sahip olduğu betonarme taşıyıcı esas alınarak kurgulanmış: İRHM cephesi geometri, renk ve malzemesiyle, eskiyi aynen referans alıyor.

©EAA

Müzenin bu betonarme taşıyıcı gridi arasında sanat objelerini kategorize edilerek saklayabilecek ver sergi salonları olarak kullanılabilecek konteynırlar ekleniyor. Küratöryel bir yaklaşımla tasarlanan ve ızgara sistemin dışına hareketli bir şekilde farklı uzunluklarda çıkan bu konteynırr birimler, rampalar ve köprülerden oluşan bir ağ ile yapının içerisinde birbirine bağlanmış.

Ziyaretçiler, dört bir yanı şeffaf cepheye sahip yapı sayesinde, farklı birimler arasında geçtiği köprüler ve rampalarda İstanbul manzarasını deneyimliyor. Yapının koridorları köprülerden oluşuyor ve sergi mekanları arası geçişte yapının farklı birçok katındaki birçok katmanı bu sayede gözlemlene imkanı tanınmış ziyaretçiye.

©EAA

Yapının ilhamı olan antrepolar ilk olarak 1960’lı yıllarda yapılmış. Önce 1970’lerde önemini yitiren ve 1980’lerde tamamen işlevsizleşen depoları dönüştürme konusunda EAA ekibinin ilk fikri, antrepo binasını en azından yalnızca taşıyıcısıyla tamamen korumak ve limanların vazgeçilmez ögelerinden biri haline gelmiş taşıma konteynırları eklemleyerek değiştirmek. Farklı uzunluklarda konsollarla da hareket yakalanmak istenen tasarımda varolan taşıyıcı sistem bu konsol yükleri taşıyamayacağı için yapı yıkılıp tekrar inşa edilmiş. Antreponun önünde yola bakan, ofisleri barındıran kısım da bu bağlamda tekrar ele alınmış.

©EAA

Eski ofis kısmı, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi’nde devasa bir galeri boşluğu olarak karşımıza çıkıyor. Meclis-i Mebusan Caddesi’ne bakan, Eldem’in tasarımını yansıtan cephe ile müzenin sergi mekanları bir galeri boşluğu ile birbirinden ayrılmış. Kısacası bu galeri boşluğu, cepheyi binadan tamamen kopararak aslında bir bakıma Sedad Hakkı Eldem’in tasarımı eski cepheyi bir yüzey olarak sergiliyor müzenin içerisinde. Bu galeri boşluğunda farklı katlarda ve farklı uzunluklarda gözlem balkonları oluşturulmuş. Bu balkonlar, mimarın cepheden farklı uzunluklara fırlayan konteynır birimlerini hatırlatan benzer bir yaklaşıma sahip diyebiliriz. Galeri boşluğunun bir kısmını ise yapının merdivenleri ve asansörleri meşgul ediyor. Hem balkonlar hem de galeri boşluğuna bakan sirkülasyon elemanlarıyla yapıda birçok izleme noktası oluşturulmuş.

©EAA

Ziyaretçiler müzeye ilk girdiğinde galeri boşluğuyla karşılaşıyor. Buradan ziyaretçiler normal bir merdivenden çok daha az rıht yüksekliğine sahip olan İRHM merdivenlerine yöneliyor. Merdivenlerin bu özelliği sayesinde çok katlı müzede dolaşım yorucu değil ve akıcı bir şemaya sahip. Yapının farklı katlarının da gözlemlenebileceği merdivenler ziyaretçileri ilk kata ve sergi mekanlarına yönlendiriyor.

İRHM’de ızgara içerisinde oldukça karmaşık mekânsal ilişkiler kurulmuş. Oldukça düzenli ve bu nedenle kısıtlayıcı ızgara, içeride müzenin farklı birimleriyle esnetilmiş. Fakat bu karmaşıklık her katta kendini saran dairesel bir sirkülasyon şeması ile kurgulanmış. Böylece ziyaretçi bu karmaşayı oldukça basit bir sirkülasyon şeması üzerinde okuyabiliyor. Her katın son sergi salonundan çıktığınızda başladığınız yere geri dönmüş oluyorsunuz.

