©Laurian Ghinitoiu

Mimar: BIG (Bjarke Ingels Group)

Yer: Bordeaux, Fransa

Yapım yılı: 2019

Fransa’nın Bordeaux kentinde Garonne Nehri ile Saint-Jean tren istasyonu arasında bulunan 18.000 metrekarelik MÉCA (Maison de l’Économie Créative ve de Culture-House of Creative Economy and Culture) şehre, nehir kıyısından yarattığı yeni kent odasıyla, sanat dolu bir kamusal alan hediye ediyor. BIG ve FREAKS’in tasarladığı kültür merkezi UNESCO onaylı Bordeaux kentini aynı zamanda bir sanat merkez üssü yapmak amacıyla üç bölgesel sanat kuruluşunu bir araya getiriyor: çağdaş sanat için FRAC; sinema, edebiyat ve görsel-işitsel sanatlar için ALCA ve performans sanatları için OARA.

©Laurian Ghinitoiu

BIG ve FREAKS MÉCA’nın tasarımını ilk olarak 2012’de, Bordeaux nehrinin canlanmasının bir parçası olarak ortaya çıkarmış. Yapı eski bir mezbaha alanında, aynı zamanda kültürel kurumlara dönüştürülen bir dizi başka endüstriyel bina arasında konumlandırılmış. Şimdi halka açık olan MÉCA FRAC, OARA ve ALCA ile birlikte bir ev kuruyor. Her kuruluş, binanın üçte birini kaplıyor: iki dikey sütunda OARA ve ALCA ile asimetrik kemerde halka açık alanın üzerinde uzanan FRAC.

©Laurian Ghinitoiu

Büyük bir “kentsel oturma odası” olarak tanımlanabilecek bir alan, MÉCA kültür merkezinin kalbini oluşturuyor. Yapı, şehrin gezinti yolunun uzantısı olacak şekilde tasarlanmış. Yapılı çevre ve kamusal alan arasındaki sınırı bulanıklaştırıp insanların yürüyebilecekleri ve yapıyla etkileşime girebilecekleri bir yer oluşturulmuş. Gezi yolundan çıkan bir dizi basamak ve rampa kentliyi önce kentsel oturma odasına yönlendiriyor. Bu 1.100 metrekarelik kent odası sayesinde yapı, Quai de Paludate Caddesi ile nehir kıyısı arasında rahatlıkla gezinmeyi sağlayan, geçirgen bir enstitüye dönüşüyor. Rampanın devamında kentli OARA’nın sahne kulelerine ve ALCA’nın ofislerine anlık bakışlar sunan cepheye ve sonunda FRAC’ın galerilerinin üstünde bulunan terasa ulaşıyor. Kentsel oturma odası, kamusal meydanın üzerinde “modern bir avize” gibi asılı duran yedi metre yüksekliğindeki, beyaz LED ışıklı MÉCA yazısıyla aydınlanıyor. Özel etkinlikler sırasında MÉCA’nın bu yarı açık mekânı konserler ve tiyatro gösterileri için bir sahneye veya heykel ve diğer sanat yerleştirmeleri için bir galeriye dönüştürülebiliyor. Meydana bir de Fransız sanatçı Benoît Maire’nin eseri olan bronz bir yarım-başlı Hermes heykeli ziyaretçileri “bölgenin çağdaş kültürü üzerine düşünmeye” teşvik etmesi için kalıcı olarak yerleştirilmiş.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın kurucu ortağı ve kreatif direktörü Bjarke Ingels, “Bina tamamlandıktan sonra OARA, ALCA ve FRAC çoktan gelmişti- ve şimdi MÉCA açıldı, dördüncü ve son unsur burada: Bordo kenti ve vatandaşları” dedi. Ingels, “Bu yeni kentsel oda içinde, ilk kaykaycının geldiğini, ilk romantik çiftin merdivenlerde bir şişe Bordeaux’yu paylaştığını ve eğimli promenat üzerindeki ilk gösteriyi gördük,” diye devam etti. “MÉCA’nın kentsel odasını Bordeauxluların fikirleriyle, yaratıcılıklarıyla, kültürleriyle doldurmaları ve kendileri yapmaları için boş bir tuval ya da daha doğrusu boş bir çerçeve olarak düşünün.”

