© Jan M. Lillebø

Mimar: Snøhetta

Yer: Luster, Norveç

Yapım yılı: 2019

Snøhetta’nın tasarladığı Tungestølen Hiking Kabini, Norveç’in batısında bulunan Luster platosunda yer alıyor. Jostedalen buzuluna bakan dağlık arazi üzerine inşa edilmiş yapı, birkaç kabinin bir araya gelmesiyle oluşan bir turizm kompleksi. Zorlu ve değişken dağ iklimine karşı mimari bir reaksiyon olarak ortaya çıkan beşgen prizma formundaki kabinler yaz ve sonbahar aylarında hiking amacıyla tepeye tırmanan ziyaretçilerin konaklaması için rahat ve korunaklı mekanlar sağlıyor. 

© Ketil Jacobsen

Norveç temelli mimarlık stüdyosu Snøhetta, Tungestølen Hiking Kabini’ni Norveç Ulusal Trekking Derneği’nin bir parçası olan Luster Turlag için tasarlamış. Luster Turlag, bölgede bulunan turist kabinlerinin 2011 yılında büyük bir kasırga sonucu kullanılamaz hale gelmesi üzerine bölgede yeni bir turizm tesisi inşa etmek üzere uluslararası bir yarışma açma kararı almış. Snøhetta’nın 2015 yılında yarışmayı kazanması üzerine başlayan inşaat süreci 2019 yılında tamamlanmış ve Tungestølen Hiking Kabini kullanıma açılmış. 

© Jan M. Lillebø

Orijinal kabinlerin dokusundan uzaklaşmadan tasarlanan tesis toplam dokuz beşgen şeklinde organik hacimden oluşuyor. Yapıştırma tabakalar ahşap (glu-lam) kullanılarak inşa edilen kabinler CLT ve özellikle İskandinav mimarisinde sıkça kullanılan bir tür çam ağacı ile kaplanmış. Kabinlerin dışarı bakan cepheleri bir açı ile kırılarak vadiden esen rüzgarın kabinlerin üzerinde etkisi hafifletilmeye çalışılmış. 

© Ketil Jacobsen

Kabinlerin formundan ortaya çıkan farklı geometrik formdaki açıklıklar, ziyaretçiler için eşsiz dağ manzarasının çerçeveleyen çeşitli pencereler olarak algılanabiliyor. Kompleksteki ana hacimde ziyaretçilerin bir arada yemek yiyebilecekleri geniş ahşap masa ve sandalyeler bulunuyor. En yüksek noktasında 4.6 metre tavan yüksekliğine sahip bu mekan ziyaretçilere ferah bir sosyal alan imkanı sunarken aynı zamanda panoramik dağ manzarasının da izlenebildiği bir buluşma noktası. Ana kabinde ayrıca soğuk yaz günlerinde ihtiyaç duyulabilecek bir şömine de bulunuyor. 

© Jan M. Lillebø

Kalan sekiz kabinde toplam 50 ziyaretçinin konaklayabileceği paylaşımlı ve özel odalar bulunuyor. Tungestølen, bulunduğu konum ve sunduğu konfor ile hem ekstrem sporlara ilgi duyan bireysel sporcuların hem de daha kısa ve emniyetli hiking turları yapmak isteyen ailelerin konaklayabileceği bir turizm tesisi olarak nitelendirilmekte. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta appeared first on Arkitektuel.

© Hong Sung Jun, OMA

Mimar: OMA – Chris van Dujin

Proje Ekibi: Ravi Kamisetti, Patrizia Zobernig, Mark Bavoso, Alan Lau, James Lee, Slobodan Radoman, Tianyu Su, John Thurtle, Daan Ooievaar, Slobodan Radoman, Ikki Kondo, Nils Axen, Simon Bastien, Tommaso Bernabo, Felicia Cambino, Minjun Cho, Nicola Ho, Meng Huang, Zheke Jin, Richard Leung, Ioana Mititelu, Junsik Oh, Calvin Yang Yue

Yer: Gwanggyo, Güney Kore

Yapım yılı: 2020

OMA’nın Chris van Dujin’in liderliğini yaptığı tasarım kolu tarafından tasarlanan Galleria Gwanggyo, 2020’nin Mart ayında açıldı. 1970’lerde kurulan Galleria, Kore’nin en önde gelen alışveriş merkezi zincirlerinden bir tanesi. OMA tarafından tasarlanan Gwanggyo mağazası ise şirketin ülkedeki altıncı mağazası. Güney Kore’nin kısmen yeni gelişen ve genç bir şehri olan Gwanggyo’da, yüksek gökdelen ve rezidansların arasında yer alan yapı, çarpıcı mimarisi ile şehrin kamusal yaşamının odak noktası olarak karakter kazanıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Mağazanın konumu alınan tasarım kararlarının büyük bir kısmını dikte etmiş. Proje alanı, yeşil ve grinin birleştiği bir noktada, Suwon Gwanggyo Göl Parkı ile kent dokusunu oluşturan binaların arasında yer alıyor. OMA’nın mağazanın cephesinde tercih ettiği dokulu doğal mozaik kaplama binanın bu parkı andırması isteğinin bir sonucu. Bej, kahverengi ve toprak tonlarındaki üçgen taşların bir araya gelmesiyle oluşan cephe bir toprak kesitini de andırmakta. Heykelsi bir anıt gibi yerden yükselen mozaik kütle yapıyı şehrin bir görsel ikonu haline getiriyor. 

Konsept Modeli

Yapının tartışmasız en dikkat çekici noktası ise ‘taşı kazarak oluşturulan’ kamusal rota. Zemin katını mağazanın çatı bahçesine bağlayan bu rota ticari ve kültürel aktivitelerin de gerçekleştiği bir etkileşim ağı. OMA, bu yolun varlığı ile geleneksel alışveriş merkezi tipolojisine yenilikçi bir element kazandırmış. 540 metre boyunca dolanarak binanın 10 katını çıkan bu kamusal yolu kullanan ziyaretçiler, mağaza içinde sadece alışveriş imkanları ile değil pek çok değişik aktivite ile karşılaşma fırsatı yakalıyor. 

Tasarlanan bu kamusal rota bınanın opak ve taş dokusuna tezat olarak cephede çok yüzlü bir cam yüzey ile kaplanmış. Bu sayede bu yol aynı zamanda mağazanın içinde gerçekleşen ticari ve kültürel aktiviteleri şehre sunan bir pencere özelliği de kazanıyor. Cam kabuğun içinde birbirini takip eden teraslar ile yükselen bu rota sergi alanları ve kültürel performansların gerçekleşebileceği mekanlar oluşturuyor. Alışveriş olgusu ile kültürel aktiviteleri bir araya getiren tasarım, böylece alışverişin tahmin edilebilirliğini de ortadan kaldırıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Toplam 10 kattan oluşan binanın bodrum katında bir yiyecek içecek satılan market bulunurken sekizinci katta ise barlar ve restoranlar yer alıyor. Dokuzuncu ve onuncu katlarda çok ekranlı sinema salonları, on birinci katta ise loca ve akademi olarak adlandırılan bir alan var. Alışverişe ayrılan sekiz kat botunca tüm katları dolaşan rotanın yanı sıra binanın sirkülasyonunu sağlayan merdiven ve asansörler de mevcut. 