©EAA

Yapının kısıtlayıcı bir ızgara arasında özgür bir yapı kurgulamayı hedefleyen tutumuyla iç mekanda etkileyici deneyimler yaratılmış ziyaretçiye: iki kat yükseliğinde yukarıdaki sergi salonuna bakan sergi mekanları, koteynırlar arasından kente bakış sağlayan cepheler, köprüler arasında müzeyi dolaşırken gözlemlenebilen farklı kotlar ve konteynırlar, farklı konsol uzunluklarına sahip büyük konteynırlar arasındaki özgür köprü dolaşımı, en üstte devasa bir rampa ile geçilen iki katın tepesinden aşağı süzülen güneş ışığı gibi. Yapının bütün bu kurgusal etkileyiciliğine düşünerek içeride, özellikler taşıyıcıda ve konteynır yüzeylerinde gözlemlenebilen, zayıf işçiliğe dikkat etmemek gerekiyor.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi, AKM gibi, iç mekanın yaşantısını tamamen dönüştürürken cepheyi olduğu gibi koruyan bir yaklaşıma sahip. Bu konuda da tartışmalara açık bir tasarım olarak müze, Bienal’in bitimiyle resmi olarak açılacak ve Osmanlı’nın son dönemlerinden modern döneme kadar Türk sanatının en önemli örneklerini içeren 15.000 adet parçaya ev sahipliği yapacak.

Kaynaklar:

1. “Istanbul Museum of Painting and Sculpture” Emre Arolat Architecture. Erişim 11.11.19. <http://emrearolat.com/gallery/antrepo-5-msgsu-museum-of-painting-and-sculpture/>
2. Korhan Gümüş. “Kamu Estetiği, İktidar, Sermaye ve Mimarlar” 26 Ekim 2015. XXI. Erişim 11.11.19. <https://xxi.com.tr/i/kamu-estetigi-iktidar-sermaye-ve-mimarlar>
3. Burcu Bilgiç. “Resim Heykel Müzesi İlk İzlenim ve Ardından Gelen Tuhaf Bir Hafiflik” 3 Ekim 2019. Erişim 11.11.19. <https://www.arkitera.com/gorus/resim-heykel-muzesi-ilk-izlenim-ve-ardindan-gelen-tuhaf-bir-hafiflik/>
4. Heval Zeliha Yüksel. “İstanbul Resim ve Heykel Müzesi Üzerine Emre Arolat ile Söyleşi” 20 Ekim 2018. Erişim 11.11.19. <https://www.hevalzelihayuksel.com/istanbul-resim-ve-heykel-muzesi-uzerine-emre-arolat-ile-soylesi/>

The post İstanbul Resim ve Heykel Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Emre Arolat Architects

1910’lar ile 1950’ler arasında oluşmuş bir modern sanayi yerleşmesi olan Silahtarağa Elektrik Santralı’nın yenilenme projesi, İstanbul Bilgi Üniversitesi tarafından gerçekleştirildi. Proje, Alibeyköy ve Kağıthane derelerinin arasında 107.000 metrekarelik bir araziyi kapsıyor. Müze, rekreasyon ve eğitim tesisleri içeren projenin santralistanbul 2007’de hizmet vermeye başlamış Emre Arolat, Nevzat Sayın ve Han Tümertekin imzalı bir proje.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul proje tasarımında ilk aşama, bu geniş arazi için kapsamlı bir okuma yapılmasıydı. Haliç’te şu ana kadarki tüm yerleşme katmanlarının ayrıştırılmasının amaçlandığı süreçte hedeflenen, alanın koruma ve yenileme kararlarını en iyi şekilde verebilecek bir araç elde etmekmiş. Süreçte elde edilmiş olan veriler şöyleymiş: ilk olarak 1910’lu yıllarda hazırlanmış olan projeden izler, 40 yıl içerisinde oldukça yoğunlaşan sanayi tesisiyle birlikte gevşetilmiş olan proje kararları ve bu kararların dışına çıkan ihlaller, fonksiyonlarına göre oldukça net bir şekilde ayrılmış iki farklı tipte yapı  -bunlar makine ve kazan daireleri, lojmanlar- fakat bu yapıların ayırt edilemeyecek zamanın endüstri mimarisi özellikleri barındırması.