©Laurian Ghinitoiu

Zemin kattan girince ziyaretçiler “spiral çukur”da rahatlayabilecekleri veya restoran Le CREM’de yemek yiyebilecekleri bir lobiye ulaşıyorlar. Restoran, dev bir pencere ve asansörlerle “kentsel oturma odasına” görsel olarak bağlantılı kurgulanmış. Ziyaretçilerin dışarıdaki aktiviteleri ve dışarıdakilerin içeriyi görmelerini sağlayarak bir iç-dış diyalogu kurulmuş. BIG tarafından restoran için tasarlanan kırmızı mobilyalar ve mantar sandalyeler kentin şarap konusundaki itibarına referans vermekte.

©Laurian Ghinitoiu

Restoranın yanında OARA’nın 250 koltuklu siyah tiyatrosu bulunmakta. Tiyatro esnek oturma konfigürasyonları ve beton, ahşap ve perfore metalden oluşan tamamen siyah bir dama tahtası ile optimize edilmiş akustik sistemlerle donatılmış. Üst katta, ALCA’ya ait 80 koltuklu kırmızı vurgulu bir sinema, iki adet prodüksiyon ofisi ve proje inkübasyon alanı yer alıyor. Bu mekanlar “saydamlık yaratmak” amacıyla, aynı zamanda geçip gidenlere içeriden görünüşler sunan, rastgele yerleştirilmiş pencereler ile deliniyor. FRAC, MÉCA’nın üst katlarında yer alıyor ve tavan pencereleri ile aydınlatılmış yedi metre yükseklikte sergi alanlarına, sanatçılar için prodüksiyon stüdyolarına, depolama tesislerine, 90 kişilik oditoryuma ve bir kafeye ev sahipliği yapıyor. 850 metrekarelik kamusal teras sergi alanlarının esnek bir uzantısı gibi işlerken, gelecekte yapılabilecek büyük ölçekli sanat enstalasyonlarına ve performanslara kent ve St. Michael Bazilikası’nın ortasında bir açık hava mekânı sağlıyor.

©Laurian Ghinitoiu

MÉCA’nın cephesinin neredeyse tamamı, içeri giren ışık miktarını kontrol etmek ve şeffaflık hissi yaratmak için çeşitli boyutlarda pencereler serpiştirilmiş 4.800 prefabrik beton panelden oluşuyor. 1,6 ton ağırlığa sahip beton paneller,Bordeaux’nun yerel kumtaşı binalarını yansıtan bir doku oluşturmak için kumlanmış. Kumlamanın parlaklık ve sıcaklık katan sarı granülleri sayesinde bina güneşte ışıldar ve MÉCA’yı şehre tanıdık ama yeni bir yerel görüş olarak entegre eder.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post MÉCA Kültür Merkezi / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Dror Baldinger

Mimar: Adjaye Associates & Alamo Architects

Yer: San Antonio, TX, ABD

Yapım yılı: 2019

Ruby City (Yakut Şehir), Gana asıllı İngiliz mimar David Adjaye ve Alamo Architects tarafından tasarlanan bir çağdaş sanat merkezi. Amerika’nın San Antonio şehrinde bulunan merkezin kalıcı koleksiyonunu Amerikalı sanatçı ve koleksiyoner Linda Pace’in hayatı boyunca topladığı sanat eserleri oluşturuyor. San Antonio’da şehir merkezinin güneyinde eski bir endüstriyel alanda bulunan Ruby City, bulunduğu bölge ile kültürel bir ilişki kuran ve kentin yaratıcı toplumuna ilham kaynağı olma misyonu üstlenen bir proje. 

©Dror Baldinger

2019 yılının Ekim ayında açılan Ruby City’nin temelleri 2007 yılında, projenin tamamlanmasından tam 12 yıl önce atılmış. Linda Pace göğüs kanserinden hayatını kaybetmeden birkaç ay önce, 500 eserlik koleksiyonunu sergileyebileceği bir müze ve sanat merkezi projesi için David Adjaye ile görüşüyor. Kendisi de bir sanatçı olan Pace, hayalindeki ‘parlak kırmızı kule ve minarelerden oluşan yakut şehir’ eskizlerini ve eskizlerden ürettiği küçük heykelleri Adjaye ile paylaşıyor. 