© Hong Sung Jun, OMA

Galleria Gwanggyo’nun tasarımını OMA’nın partnerlerinden Chris van Dujin üstlenmiş. Dujin projeyi bu sözler ile anlatıyor: “Gwanggyo’ya ilk geldiğimizde şehrin tamamı bizde geçici olarak buradaymış izlenimi uyandırdı, şehrin kalıcılığa ihtiyacı vardı. Bu nedenle projeyi şehrin kütlesek çekim noktası olarak düşündük. Taş bir küp şeklinde şehrin başlangıç noktası…”

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Galleria Gwanggyo / OMA appeared first on Arkitektuel.

©Yong Joon Choi

Mimar: Frank Gehry

İç Mimar: Peter Marino

Yer: Seul, Güney Kore

Yapım yılı: 2019

Louis Vuitton Maison Seoul, dünyaca ünlü marka için tasarlanmış bir mağaza. Önceden varolan mağaza yerine Güney Kore başkenti Seul’da yeni bir amiral mağaza olarak tasarlanan yapı, 2019 Kasım ayında hizmete açılmış. Tasarım için dünya çapında ünlü mimarlar Frank Gehry ve Peter Marino birlikte çalışmış. Markanın Kore kültürü ve mirasıyla olan kuvvetli ilişkisini onurlandıran bir tasarım olarak hayata geçen Louis Vuitton Maison Seoul, birçok marka ile birlikte çalışmış olan Peter Marino’nun yarattığı özgün ‘mağaza evrenlerini’, Frank Gehry’nin ikonik mimarisiyle buluşturuyor. Ortaya kıvrımlı cam cephesi ve yapı üstünde askıda duran kübik kütlesiyle markaya yakışır şekilde dikkat çekici bir mağaza tasarımı çıkıyor.

©Yong Joon Choi

Gangnam bölgesinde bulunan mağaza, Frank Gehry’nin Güney Kore’deki ilk tasarımı. Aynı zamanda Gehry’nin kariyerinin ilk yıllarından sonra gerçekleştirdiği ilk mağaza tasarımı olan Louis Vuitton Maison Seoul, daha önce yine aynı marka ile Paris’te ikonik bir sanat ve kültür merkezine imza atmıştı: Louis Vuitton Foundation (Louis Vuitton Vakfı). Seul’daki mağaza tasarımı da birçok özelliğiyle Gehry’nin ikonik yapısını hatırlatıyor. Peter Marino işbirliğinde ortaya çıkan tasarımda Gehry, Paris’e kattığı imza yapıdaki formlardan ve geniş tarihi olan Kore mimarisinin temel örneklerinden ilham alıyor: UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hwaseong Kalesi gibi. Gehry’ye tasarımı için bir başka ilham kaynağı ise Kore’ye özgü bir yerel dans türü olan Dongnae Hakchum’un bembeyaz kostümleri. Gehry, dans ederken giyilirken kostümün rengi ve dans esnasındaki hareketinden ilham alıyor.

©Yong Joon Choi

Markanın alandaki eski mağazasının alanını kullanan Louis Vuitton Maison Seoul, bir çeşit yüksek zikzaklı bir giriş holü ve pencere yaratarak, bir dizi kapalı terasa ve mağazanın dalgalı cam panellerle oluşturuluş kübik kütlesine uzanan, tamamı cam bir cepheye sahip. Cephenin hareketleri, Gehry’nin yerel dansta gözlemlediği beyaz, uçuş uçuş kıyafetlerin hareketlerini yansıtıyor ve yapıya uçuyor veya çatı kendiliğinden gökyüzünde buharlaşıyormuş hissi veriyor. Markanın da ‘şiirsel bir strüktür’ olarak nitelendirdiği yapının cephesi için Gehry’nin imzası haline gelmiş kıvırmlı cam paneller, her biri ayrı ayrı kalıplandırılıp yine ısmarlama bir metal kafese monte edilmiş.

©Ki-Yong Nam

Yapının podyumvari kısmı ve duvarları tamamen taş olarak düşünülmüş. Cam ile kurgulanan bu hareketli mimari, bembeyaz bir taş kaidenin arasına oturtuluyor. Cephe ve çatı ikilisi ile taş zemin arasındaki tezatlık aynı zamanda yapının üstünde yakalanmak istenen ‘ağırlıksızlık’ hissini de vurguluyor. Tasarımda yarılan podyum kısmı ile taş duvarların ağırlık hissi kırılmış ve yapının geneline bir hafiflik hissi sağlanmış. Dışta bütünü camla geçilen yapının Peter Marino imzalı iç mekanında ise katlar ‘yüzen merdivenlerle’ birbirine bağlanmış. Merdivenler aynı zamanda Marino tarafından dikay birer sergi mekanı olarak düşünülmüş. Beton merdivenler, ilk kattaki kadın ve erkek giyim kısmını, yukarıdaki özel mekana bağlıyor. Burası markanın çeşitli etkinlikleri için kullanabileceği bir kapalı teras niteliğinde.

©Yong Joon Choi

Louis Vuitton Maison Seoul, dünya çapında yüzlerce Vuitton mağazasınına imza atmış Peter Marino tarafından Miesian (Mies Van der Rohe karakterstiklerini barındıran) bir iç mekan olarak tasarlanmış. Yapının dıştaki dramatik formu, içeride şıklığı ve kaliteyi vurgulayacak bir sadeliğe evriliyor. Cephe ile aynı beyaz, Türk kireç taşı kaplanmış geniş üç kat yükseliğindeki giriş yapının iç ve dış mekanını birbirine bağlıyor. Yüksek tavan seçimiyle iç teraslara sahip mağaza; sadece Marino’nun seçtiği, ağaç tepelerinin üzerinden mükemmel şehir manzaralarına bakan şık koltuklarla tasarlanmış. “İç mekanlar, Gehry’nin dışının enerjik heykelsi kalitesini daha güçlü bir şekilde vurgulamak için Miesian bir titizlikle tasarlandı…Dikdörtgen hacimlerin dinamizmi, binanın hareketli cam kalkanlarıyla bir zıtlık oluşturur.” diyor yapının iç mimari Peter Marino.