Bu veriler tasarımda en önemli odak noktalarını oluşturacak girdileri ortaya koymuş proje için. Proje genel anlamda bir yenileme ve koruma çalışması içerdiğinden, oldukça geniş bir alanda gerçekleştirilen tasarımda her türlü yapı için her türlü kararın ortak paydası bu veriler olmuş.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul Çağdaş Sanat Müzesi, Santal İstanbul’da yıllar önce yıkılmış olan ve şu an yalnızca temel izlerinin seçilebildiği santrale hizmet eden iki kazan dairesinde, eski fonksiyon göz önünde bulundurulup yeniden işlevlendirilerek soyut bir tasarım yolu izlenmiş. Modern görünümüyle zamansızlaştırılmak istenen bu iki kopuk ama çok yakın kazan dairesini bir bütün ele alan Santral İstanbul Çağdaş Sanat Müzesi, ilk işlevlerine uygun kütleler ile kurgulanmış. Şimdiye kadar alışılagelmiş olan, bulunduğu tarihi çevreden ayrıştırma yönteminin askine tasarlanan haliyle herhangi bir döneme atfedilmemesi amaçlanmış yapının. Bahsedilen iki kütle cam köprülerle birbirine bağlanmış. Yine de çağdaş sanat müzesi yapısının günümüz modern mimarisiyle oldukça güçlü bir bağ kurduğu da söylenebilir gri, mesh ile oluşturulmuş cephesiyle.

©Emre Arolat Architects

Proje kapsamında yapılmış olan yapılar genel anlamda, alanın eski mimarisine atfen, bir iç çekirdek ve ona dokunmayan yarı geçirgen bir dış kabuk ile oluşturulmuş. Yalnızca zemin izleri ve bir duvarı ayakta olan eski kazan dairesi şu anki çağdaş sanat müzesi de bu yaklaşımla tasarlanmış, eski pencerelerin oluşturduğu delikli cephe yerine de metal tül ile kaplanmış ve betonarme ayaklar üstünde oturtulmuş. Seçilen cephe yapıya gündüz vakitlerinde bir görünmezlik; gece ise iç aydınlatmayla yarışamayan tül ile tümüyle görünür bir karakter katıyor. Bu da Santral İstanbul’u kapalı, etrafa dönük olmayan müze yapılarından bir hayli farklı kılmış.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul Kütüphane Binası, 6 kazanı bulunan iki kazan dairesinde yapılmış. Nevzat Sayın tarafından tasarlanmış bina, eski yapıdan neyin değişeceği ve neyin olduğu gibi kalacağı ikilemiyle ortaya çıkmış. Sonuç olarak yapıda, kazanların bir cam tüp içine alınarak sergi alanı oluşturulmasına karar verilmiş. Rahat görülebilmesi adına duvarların çeperlerine yerleştirilen kitaplıklar ile kurgulanmış olan kütüphane, iki kazan dairesini önceden var olan bağlantı yapısıyla birbirine bağlıyor.

Yapının içlerine doğru ise okuma salonları yerleştirilmiş. Betonarme duvar ve zeminle oluşturulan yapı, çelik kolonlarla tamamlanmış. Buna uyum sağlaması amaçlanan kitaplıklar da çelikten yapılmış. Yapının dışında yer alan baca ve silolar da yenilenerek orjinal halleriyle sergilenmiş. Yapının orjinaline oldukça saygılı bir yaklaşım olan tasarım, kazan dairesi korunurken kütüphane oluşturulmasının zorluğuyla oldukça dikkat çekici bir yapı.