©Dror Baldinger

Adjaye Associates, projenin tasarımını yerel bir mimarlık firması olan Alamo Architects ile birlikte  çalışarak tamamlamış. Yapı, şehirde 16.-19. yüzyıllar arası hüküm sürmüş İspanyol egemenliğinin eseri olan barınaklardan esinlenilerek tasarlanmış. 

Yapının cephesinde müzenin tamamına yakut karakterini veren renklendirilmiş prekast beton paneller kullanılmış. Yapının ziyaretçilerin erişebilecekleri birinci kat kısmında cephede kullanılan paneller cilalanarak daha düz bir yüzey elde edilmiş, üst kotlarda ise paneller olduğu gibi bırakılarak daha pürüzlü ve sert bir yüzey tercih edilmiş. Meksika’da üretilen bu paneller yalnızca yapının cephesinde değil, merkezin heykel bahçesinde ve bazı oturma elemanlarında da kullanılmış. Böylece kompleksin genelinde malzeme devamlılığı sağlanmış. 

©Dror Baldinger

Ruby City’nin keskin geometrik kütlesi yapıya anıtsal bir özellik kazandırıyor. Ancak David Adjaye, bu anıtsal kütleyi olabildiğince ziyaretçileri davet eden bir şekle sokmak istemiş. Müzenin giriş kanopisi, müzenin önünde bulunan ufak meydana doğru konsol şeklinde çıkan bir açıklık ile oluşturulmuş. Müzenin girişi ve lobi alanları da yine Pace’in Yakut Şehir vizyonu doğrultusunda kırmızı renkler ile dekore edilmiş. 

©Dror Baldinger

Merkezin sergi alanları toplam 1000 metrekareyi buluyor. Pace Vakfı’nın sahip olduğu 900’ü aşkın resim, video ve multimedya sanat eserinin sergilendiği bu sergi alanlarının yanı sıra merkez bir heykel bahçesine de sahip. Oval bir yürüme yolu ile sınırlarının belirlendiği bu bahçe ve müzenin tamamı ziyaretçilere sene boyunca ücretsiz olarak hizmet veriyor. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Ruby City / Adjaye Associates appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Mimar: Heatherwick Studio

Yer: Cape Town, Güney Afrika

Yapım yılı: 2017

Heatherwick Studio tarafından tasarlanan Zeitz MOCAA (Zeitz Museum of Contemporary Art Africa), Thomas Heatherwick’in ilk müze projesi. 2017 yılının Eylül ayında Güney Afrika’nın en kalabalık ikinci şehri Cape Town’da açılan müze, aynı zamanda Afrika’nın aşağı Sahra bölgesinin en yüksek yapısı, dünyanın en büyük Afrika sanatları müzesi ve Heatherwick’in Afrika’daki ilk projesi. 

© Iwan Baan

Heatherwick, Zeitz MOCAA’yı ortaya çıkarmak için bir zamanlar Güney Afrika’nın en yüksek binası olan ancak 1990’dan beri atıl duran mevcut bir buğday silosunu yeniden işlevlendirmiş. Toplam 9,500 metrekareyi bulan ve 9 kata yayılan bir alan müze mekanları olarak yapıya kazandırılmış. 

Zemin Kat Planı

Müzenin ‘kalbini’ oluşturan ana atrium ve galeri alanları mevcut strüktür oyularak ortaya çıkarılmış. Birbirine teğet duran hücre şeklindeki 42 silo kulesi belli şekillerde kesilip oyularak yapının içinde devasa bir boşluk yaratılmış ve bu boşluk müze programına hizmet eden yeni mekanlar ile yeniden işlevlendirilmiş. Sonuç olarak yapı, içindeki 6,000 metre kareyi aşkın toplam 80 galeri odasından oluşan sergi alanlarına ek olarak bir çatı heykel bahçesine, sanat eserlerinin depolanmasının ve bakımının yapıldığı bir alana, kitabevi, restoran, bar ve okuma odalarına sahip bir sanat kompleksine dönüştürülmüş. 