©Yong Joon Choi

Camla kaplı en üst katta bir sergi mekanı bulunuyor. İlk olarak Giacometti’nin sekiz heykelinden oluşan bir sergiye ev sahipliği yapan bu alan, Espace Louis Vuitton Seoul olarak adlandırılıyor. Peter Marino, iç mekanda ziyaretçilerin beş katta da sanatla çevrili bir şekilde alışveriş yapabileceği eşsiz bir deneyim sunuyor. Bu bağlamda bir çeşit küratörlük olarak da değerlendirilebilecek olan iç mekan tasarımı, dünyaca ünlü markanın tasarımlarına ek olarak, birçok sanat eseri ve mobilyanın da sergilendiği bir alan olarak düşünülebilir.

©Yong Joon Choi

Frank Gehry, Louis Vuitton Maison Seoul için: “Seul’ü 25 yıl önce ilk defa ziyaret ettiğimde beni etkileyen şey mimari ve doğal peyzaj arasındaki ilişki oldu. Hala Jongmyo Tapınağı bahçesinden adım attığımda deneyimlediğim güçlü izlenimleri hatırlıyorum…Kore kültürünün geleneksel değerlerini yansıtan Louis Vuitton Maison Seoul tasarladığım için çok mutluyum.” diyor. Dünyaca ünlü markalar yalnızca tasarladığı koleksiyonlarla değil, şehirlerde kendilerine yer bulmalarına ön ayak oldukları özgün mimari tasarımlarla da gündeme geliyor. Bu örnek gibi birbirinden özgün mağaza tasarımlarına buradan göz atabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Louis Vuitton Maison Seoul / Frank Gehry + Peter Marino appeared first on Arkitektuel.

©Arch-Exist

Garden Hotpot Restaurant, MUDA-Architects tarafından Çin’in Chengdu kentinde tasarlanmış bir restoran. 2018 yılının sonunda kentin banliyö bölgesinde bir renovasyon projesi için görevlendirilen MUDA-Architects ekibi, aynı zamanda ‘Chengdu’nun akciğerleri’ olarak nitelendirilen bu bölgedeki yenileme projesini bölgenin kültürünü doğal ekolojik çevre ile bütünleştiren, alanın orijinal ekosistemine saygı duyan ve modern tüketim tarzına uygun bir restoran oluşturmak için bir fırsat olarak değerlendiriyor.

©Arch-Exist

Restoran tasarımı, bölgenin yerel kültürel özelliklerin bir parçası olan hotpot (bir çeşit güveç) kültürüne odaklanıyor. Hotpot kültürü, bölge için yalnızca bir yemek kültüründen çok, aynı zamanda bir eğlence yaşam tarzı. Garden Hotpot Restaurant, adı hotpot ile birlikte anılmaya başlamış olan Chengdu’nun Sansheng isimli kasabasında bir okaliptüs ormanı içinde, nilüferlerle kaplı bir göleti çevreleyen bir araziye sahip. En önemli hedeflerinden biri ‘doğaya saygılı bir yapı’ olan MUDA ekibi duvarsız, yalnızca yapıyı ormanda gizlemek için ince dikmeler ve paneller kullanan ve böylece mimari ölçeği ortadan kaldıran bir tasarım geliştiriyor. Bu yaklaşım sayesinde restoran, bulunduğu araziyle daha bütüncül ve gölün kıvrımlı şeklini daha zahmetsiz ve hafif tanımlayabilen bir yapı haline geliyor.

Konsept

Garden Hotpot Restaurant tarasımında ekip bir kaynayan bir pottan esinleniyor. Yapı form itibariyle kaynar tencerelerden (potlardan) çıkan buhar ve dumanlara benzetilmeye çalışılmış. Böylece yapı, göl boyunca sütunlar ve ağaçlar arasında kıvrılan bir formla tanımlanıyor. Dalgalı strüktürün taşıyıcıları ise ince dikmeler. Yine serbest, akışkan bir çatı altındaki ince kolonlar çatının kenarlarına eşit olarak dağıtılmış. Restoran, yürüme rotası boyunca ziyaretçilere iki kolon, çatı ve zemin arasında kalan farklı manzaraları çerçeveleyen bir taşıyıcı kurgusuna sahip. Üstünde yürünen platform da çatının eğrisiyle tutarlı bir forma sahip.

©Arch-Exist

İnce, kıvrımlı yapı totalde 290 metrelik bir uzunluğa ve 3 metrelik bir yüksekliğe sahip. Yapının genişliği ise doğal çevre esas alınarak farklı noktalarda değişkenlik gösteriyor. Bu kıvrımlı zemin plaftormu, paslanmaya ve aşınmaya dayanıklı ahşaptan; çatı platformu ise beyaz flurokarbon boyalı galvanize çelik sactan yapılmış. Beyaz renk, çevredeki yemyeşil doğayı tamamlaması ve bu doğanın önüne geçmemesi için seçilmiş.

Yapının taşıyıcı kolonları ise 8,8 santimetrelik bir çapa sahip. İnce kolonlar, okaliptus ağaçlarının ince gövdelerine karışıyor ve doğada kayboluyor. Göl kenarındaki kavisli yine kolonlar gibi ince ahşap korkuluk da, müşterilerin manzaranın tadını çıkarması ve gölün sınırını bulanıklaştırması için yapılmış. Yapının her ögesinin tasarımında temel hedef müşteriyi doğaya yakınlaştırmak.

©Arch-Exist

Garden Hotpot Restaurant tasarım süreci için en zorlu girdilerden biri yapının çevresi olmuş. Restoranı çevreleyen doğal çevre olduka güzel fakat bir o kadar da karmaşık bir yapıya sahip. Restoran inşa edilirken alandaki onlarca okaliptüs ağacının korunması gerekiyor ve yapının üzerinde bulunduğu arazi yaklaşık 2 metrelik maksimum düşüşle eğri büğrü bir yüzeye sahip. Alanda doğaya tamamen saygılı ve insan müdahelesini minimuma indiren yapı için ekip değişik bir tasarım sürecine gidiyor: MUDA yapı için manuel haritalama yapıyor ve sahayı bizzat kayıt altına alıyor. Böylece bina net olarak okaliptüs ağaçları ve gölün konumuna göre tasarlandı.

©Arch-Exist

Bu özelliklere sahip bir tasarım MUDA için aynı zamanda küçük ölçekli ve düşük bütçeli bir mimarlık için bir çeşit deney. Bu nedenle MUDA tasarımın her sürecinde bu iki ögeyi dikkate alıyor. Yapının inşasında görevli ekipler bile profesyonel ve malzeme bilgisi olmamasına rağmen yerli göçmen işçilerden oluşturuluyor. Böyle bir ekiple çalışan mimarlar, yüksek verim alabilmek ve restoranı istenen kalitede inşa edebilmek için, karmaşık yapısal noktalardan kaçınıp süreçte stratejik değişikliklere gitmiş. Tüm bina, inşaat süresini büyük ölçüde kısaltan ve maliyeti azaltan çelik yapı kaynak teknolojisi ile uygulanmış. Kısacası yapı, hem projede çalışan mimarlar hem de yapım ekibi açısından maliyet, süre ve kaynak verimliliğini arttıran bir sürece sahip.