©santralistanbul

santralistanbul’un Eğitim Binaları, Nevzat Sayın ve Emre Arolat işbirliğiyle ortaya çıkmış. Santralin depoları, lojmanı, lokantası ve atölye binalarından oluşturulmuş yapılar, iki veya üç katlı. Eski binaların izlerini de taşıyor. Diğer binaların önüne geçmeyen bir tasarıma sahip olması amaçlanan eğitim binalarında, basit bir yaklaşım tercih edilmiş. Dışarıdan gözlemleme imkanı veren, öğrencilere nerede olduğunu hatırlatacak cam cepheli eğitim binalarında, taşıyıcı olarak betonarme tercih edilmiş. Gerekli geniş açıklıklarda çelik kullanılmış.

©santralistanbul

Son olarak santralistanbul’daki Enerji Müzesi, Han Tümertekin imzalı. Kültürel bir kampüs haline dönüştürülen İstanbul’un enerji kaynağı Santral’in türbinlerinin bulunduğu binada oluşturuldu. Ekileyici yapılardan biri olan bu eski bina, mekanik ekipmanlarıyla yapay peyzajı olan bir müze. Yapıya yalnızca müzenin sirkülasyonunu sağlamak için iskele, basamak ve asansörler eklenmiş. Enerji üretim serisinin gözlemlenmesine olanak sağlayan yapı, tamamen eski binayı kullanmış.

©Cemal Emden

Sonuç olarak Santral İstanbul tümüyle eski tesisten kalan ve tasarlamak istenen arasında güçlü bir bağ kurmuş. Oldukça modern olarak kurgulanmış müze yapısı ve eski mimarinin strüktürünü kullanan yaklaşımıyla iki mimari dili harmanlanmış. Müze içerisinde tamamen beton kullanımıyla oluşturulan sadelik ile yenilikçi. Bununla birlikte diğer yapılarda ise eskiyi koruyan, fonksiyonu ve iç dokunuşları ile Haliç tarihine saygılı bir yaklaşım görmek mümkün. Böyle yenilikçi projelerle yeniden keşfedilen Haliç, 19. yüzyılın sonlarından itibaren şanını kaybetmiş olsa da tekrar şehrin merkezlerinden biri haline gelmeye başlıyor.

The post santralistanbul appeared first on Arkitektuel.

Emre Arolat Mimarlık Ofisi, 2013 yılında tasarladığı Vicem Bodrum Yalıları ile geleneksel Bodrum mimarisinin dışına çıkıyor. Proje, peyzaj kurgusu ve iç mimarisinin bir bütün olduğu birbirinden bağımsız fakat aralarında geçişler bulunan evlerden oluşuyor. Bodrum merkezine 3 kilometre uzaklıkta, İçmeler koyunda bulunan Vicem Bodrum Yalıları, an itibariyle Bodrum’un en önemli konut projelerinden biri.

© Cemal Emden

Doğal dokusunu ve tazeliğini koruyan İçmeler sahil şeridi, proje için eşsiz bir alan. Kayalık bir alan üzerine konumlanan yalılar, doğa ile kurduğu ilişki ile de göze çarpmakta. Evlerin taşlık arazi ile entegre olabilmesi adına, binalar parçalanmış kütleler halinde üretilmiş ve yapıların zemine oturduğu kısımları olabildiğince doğal bırakılmaya çalışılmış.

© Cemal Emden

Binaların cephelerini oluşturan kalın taş duvarlar ısı korunumu ve depolaması sağlamakta. Bu duvarlar sayesinde evlerin içi yaz günlerinde soğuk, kış günlerinde ise sıcak kalabiliyor. Binaları oluşturan diğer elemanlar, bu kütlece yoğun taş duvarlara nazaran çok daha hafif ve ‘geçici’ tasarlanmış. Taş duvarların üzerine adeta kondurulan bu elemanlar evlerin yoğun kütlesel özellik kazanmasının önüne geçiyor.