Müzenin kuşkusuz en dikkat çekici mekanlarından bir tanesi ana atrium. Kimisi kısmi kesik, kimisi yarı açık, kimisi tamamen ortadan kaldırılmış silolar bu devasa atriumda bir katedral atmosferi yatıyor. Heatherwick, bu atriumdan bahsederken yanlışlıkla ortaya kusursuz bir akustiğin çıktığından bahsediyor. 

© Iwan Baan

Mevcut strüktürün oyulma işlemi rastgele yapılmamış. Heatherwick, Architecture Digest ile yaptığı röportajda oyma kalıplarının nasıl tasarlandığını bu sözlerle anlatıyor: “İnşaata başladığımızda siloların içinde hala mısırlar duruyordu. Bu mısırlardan bir tanesini aldık, dijital olarak taradık ve 10 kat yüksekliğine gelecek şekilde ölçeklendirdik ve elde ettiğimiz formu oyma kalıbı olarak kullandık.” Binanın oyulmuş yapısı aynı zamanda ziyaretçilere strüktürün detaylarını görme fırsatı da tanıyor. 

© Iwan Baan

Zeitz MOCAA yalnızca bir müze değil, V&A Waterfront projesi ile birlikte Cape Town’ın kent kimliği için bir yapı taşı ve Afrika kültür mirası için çok önemli bir adım. Müze misyonunun başında yıllar boyunca Avrupa ve Amerika enstitüleri tarafından sömürülmüş Afrika kültür mirasının kıta içerisinde keşfedilmesi ve Afrika’da kalarak sergilenmesi var. Zeitz MOCAA kültür ve sanat endeksli bir toplum kimliği yaratma alt metnine sahip bir oluşum. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Zeitz MOCAA / Heatherwick Studio appeared first on Arkitektuel.

©William Beaucardet

Mimar: Ateliers Jean Nouvel

Yardımcı Ekip: Brigitte Métra (Métra+Associés)

Akustik Danışman: Harold Marshall (Marshall Day Acoustics)

Proje Ekibi: Mathieu Forest, Didier Brault, Bernard Avril, Cyril Desroche, Toshihiro Kubota, Éric Stephany, Gaston Tolila, Trevor Ablott, Birgit Breigbeder, Julien Broussart, Grégoire de France, Pedro Dinis, Damien Faraut, Laure Frachet, Mathilde Jauvin, Elisabeth Kather, Sophie Laormiguiére, Carole Magot, Kirsi Marjamaki-Mas, Samuel Nageotte, Carolina Oliviera, Stéphanie Perrin, Ute Rinnebach, Sophie Roggwiller, Yves Rouby, Alberto Rubin, Anna Ugolini, Qiang Zou, Caroline Binachon, Jean-François Bodson, Yuan Jiang, Narjis Lemrini, Samuel Mayanobe, Philippe Monteil, Matthias Raasch, Clara Veci, Nicolas Grosmond, Alain Gvodenovic, Choi Hae Jin, Didier Lobjois, Raphaël Renard, Reda Slaoui

Yer: Paris, Fransa

Yapım yılı: 2007-2016

Philharmonie de Paris, Jean Nouvel’in mimarisi, yapım ve açıldıktan sonra geçirdiği süreçlerle dünyada büyük yankı uyandıran tasarımı. 2016’da, planlanan tarihten 2 yıl sonra, tamamlanan filarmoni binası uluslararası bir yarışma sonucu Ateliers Jean Nouvel’in yenilikçi tasarımının birinci olmasıyla ortaya çıkmış. Paris için son yılların en önemli mimari gelişmelerden biri olan Philharmonie de Paris, kentin dışında modern mimarinin önemli eserlerinden biri olan Parc de la Villette’in içerisinde yer alan yapı, organik formuyla parkta bir tepe gibi yükseliyor.