©Arch-Exist

Yenileme projesinin ilk aşaması olan restoran tamamlanmış ve halka açılmış. Hafif, doğa içinde gözden kaybolan şeffaf yapı, gölün etrafında oturan ve manzaranın tadını çıkaran müşterilerine 2019 yılının Nisan ayından beri hizmet veriyor. Ekolojik bir hotpot turu olarak MUDA tasarımı Garden Hotpot Restaurant, doğa ile entegre bir tasarım örneği.

The post Garden Hotpot Restaurant / MUDA-Architects appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

Antakya’nın Starius Dağı’ndaki, ilk Hıristiyan topluluğa ev sahipliği yaptığı iddia edilen, St. Pierre (Aziz Petrus) Kilisesi’nin yakınlarında antik çağlara dayanan arkeolojik kazı alanının üzerine inşa edilen Antakya Müze Oteli (Antakya Museum Hotel), Emre Arolat Architecture ekibi tarafından tasarlandı. Projede ekip için en önemli nokta arkeolojik alanın kamusallığına karşın otelin özel kullanımından doğan ikiliği çözmek olmuş. Yapının tasarımı antik ile moderni iç içe geçirerek arkeoloji ve mimarlık arasındaki gergin ilişkiden faydalanıyor.

©Cemal Emden

Kazı alanında arkeolojik bulgular elde edildikten sonra müze-otele çevrilen 199 odalı otelin tasarımı, Antakya’nın kazı çalışmalarında elde edilen bulgular sonucu keşfedilen fiziksel ve sosyolojik karakteristiği esas alınarak ilerliyor. Projenin ‘belli bir yere ait olmayan ve kendi program ağı ile tanımlanan’ otel fonksiyonu, arkeolojik bulgularla şekillenmiş bir alan üzerinde kurgulanacağından, programın her elemanı ayrı ayrı birimler olarak düşünülmüş. Bu birbirinden bağımsız bireyler, alana koruyucu bir kanopi altında dağıtılmış. Böylece aslında modüler bir yaklaşıma evrilmiş tasarım anlayışı; daha kompakt ve içe dönük olan geleneksel otel binası kurgusuna yeni bir yaklaşım geliştirme gerekliliğini de beraberinde getiriyor.

©Studio Majo

Antakya Müze Oteli’nde bu dağınık birimler kompozit bir taşıyıcı sistem altlığına oturtuluyor. Ana taşıyıcı olan kompozit kolonlar, arkeolojik alandaki kalıntıların yerlerine göre her birine elle kuyu açılarak konumlandırılmış. Aynı zamanda kolonlar geçmişte alanın ortasından geçen ve alanı çevreleyen dere yatağı çizgilerinden de referans alıyor: bulgulara potansiyel bir zararı engellemek için geliştirilmiş bir yaklaşım. Otel odalarını ve ortak alanları yerden kaldırmak ve böylece kazı alanından uzaklaştırıp otelde kazı alanını deneyeimletmek için,  çelik ızgara sistemiyle birbirine bağlanmış 120 cm çapa sahaip 66 adet kompozit kolon kullanılmış.

©Cemal Emden

Bu kompozit kolonlar en üstte de otelin tamamını örten kanopiyi destekliyor. Bu kanopi, hem kazı alanının yerini belirten bir işaretleyici hem de toplantı odaları, balo salonu, yüzme havuzu ve spor salonu gibi programları barındıran bir platform görevi görüyor. Üzerindeki yarıklarla da aşağıdaki arkeolojik alana ve otel tesislerine görsel iletişim sağlayan bu platform şehre ve St. Pierre tepelerine manzaralar sunan, yerel bir geleneği devam ettiren bir çatı terası.

Yapı, dört farklı katmanda düşünülebilir. Bunlardan birincisi, kalıntılara en yakın seviyede açık hava müzesi platformu; ikincisi otelin ortak kullanım alanları, arkeolojik kalıntıları seyreden lobi ve restoran; üçüncüsü otel odalarının prefabrik modüllerinden oluşan küme ve kazı alanındaki göz alıcı mozaik peyzajın gözlemlenebildiği bir açık hava sirkülasyonu ve son olarak tüm hepsini örten çatı; kanopi.

©EAA

Otelin yerinde birleştirilen prefabrike birimlere dayanan tasarımı, alanda inşa edilemeyerek kazı alanının inşaat sürecinde korunabilmesine yol açıyor. Projenin otel kısmının asıl gövdesi ise birbiri üzerine yığılmış bu prefabrike otel odaları. Otelin ana kısmı olan bu 3. katman, yardımcı bir strüktürle destekleniyor ve yürüyüş ızgaraları, yaya köprüleri ile ana sirkülasyona bağlanıyor. Tüm otelin sirkülasyonu, otel ana bir kanopi altında kurgulandığından, yarı açık bir mekan içerisinde ilerliyor. Böylece ziyaretçiler kazıyla görsel ilişki kurabilirken; Antakya’nın bu bölgesindeki iklimsel ve yerel koşulları da sürekli olarak deneyimleyebiliyor. Ekip bu deneyimin kalitesini daha da arttırmak için bu kanopinin altında farklı noktalarda bahçeler ve teraslar da kurgulamış.

©Studio Majo

Tümü yarı açık bir alan içerisinde kurgulanmış olan müze-otel projesi, bu sayede oldukça efektif bir pasif havalandırma sistemine sahip. Bu tasarım anlayışıyla Emre Arolat Architecture ekibi, mekanik sistemlere olan ihtiyaçları ortadan kaldırıyor: yapının cephesiz kurgusu sayesinde hava yürüyüş yolları ve odalar arasında sirküle edilebiliyor. Bu yine müze-otelin kazı alanına minimum müdahaleyi beraberinde getiren bir özellik. Yapıda yalnızca zemin kotunda koruyucu bir cam cephe mevcut. Bu cephe de kazı alanını kötü etkileyebilecek rüzgarlar ve tozlara karşı kazı alanını koruyor.

©Cemal Emden

Karakteristik tasarım yaklaşımlarıyla alana özel bir mimariye dönüşen Antakya Müze Oteli’nin inşaat çalışmaları sırasında arkeolog ve restoratör mimarlardan oluşan ekip, Helenistik Dönem’den İslami Dönem’e kadar beş arkeolojik katman ve 13 ayrı medeniyetin izlerine ve bu dönemlere ait 30 bine yakın esere ulaşmış. Antakya’nın yerel tarihinden ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışıyor: bunlardan biri, otel fonksiyonu ile birlikte kazı alanında var olmuş 13 medeniyetin katmanlarını eşsiz bir şekilde temsil etmek; ikincisi ise, iç mekanda kullanılan geleneksel malzemelerle birlikte modern teknolojilerden faydalanmak.