4. Ev tipi planı

Evlerin cephelerinde güneşin yönüne göre hareket edebilen ahşap panjur kullanılmış. Aşağıda kalan kütlelerin tamamen açılabilen cepheleri ise farklı mekanların birleşmesini sağlamakta. Katlanabilir cam cepheler aynı zamanda evlerin içini havalandırmayı da kolaylaştırmakta. Bu cephe tasarımı sayesinde nispeten gölgede kalan avlu alanları oluşturulmuş.

© Cemal Emden

Oluşturulan sitenin peyzaj düzenlemesine, evlerin mimarisi kadar önem verilmiş. Evlerin bahçelerini fazlaca yeşil bitki ve çimen ile kapatmak yerine, kayalık topoğrafyaların doğal örtüsüne yakın bir yeşil örtü oluşturulmuş. Binaların dışındaki taşlık yürüme alanları ile 21 ev arasındaki geçişler sağlanmakta.

The post Vicem Bodrum Yalıları appeared first on Arkitektuel.

©Emre Arolat Architects

Emre Arolat tarafından Büyükçekmece’de, şehrin dışında sayılabilecek bir bölgeye tasarlanan Sancaklar Camii, modern islami mimarinin en önemli temsilcilerinden biri olarak dikkat çekmektedir. Osmanlı mimarisinin, günümüz inşaat teknikleri ve teknolojik gelişmeler sonucunda çağ dışı kalması sebebiyle, bu kalıpların dışına çıkmak isteyen Emre Arolat, alışılmışın dışına çıkarak İstanbul’a sade ve etkileyici bir camii kazandırmıştır.

©Emre Arolat Architects

İslam dininde ibadet edilen alanın temiz olan herhangi bir yer olabilmesi, ve camiinin herhangi bir belirli şekli olmaması, Emre Arolat’ın tasarımının en önemli çıkış noktasıdır. Şekle dayalı kalıpların dışına çıkarak, fiziksel ve duygusal algılara hitap eden bir camii yaratılmaya çalışılmıştır. Camiinin tasarımında Hz. Muhammed’e ilk vahiy gelen yer olan Hira mağarasından esinlenildiği de söylenmektedir.

©Emre Arolat Architects

Yapının en önemli tasarım özelliklerinden bir tanesi de içinde bulunduğu eğimli kırsal arazi ile kurduğu ilişkidir. Camiinin eğimle birlikte kaybolması ve dışarıdan bakıldığında camiinin minaresi dışında herhangi bir kısmının gözükmemesi amaçlanmıştır. Kademeli olarak, arazinin eğimi ile birlikte aşağı inen basamaklar aynı zamanda camiinin giriş rotasını da çizmektedir.

©Emre Arolat Architects

Sancaklar Camii’nin tasarımındaki sadelik, iç mimarisinde de gözükmektedir. Camiinin iç tasarımında kullanılan materyallerde abartıya ve gereksiz süse kaçılmadan sade ve şık bir ambiyans yaratılmıştır. Bu sadelik İslam dininin ve ibadet etmenin sadeliğini, saflığını yansıtmaktadır.

©Emre Arolat Architects

Toplam kapalı alan hacmi 1300 metre kare olan Sancaklar Camii, 650 kişinin aynı anda ibadet edebilmesine uygun olarak tasarlanmıştır. Camiinin en önemli özelliklerinden bir tanesi de, camii mimarisinde ilk defa kadınlar ve erkeklerin ibadet alanlarının ayrılmamış olmasıdır. Kadınlar diğer camiilerdeki gibi arkada ibadet etmek yerine erkekler ile aynı safta ibadet edebilmektedirler.

The post Sancaklar Camii appeared first on Arkitektuel.