©William Beaucardet

Yapı, Paris için çok eski bir hayali gerçekleştiriyor: Cité de la Musique. Büyük bir oditoryum, amfitiyatro ve çok sayıda müzik odasını içeren bu proje, kentin ihtiyacı olan büyük konser salonu ve diğer müzik hacimlerini kente kazandırma hedefiyle düşünülmüş bir proje. Philharmonie ise yalnızca Paris’in ihtiyacı duyduğu büyük konser salonu olmayı değil; zamanın sorunlarına cevap veren, orkestraların ihtiyacı olan optimal çalışma koşullarını sağlayacak ve müziğin kapılarını herkese açan eğitsel aktivitelerin gerçekleşebileceği birden çok hacim barındıracak bir yapı olmayı hedefliyor. “Filarmonik kelimesiyle kişi kolayca bir uyum sevgisi hayal eder. Ardışık, kentsel armoniler…Paris Filarmoni, Parc de la Villette, La Cité de la Musique ve Paris çevreyolu ile uyumlu bir ilişki sürdüren prestijli bir etkinlik binası.” Ateliers Jean Nouvel.

©Danice O. Kus

Ekibin projeyi tasarlarken odak noktası çevrede ve kentte farklı uyumlar oluşturmak. Ateliers Jean Nouvel ekibi bu uyumları farklı kademelerde işliyor:

“Primo: Paris’in ışığıyla ilişki, gri bulutların arasındaki güneş ışığı, yağmur…Alüminyum kaplama yerde Escher benzeri desenler oluşturan ölçülen ve oluşturulmuş yansımalar mimarisi.

Secundo: Parc de la Villette ile uyum, Tschumi temalarının devamı, binanın altındaki yatay korunaklı bir bahçe, delikli kaplamalarla pavyoncuklar (follies*), parlak mimari yüzeylerdeki gölge yansımaları, bir “la Villette tepesi” oluşturulması, Buttes-Chaumont örneğindeki gibi yürünebilir bir mineral kabartması ile kentsel peyzaj üzerinde bir gözlemevi oluşturur.

Tertio: Daha önce oluşturulmuş asfalt çizgilerini izleyen oblik planlar sayesinde Cité de la Musique ile uyum.

Quatro: Dinamik, uzak bir ölçekte bir işaretin yaratılmasıyla çevre yoluna ve banliyölere uyum, kaplamayı delen, konser programını gösteren ışıklı bir görüntü.”

*Follies: Süs olarak yapılmış yapıları verilen isim. Follies, Parc de la Vilette’in yapı katmanını oluşturuyor. Parktaki küçük kırmızı yapıcıklar, ‘follies’ olarak adlandırılıyor. Philharmonie de Paris de ‘folly’ olarak anılan bu küçük yapılardan yaratıyor.

©William Beaucardet

Müziğe hizmet eden bir mimari olarak Philharmonie de Paris, Parc de Vilette bir tepe gibi yükselen kaya benzeri forma sahip bir yapı. Yapının merkezindeki konser salonunu çevreleyen parlak spiral alüminyum formları, çeşitli gri tonlarında kuş benzeri şekillerde mozaikler ile kaplanmış. Bu form, hafif açılı mat yapı kabuğu ile kontrast oluşturuyor. Paris Filarmoni, 37 metre yüksekliğindeki çatısında halkın gezintisine imkan sağlayan bir yapı -bu bakımdan bir nevi parkın devamı gibi davranıyor. Bu bakımdan filarmoni binası, Parc de la Vilette için bir pusula noktası. Alana hakim olmaya çalışmak yerine, yapı, çevredeki diğer mimarilerle farklı bağlantılar kuruyor ve böylece bölgenin kentsel ve mimari bağlamının bir parçası haline geliyor.

©C. d’Heoruville

Philharmonie de Paris, bünyesinde konser salonları dışında birçok sosyalleşme mekanı da barındıran bir yapı. Yapının iç mekanlarını AJN ekibi şu şekilde işliyor:

“Primo: Salon ve fuayeler dünyevi zevkler sunuyor. Burada kullanıcılar arkadaşlarıyla buluşabilir, butiklerin etrafında dolanarak zaman geçirebilir, bahçe manzaralı bistrolarda yemek yiyip bir şeyler içebilir ve salonlarda kitap okuyabilir.