The post Antakya Müze Oteli / Emre Arolat Architecture appeared first on Arkitektuel.

© Laurian Ghinitoiu

Zaha Hadid Architects’in Dubai’deki son projesi Opus, Orta Doğu’daki ilk ‘ME by Melia’ oteline ev sahipliği yapacak. Dubai’nin şehir merkezinde, dünyanın 2020 itibariyle en yüksek yapısı Burj Khalifa’nın ismini verdiği Burj Khalifa bölgesinde yer alan yapı mimarisi ile şehrin ikonlarından biri olmayı hedefliyor.

© Laurian Ghinitoiu

‘ME by Melia’ 39 ülkede 350’den fazla oteliyle yüzünü geleceğe dönen bir otelcilik anlayışına sahip. Bu nedenle Dubai’deki otelin tasarımı için Zaha Hadid Architects ile anlaşmaları sürpriz olmamış. Yapının tasarımı ZHA’nın yenilikçi karakteri ile tamamen örtüşmekte. Anıtsal bir karakteri olan Opus, doluluk ve boşluk; opaklık ve transparanlık; iç mekan ve dış mekan gibi kavramların dengesini yeniden kurgulayan bir tasarım.

© Zaha Hadid Architects

Opus iki kulenin birleşmesi ile meydana gelen bir hacme sahip. İki kulenin tekil karakterini tamamen kaybettiği yapı, ortasında büyük bir boşluk bulunan kübik bir forma evrilmiş. Yapıya formal karakterini veren bu boşluk fonksiyonel yönden de oldukça önemli. Otel binasının merkezinde bulunan odaların dış mekan ile bağlantısını kuruyor. Böylece kübik yapının içinin çok daha aydınlık ve ferah olması sağlanmış. Ayrıca 8 kat yüksekliğindeki boşluğun akışkan ve organik bir şeklinin olması yapıyı Dubai’nin neredeyse tamamını oluşturan dik açılı yüksek yapılardan ayırıyor.

© Laurian Ghinitoiu

Opus’u oluşturan iki kule zemin katta dört katlı bir atrium ve yerden 72 metre yüksekte üç katlı asimetrik bir köprü ile birbirine bağlanıyor. Ön cephesinden bakıldığında bu köprü binanın genel kütlesel kompozisyonunun bir parçası olarak gözükse de arka cephesinde iki kulenin farklı iki kütle olduğu anlaşılabiliyor. Asıl işlevi otel olan Opus ek olarak 12 restoran, rooftop bar ve ofis alanlarını da içinde bulunduruyor.

The post Opus / Zaha Hadid Architects appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

İstanbul’un Pendik ilçesindeki Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Sabiha Gökçen Havalimanı’nın yakınında bulunan eski bir endüstriyel kimyasal fabrika arazisini bir teknoloji kampüsüne dönüştürüyor. Proje, arazi çevresindeki doğal topoğrafyadan hareketle çevresindeki organize olmamış kentsel dokuya net bir kontrast yaratma arzusundan yola çıkan bir tasarım anlayışına sahip. Bu bağlamda kampüs yapının hacimlerini örten birkaç yapay tepenin üzerine hafifçe yerleşen ve çalışma mekanlarını barındıran ‘kristal’ bir ana hacimle tasarlanmış.

©Cemal Emden

Birçok işlevi bünyesinde barındıran kampüs, eski arazisinde, yaklaşık olarak 142.000 metrekarelik bir alana yayılıyor. Yapının programı ise üç ana bölüme ayrılmış: 53.500 m² açık ofis, 16.000 m²  konferans salonu, eğitim alanları ve kafeteryalar; 72.500 m² ise otopark alanı, veri merkezi, spor merkezi, ortak alanlar, arşivler ve servis alanları. Bütün bu kompleks 4000’den fazla çalışan için esnek ve etkileşimi cesaretlendiren bir çalışma alanı oluşturmayı hedef ediniyor. Bu bakış açısıyla Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü bünyesinde iş ve sosyal anlamda birçok işlevi harmanlayarak çalışanları teşvik eden bir kampüs yapısı yaratıyor.

©Cemal Emden

Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü’nün ana hacmi kampüs içinde bölümlendirilmiş. Bu ‘kristal’ hacmin farklı bölümleri farklı yapay tepeler üzerine oturtulmuş ve her bölüm birbirine asma köprüler ve giydirme cam duvarlar ile birbirine bağlanmış. Sonucunda 30 metreden fazla olan açıklıklarla bölünmüş tek bir kütle yaratılmış. İki adet oditoryum (600 ve 200 koltuklu), eğitsel toplantı alanları, kafeteryalar, oturma salonları, veri merkezi gibi işlevleri barındıran ana hacim böylece alanın farklı noktalarında asma köprüler ve tepelerle çevrili avlu benzeri açık alanlar yaratıyor. Bu yapıyı elde edebilmek için yapının ana strüktürü ofis katlarında betonarme plak döşeme; alt katlarda ise açıkta bırakılmış çerçeve strüktür olarak kurgulanmış. Yapının dış çeperini kaplayan ofis mekanları ise 4,5 ila 11 metre arası değişen uzunluklarda konsol çalıştırılmış.

©Cemal Emden

Yapının ofis hacimlerinden en geniş konsol çıkılmış alanlar, yapının betonarme strüktürüne ek olarak  çatıya yerleştirilmiş büyük kompozit kirişlerle desteklenmiş. Bu kısımların ek bir strüktür ile desteklenme sebebi dört katlı ofis bloğunun, zemindeki yapay tepelerden birinde bulunan oditoryuma geniş açıklıklı hacmi sağlamak için ana strüktürle kısmi olarak desteklenmesi. Yapı böylece hem büyük açıklıkları hem de dayanıklı bir taşıyıcı sistemi sağlıyor.

Kampüsün çalışma alanları için en önemli kriterler esneklik, gün ışığının en verimli düzeye çıkarılması ve şeffaflık. Bunları sağlayan bir kurgu olarak; yapıda ofis alanlarına erişim, kullanıcıların dolaştığı ve aynı zamanda vakit geçirip sosyalleşebilecekleri bir dizi açık avlu ile düzenlenmiş. Açık avluların etrafı da köprülere yerleştirilmiş, bu nedenle yapıya ilginç manzaralar veren, dinlenme mekanları ile kurgulanmış. Şeffaflık ise çalışma alanlarını şehirle bütünleştirmek; kullanıcıların etkileşime girmelerini sağlamak ve yıl boyunca yapı içinde farklı deneyimler yaratmak için benimsenmiş.

©Cemal Emden

Yapıya kullanıcı yaklaşımı ise yapay tepeler arasında dalgalanan bir yol aracılığıyla sağlanıyor. Dış mekandaki bu kıvrımlarla ilerleyen sirkülasyon şeması, iç mekanda da devam ettiriliyor. Yapının içerisi de aynı yolculuk deneyimine izin verecek şekilde tasarlanmış. Topoğrafya üstündeki ana hacmin bölümlendirilmesi bu sirkülasyon şemasına olanak sağlayacak bir kurguyla düzenlenmiş. Yapı zemin kotunda yapay topoğrafya arasında avlularla duraklar yarattığı serbest sirkülasyon şemasını, ana cam kütlenin iç mekanında bölümler arası köprüler ve avluya bakan sosyal hacimlerle yaratıyor.

©Cemal Emden

Yapı, aydınlatma ile entegre dinamik güneş kırma özelliğine sahip tek ve çift cidarlı cephe sistemlerinden, iç mekanlara yüzde yüz temiz hava sağlayan özel ısıtma ve soğutma sistemlerine kadar, genel anlamda sürdürülebilirlik prensiplerini tasarımın bir parçası haline getirmiş. Cepheler, kampüs yoğun trafiğe sahip karayolları ile çevrelenmiş olduğu için, yüksek seviyede ısı ve ses yalıtımı sağlayacak şekilde düşünülmüş. Son olarak avlularda bulunan havuzlar da, yapının vistalarını geliştirirken, sıcak mevsimlerde ısı kazanımını azaltmak; dış mekanda ve cam cephelerde soğutma etkisini arttırmak için kampüse entegre edilmiş. Proje aynı zamanda yağmur suyunu toplayıp peyzaj sulaması için kullanıyor.

©Cemal Emden

Eski kimyasal fabrika arazisinde toprağı kirlilik açısından detaylıca kontrol edilen ve kalıntıları geri dönüşüme gönderen süreçlerle ilerleyen kampüs tasarımı, bu bağlamda yalnızca sürdürülebilir bir yapı olmaktan öte çevre dostu bir tasarım sürecine de sahip. Aynı zamanda Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Türkiye’deki en büyük yeşil çatı sistemi uygulamalarından birini barındırıyor. Çevre dostu yaklaşımlarla şekillenen tasarım anlayışı ve tasarımın kendisiyle bütünleşen sürdürülebilir yapı sistemleri ile kampüs, LEED Gold sertifikasına layık görülmüş.

The post Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü appeared first on Arkitektuel.

©ZM Yasa Photography

Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi (JMO İzmir Şubesi), cephesiyle dikkat çeken bir ofis binası. Dürrin Süer ve Metin Kılıç önderliğinde kurulan M artı D Mimarlık ekibi tarafından tasarlanan yapı, 2017 yılında tamamlanmış. Yapı, İzmir’in önemli merkezlerinden biri olan Alsancak’ta oldukça dar bir sokakta bulunan dar arazisinde, bu araziyi maksimum ölçüde kullanan bir ofis mekanı hedefliyor.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’ni tasarlarken M artı D ekibi, hem sosyal bir alan hem de bir çalışma ortamını bir arada bulundurabilecek bir kurgu üzerine gidiyor. Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi Yönetim Kurulu’nun ekibi görevlendirmesiyle ortaya çıkan proje için odanın isteği de odanın bürokratik işlerini bu binada yürütebilmek ve üyelerine birbirleriyle etkileşime geçebilecekleri bir ortam sağlamak. Bunun üzerine Alsancak’ın en canlı sokaklarından biri olan Kıbrıs Şehitleri Caddesi’ni dik kesen dar bir sokak üzerindeki arsada ekip kamuya açık alanlar, toplantı ve çalışma mekanlarını bir arada bulunduracak bir yapı kurguluyor.

©ZM Yasa Photography

Yapı için ilk olarak M artı D ekibinden halka açık bir kafe, kütüphane, toplantı ve çalışma mekanlarının bir bütün olarak çalışması doğrultusunda istekte bulunulmuş. Bunun üzerine yalnızca 6,65 metre cephe genişliği ve 15 metre derinliğe sahip arsada bu bütüncül mekan kurgusunu sağlayabilmek için çalışmalara başlanmış. Daha sonra bu bitişik nizamlı, 5 kat imarlı ve yalnızca 428 metrekarelik alandan oluşacak yapı için yönetim kurulu bu bütüncül mekan isteğinden vazgeçmiş ve binanın birbirinden bağımsız katlara sahip bir ofis binası olması istenmiş.

©ZM Yasa Photography

Bağımsız 4 ofis katı ve zeminde yine bağımsız bir kafeteryanın bulunması yönetim kuruluna göre odaya daha esnek bir işletim imkanı sağlıyor. M art D ekibi bu güncel istek doğrultusunda zemin katta tüm yapının girişinden bağımsız bir girişe sahip kafeterya üst katlarda işe tek bir sirkülasyon çekirdeğine bağlı 4 farklı ofis katı tasarlıyor.

Yapının tasarım sürecinin zorluklarından biri de her katın 75 metrekarelik bir alana sahip olması. Bu nedenle bu kısıtlı alanda ekibin en çok dikkat ettiği nokta kullanıcılar için maksimize edilmiş kat kullanımını sağlayabilmek. M artı D bu soruna şöyle bir çözüm getiriyor: sirkülasyon ve servis çekirdeği parselin dar kenarlarından birine yaslamak.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’nin tasarım sürecinde dar parselin getirdiği başka zorluklar da olmuş. Yapının doğal ışık alabilecek, sokakla görsel bağ kurulabilecek tek cephesi kuzey cephesi. Başka bir deyişle aslında kuzey cephesi, M artı D’nin bu yeni ofis binasının imza tasarımında, kütle karakterini de yansıtabilecek tek yüzey. Bu nedenle aslında yapı için önemi büyük. M art D, bu cephede yapı kullanıcılarının mesleklerinden ilham alıyor. Cephe tasarımında topoğrafya ve yüzey ilişkisini referans alarak yapıya kendini gösteren bir rölyef yüzey tasarlıyor. Yapının sembolü olan bu geometrik rölyef cephe, aynı zamanda farklı ışık kırılmalarıyla iç mekanda da gün boyunca dinamik bir etki oluşturuyor.

©ZM Yasa Photography

M artı D ekibi JMO İzmir Şubesi projeleri için: “Her binanın bir öyküsü vardır, başlarken de sonrasında yaşarken de. Aslında tasarlamak bir müdahale ve var etme öyküsüdür. Müdahaledir çünkü ‘yeni’ konumlandığı yeri değiştirir, dönüştürür. Bu kimi zaman sessizce, usul usul olur kimi zaman bağıra çağıra gelir oturur. Başlarken kullanıcısının, talep edenin, işverenin hayalleri, istekleri vardır ki yapının bunları karşılamasını bekler. Mimar da bu istekleri, verileri kurgular, tasarlar.” diyor.