Secundo: Müzik ve ışığı vurgulayan salon, dinleyicileri olağanüstü rahatlıkta geniş, derin koltuklara sahip uzun balkonlarda ağırlar. Askıya alınmış bu izleyici alanı tasarımı sayesinde salondaki izleyici etrafı müzik ve ışıkla çevrili hisseder. “Hacimsel bir siklorama” olan salonun kabuğu, gerçekleştirilen repertuara göre aydınlatılıyor…

Tetrio: Philharmonie de Paris de ince nüansları ve yapının gri ve gümüş kıvrımlar içinde parıldayan gizemli varlığıyla, güçlü ‘monomateryal’ (tek materyal) estetiğinin yardımıyla; her konserin kendine has eşsiz deneyimini, görsel ve duyusal zevkle harekete geçiren en prestijli filarmoni binaları arasında yer alacak.”

Philharmonie de Paris bu şekilde halkla sanatçıların yollarının keşiseceği, yaşayan bir müzik mekanı olarak hayata geçiriliyor.

©William Beaucardet

Philharmonie de Paris konser salonu için yeni bir oditoryum tipi geliştiriyor. Yapı, şimdiye kadar kullanılmış konser tipolojileri olan ‘shoebox’ ya da ‘vineyard’ (Berlin Filarmonik’teki gibi) yerine; ‘enveloping’ (kaplama) adında bir tipoloji geliştiriyor. Kahle Acoustics tarafından geliştirilen akustik program ile konser salonu, yüksek yankılanma ile birlikte büyük bir ses netliği, seyirciye yanal yansımalar ve yakın, samimi bir hissiyatı amaçlıyor. Bu faktörlerin hepsi salon için mimarlar akustik danışmanlar ve mühendisler; ve tiyatro uzmanlarının ortak çalışmaları sonucu ortaya çıkmış yeni tipoloji içinde elde edilmiş. 2400 kişilik büyük bir salon olmasına rağmen yapıdaki en büyük konser alanında orkestra şefi ve en uzak seyirci arasındaki mesafe 32 metre. Samimiyeti yaratan bu özellikle, izleyiciyi saran yüzen balkonların ve yüksek yankılanmayı üreten dış haznenin birlikte kullanımı sayesinde salonda istenen bütün gereklilikler sağlanmış. Bu yeni model, sıcak bir atmosfer içinde mükemmel seste netlik ve şeffaflık elde etmek için yanal yansımaları, doğrudan sesi ve yankılanmayı birleştiriyor.

©William Beaucardet

Philharmonie de Paris’in özgün yönlerinden bir başkası da çok yönlü salonlar. Buradaki hedef oditoryumu farklı müzik türlerine entegre ederken her zaman en uygun izleme ve dinleme koşullarını sağlamak. Senfonik konfigürasyonda seyirci düzeni orkestrayı çevreler. Sahnenin arkasındaki katmanlar, sunulacak dinleti için bir koroyu barındırır, ancak salon ağırlıkla seyirciler tarafından doldurulur. Ancak konser formatlı operalar veya ‘sinema konserleri’ (canlı müzik ile film gösterimleri) olduğu zaman, bu arka katmanların ortadan kaldırılır ve sahnenin geri taşınmasına izin verilir. Bu şekilde bu düzenlerde ‘parterre’ (gösteri salonlarındaki zemin) arttırılmış olur. Philharmonie de Paris, bütün bu düzenlere uygun esnek sahne ve izleyici kısmı barındırıyor. Bunlar dışında yapı, dans gösterilerine elverişli ‘Stüdyo’ hacmi, geçici sergi mekanı, müziği konu alan eğitim hacimleri, konferans salonu, prova odaları ve çatıda şehir ve Parc de Vilette’e eşsiz manzalar sunan bir seyir terası bulunduruyor.