The post JMO İzmir Şubesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan, SelgasCano tarafından tasarlanan Second Home Hollywood -diğer ismiyle holLA- bir tür ofis projesi. HolLA, kendilerini dünyanın dört bir yanında ortak çalışma alanları tasarlayarak yaratıcılığa ve girişimciliğe destek verme misyonuna sahip bir sosyal işletme olarak tanımlayan Second Home (İkinci Ev) adlı şirketin Amerika’daki ilk lokasyonu. José Selgas ve Lucía Cano tarafından kurulan ofisin tasarımı ekip için “California Kokteyli’nin çeşitli tarifleri ve malzemelerinden bir araya gelmiş bir çeşit koleksiyon mekan”.

©Iwan Baan

Hollywood’un güneyinde yaklaşık 8.436 metrekarelik alan yayılan proje, arazide varolan ve Los Angeles’ta bilinen en eski Afro-Amerikan mimar Paul Williams tarafından 1964 yılında tasarlanmış iki yapıyı da projede tekrar değerlendiriyor. Yeni Sömürgecilik (Neocolonialism)* akımının örneklerinden biri olan ilk yapı, oldukça geniş olan bu arazinin ana ve giriş binasını oluşturuyor. Second Home Hollywood projesi kapsamında bu mevcut yapının zemin katında 320 gezici yeri (ofis kiralamadan ortak alanlarda serbest çalışan kimseler için); birinci katında ise kafe, bar, restoran, etkinlik ve konferans salonu, dinlenme alanları, açık teraslar ve kendi çalışma alanına sahip 200 ofis bulunuyor.

©Iwan Baan

Alandaki yapılardan bir diğeri ise yıkılmış. Bunun sebebi projenin en dikkat çeken kısmına yer açmak: 60 adet renkli, oval ofis kütlesine. Second Home Hollywood projesinde arazide varolan yeraltı park alanının üstü 60 adet kendine özgü oval şekli olan, tamamı camla kaplı, 700 kişiyi ağırlayabilecek bireysel ofis ve toplantı odalarıyla doldurulmuş. Bütün bu ofislerin ve toplantı alanlarının arası ise bahçe olarak kullanılıyor.  Ekip bu ofisleri yaratırken 4 farklı oval form oluşturmuş. Bu farklı formlar, farklı büyüklükteki ofisleri oluşturuyor. Elde edilen ofisler,  otoparkın üstünün yaklaşık 1.2 metre kalınlığında toprakla örtülmesinden sonra Second Home Hollywood’un bahçesine dağıtılmış: sarı tavanlarıyla aralarından yeşil fışkıran farklı büyüklükte sarı noktalar.

©Iwan Baan

Dikkat çekici sarı tavanlı, oval bahçe ofis kütleleri ile ilgili Second Home kurucularından Sam Aldenton: “Tasarım, SelgasCano ile paylaştığımız ortak bir fikre dayanıyor: Bizim en iyi ve en yaratıcı işlerimiz doğal ve organik formlardan geliyor; zoraki şekilde elde edilmiş insan geometrisinden değil.”

En büyüğü 25 kişiyi barındırabilen ve şekil ve büyüklük olarak değişen bahçe ofisleri, bahçeye bir masa yüksekliği kadar gömülmüş. Böylece ofislerin bu şekilde yalıtım kalitesi arttırılmış. Toprak seviyesinden itibaren bütün bu ofiler şeffaf akrilik kaplama ile örtülü. Bu şekilde ofislerin içine yeterli miktarda güneş ışığı alınabiliyor ve projede yaratılan bahçe ile kullanıcıda doğanın içinde çalışıyormuş hissi yaratıyor.

©Iwan Baan

Oval ofis podları çapraz lamine ahşap (cross-laminated timber – CLT) ile yapılmış. Bu malzeme, birbirine yapıştırılmış kereste katmanlarından oluşan işlenmiş bir ahşap. Ekibe göre Second Home Hollywood, bu malzemenin Kaliforniya’da onaylı olarak ilk kullanıldığı ilk proje. Ofislerin iç kısımda ise, arazinin sismik kuvvetleri nedeniyle, büyük kesitli çelik kirişlerle strüktür desteklenmiş. Bu çelik kirişler, tavanın ve parlak epoksi yer kaplamasıyla uyum içinde olması nedeniyle sarıya boyanmış. Corian (adını markasından alan bir kaplama türü) kaplı masalar bireysel ofislerin çevresini sararken toplantı hacimlerinde orada büyük bir toplantı masası oluşturuyor. İçeride sandalyeler için kırmızı ve turuncu kumaşlar seçilerek ofislere daha dinamik bir hava katılmış.

©Iwan Baan

Second Home Hollywood projesinde odak, iç mekanlar yerine dış mekanda. Fakat bu ekibin tam da istediği şekilde, Los Angeles’ın dış mekanlarda geçen yaşam tarzına uyan bir tutum. SelgasCano’nun hedefi ”behçeyi ofise getirmek yerine ofisi bahçeye getirmek”. Bu nedenle bu ofisler (projede pots yani saksı olarak anılıyor) 6500 adet bitki saksısı (planter pots) ile sarılmış. Projenin bütün bu ‘saksıları’ yaklaşık 10.000’in üzerinde bitki, ağaç, kelebek, böcek, arı, sincap ve tabiki insan tarafından kullanılıyor. Second Home Hollywood ofisleriyle insanı da içine dahil eden, yepyeni ve kendine ait ekosistemini yaratıyor da denebilir. 

©Iwan Baan

Aldenton: “Burada yeni bir doğa yaratma konusuna odaklandık. Biz ekosistemleri ve çevreleri iyileştirme konusunda önemli role sahibiz” diyor ve HolLA için ekliyor “Bunun bir yolu burada yapılan gibi yeni bir sürü bitki çeşidi ekmek olabilir. Burası, Kaliforniya’daki en yoğun yeni ekim alanı.”

Bahçede dolaşım için ise ofis hacimleri ve onu saran geniş doğa arasında ahşap patikalar kurgulanmış. Ara ara bu patika rotasının üstünde de küçük ahşap bahçe avluları düşünülmüş. Second Home’un felsefesine de uygun olarak bu rota, ofisleri kiralayan insanlar ve şirketler arasında etkileşimi teşvik eden bir öge.

©Iwan Baan

SelgasCano Secon Home Hollywood’u aynı zamanda ortalama bir ofis çalışanı için bir deney olduğunu söylüyor: her gün insanlardan başka yaşayan canlılarla beraberce var olma. Ekibin bu yaklaşımı sürdürebilirlik açısından da büyük önem taşıyor. Projede bitkiler sıcaklığı azaltıyor ve bahçede gölgelik alanların oluşmasına olanak sağlıyor. Bunlara ek olarak; tamamı cam kaplı ofisler yapay aydınlatma ihtiyacını azaltıyor ve doğal havalandırmaya olanak sağlıyor, arazideki tüm su 2 sarnıçta toplanıyor ve sulama için kullanılıyor. Sürdürülebilirlik açısından projedeki en önemli noktalardan biri de bu koca sert zemini tekrar doğaya kazandırması. Daha önce park yeri olan alan şimdi bahçe olarak kullanılıyor. Bu bağlamda Second Home Hollywood, doğal çevrenin ayak izinin azaltılıp yapılı çevreye katıldığı bu zamanlarda bunun aksini sağlayan birkaç özel gelişmeden birini ortaya koyuyor.

©Iwan Baan

“Biz 21. yüzyılda yaratıcı girişimciliğin evi olma hedefindeyiz.” diyor Sam Aldenton ve ekliyor “21. yüzyılın evinin neye benzediğini ve nasıl hissettiğini düşünmeye çalışırken, olabildiğince yaratıcı olmaya kendimizi adıyoruz ve buna göre mekanlar yaratmayı amaçlıyoruz.”. Sürdürülebilir bir özgün çalışma alanı kurgusu olarak Second Home Hollywood, SelgasCano’nun renkli ve heyecan verici diğer işleri gibi dikkat çekici bir tasarım ortaya koyuyor.

*Yeni Sömürgecilik: Neocolonial, Georgian Revival veya Neo-Georgian olarak da bilinen mimari akım, ABD ve Kanada’da milliyetçi bir tasarım hareketi olarak ortaya çıkmış. Yeni Sömürgecilik akımı mimari stil, bahçe tasarımı ve Amerikan sömürge mimarisinin (Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Amerika kıtasına göç edenlerin yerleştikleri yerlere aktardıkları, kendi mimarlık anlayışları) iç tasarım öğelerini yeniden canlandırma hedefinde olan bir mimari akımdır.

The post Second Home Hollywood appeared first on Arkitektuel.

©Engin Aydeniz

Tarihi Bomonti Bira Fabrikası’nın ‘Bomontiada’ adı altında, İstanbul’un yeni kültür, sanat ve eğlence üssü olarak dönüşümünün önemli bir parçası olan Kilimanjaro, şehre yeni bir öneri getiren ‘casual’ yeme-içme projesi. 2016 yılında tamamlanan ve İç mekan tasarımı Autoban tarafından gerçekleştirilen projede, mekanın bulunduğu tarihi endüstriyel yapı, hacmi ve orijinal dokusu dikkate alınarak, fabrika tipolojisi içinde çağdaş bir sosyal alan olarak yeniden işlevlendirilmiş.

©Engin Aydeniz

Projede Autoban, yapının fabrika olarak kullanıldığı dönemin zanaat geleneğinin hala varlığını sürdürdüğü fikirden yola çıkarak, başta iç mimariyi oluşturan kabuk olmak üzere, tüm malzeme seçimlerini de bu fikir doğrultusunda gerçekleştiriyor. Kilimanjaro projesinin iki temel fonskiyonu var: bar ve yemek alanı. Bu iki fonksiyon, mekanda sosyal iletişimi destekleyecek sıcak ve samimi bir ortam yaratmak amacıyla, birbirlerine olabildiğince yakın ve hatta bazı noktalarda iç içe geçmiş şekilde kurgulanmış. Yine aynı bakış açısıyla bu iki fonksiyonu destekleyen alt fonksiyonlar, örneğin DJ kabini yine mekana yaklaşımı destekler nitelikte, yemek alanın bir parçası olarak algılanan fakat ayrı üniteler olarak tasarlanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun en dikkat çekici kısmı, restoranın barı. Projenin odak noktası olarak saptanan organik kıvrımlara sahip bar, form ve kütlesel hacim itibariyle tıpkı bir enstalasyon gibi mekanın merkezinde konumlandırılırken; yemek ve oturma alanları ile tüm diğer fonksiyonlar barın etrafında şekillendirilmiş. İçinde bulunduğu hacim ile olan iletişimi dolayısıyla “mekan içinde mekan” kavramını güçlendiren bar, Autoban ekibi için, kendi içinde farklı buluşma/yalnız kalma alanları yaratabilecek amorf bir formda. Tüm strüktürün sergilendiği üst kafes yapısı içerisinde yeşil bitkiler de barındıran bu amorf form, içerideki endüstriyel atmosferin sert etkisini de kırıyor.

©Engin Aydeniz

Autoban, iç mekan tasarımına çok katmanlı bir bakış açısına sahip. Ekibin imzası haline gelmiş bu yaklaşımın yeni bir yorumu olarak, yapının orijinal çıplak tuğla duvarları ile tezat oluşturması ve aynı zamanda mekana sıcaklık katması açısından Kilimanjaro, parapet hizasinda biten ahşap bir iç mimari kabuk ile çerçevelenmiş.

Bu iç kabuk, binanın geniş iç mekanı için aydınlatma ve mekanik işlevlerin çözümlendiği fonksiyonel bir katman görevi yapıyor ve ahşap yüzeylerinde Autoban tarafından projeye özel geliştirilmiş üç boyutlu, geometrik bir deseni barındırıyor. Ahşap zeminlerde ise, aynı desenin iki boyutlu yorumuna yer verilmiş. Böylede mekan içinde zengin bir bütünlük ve kimlik anlayışı yakalanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun tüm mobilya ve aydınlatma üniteleri, yine Autoban tarafından projeye özel tasarlanmış. Mekandaki ünitelerin tamamı da endüstriyel kimliği desteklemek amacıyla, ham malzemelere özel bitişler uygulanarak üretilmiş. Ağırlıklı olarak metal profilli mobilyaların kullanıldığı projede, mermer yüzeyler honlama, kumlama ve fırçalama gibi işlemlerden geçirilerek, malzemenin dokusu üzerinde yeni denemeler yapılımış malzeme potansiyeli arttırılması hedeflenmiş. İç içe geçmiş spirallerden oluşan metal aksamlı bar taburelerine uyumlu olarak; oturma alanlarında aynı form bu kez ahşapyle tekrar edilmiş. Aydınlatmalar için ise, yine endüstriyel dönemin izlerini taşıyan tasarımlar tercih edilmiş.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro projesinde iç-dış mekan ilişkisi, Bomontiada kompleksinin kamusal kullanıma  açık iç avlusuna giriş ve çıkışta yer alan teras alanında, kompleksin kamusallık yaklaşımın vurgu yapacak bir öge olarak bir kutu ile güçlendirilmiş. Ziyaretçiler Bomontiada’nın avlu kısmından, Kilimanjaro’nun dökme demir masa ve ağaçlar etrafına sarılan ahşap banklar kullanılmış bir dış mekan oturma alanına; oradan da rüzgarlık görevi gören, aynı zamanda iç mekandaki kabuk sisteminin devam ettirildiği bir kutu ile mekanın içine yönleniyor.

The post Kilimanjaro appeared first on Arkitektuel.