©Danice O. Kus

Yapı magazin anlamında da dünya çapında ünlenmiş bir sürece sahip. Yapının planlanandan 2 yıl sonra 3 katı bütçeyle açılmasının ardından işverenler AJN ekibini dava etmişler ve stüdyoyu iflasa sürükleyecek bir meblağ talep etmişlerdi. Yapım sürecinde de giderleri çok fazla olması nedeniyle Fransız devleti de projeyi de iptal etmek istemiş fakat çok ilerlediği için yapıma devam edilmişti. Yaşanan tatsızlıklar sonucu Jean Nouvel de projeyi sahiplenmemiş, yapım sürecinde yapının “orijinali yansıtmaması” sebebiyle projeyle ilişiğini kesmiş ve tamamlanınca da açılışına dahi gitmemişti. Davalarla ilgili son gelişme de Jean Nouvel’in miktarı “tamamıyla orantısız” ve “mimarlık dünyasında eşi benzeri görülmemiş” olarak değerlendirmesi sebebiyle işverenlere karşı bir dava açması olmuş. Philharmonie de Paris, 14 Ocak’ta kapılarını açıp hizmet vermeye başlamıştı.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Philharmonie de Paris / Ateliers Jean Nouvel appeared first on Arkitektuel.

©Yerçekim Architectural Photography

bAKSM (Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi) SO? Mimarlık ve Fikriyat ekibi tarafından Beylikdüzü Belediyesi için tasarlanmış büyük bir renovasyon projesi. Proje kapsamında ekip, mevcut 20.000 metrekarelik bir kültür merkezini yeniden tasarlıyor. Özellikle cephe ve kültür merkezine ek hacimlerin tasarımını da içeren bAKSM projesi, tamamlandığı 2018 yılında Beylikdüzü’ne eski kültür merkezini modern bir halde geri kazandırıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Proje, binanın tüm iç ve dış cephesi yeniden tasarlanmasını gerektiren bir tasarım sürecine sahip. Bu nedenle yapının tümü hem yapısal hem de mimari bir renovasyondan geçirilmiş. Bu renovasyona ek olarak bAKSM projesinde SO? ekibi tarafından yeniden çözülmüş ve tasarlanmış kütüphane, çocuk kütüphanesi, çok amaçlı salon, oyun alanı, atölyeler, stüdyolar ve sinema salonları da bulunuyor. 317.000 nüfuslu bir ilçede bulunan kültür merkezinin, kent nüfusunu bünyesine çeken bu canlı mekanları ile Beylikdüzü’nde büyük bir kamusal alan olarak hizmet vermeye devam etmesi sağlanmış.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi’nde mevcut mimari düzene ana müdahale, dikey bir bahçe görevi gören, ahşap uzantılı ve çelik strüktüre sahip bir merdiven eklenmesiyle gerçekleştirilmiş. Merdiven yapının dev atriyumunu (yaklaşık 2.000 metrekare) yeniden yapılandırıyor. Yapı için yeni kurgulanmış olan bu sirkülasyon elemanı, kullanıcı için güçlü bir giriş görüntüsü sağlarken; cam bir çatı ile örtülmüş atriyum etrafına dağılmış farklı mekanlar ve bahçeler arası iç sirkülasyon için de bir çeşit kısayol yaratıyor. bAKSM’nin yeni atriyumu, merdivenler ve yaya köprülerini barındıran farklı kotlara dağılmış bir bahçeler dizisi.

©Yerçekim Architectural Photography

Yapıda tüm iç cepheler ve tavanlar, kontrplak ve opak cam ile kaplanmış, bu sayede mimari dokuda güçlü bir devamlılık ve iç mekanda iyi bir akustik sağlanmış. Dış cephe, aktivite alanları için gerekli fiziksel gereklilikleri göz önünde bulundurularak yeniden tasarlanmış; çünkü mevcut cephe doğal havalandırma ve güneş ışığı için herhangi bir açıklık içermiyormuş. Dış cephede aynı zamanda çağdaş bir görüntü sağlamak amacıyla, mevcut cephe duvarları ince bir corten çelik (hava koşullarına yüksek mukavemeti olan “paslı” ya da “paslandırılmış” çelik de denebilir) tabakası ile kaplanmış. Yeni cephe ile kütüphane, çok amaçlı salon ve atölyeler dahil olmak üzere tüm ana aktivite mekanları doğal havalandırılabilir ve aydınlatılabilir hale getirilmiş.

©Yerçekim Architectural Photography

Tasarım, çeşitli kullanımlara imkan sağlayan programıyla nüfusun her bölümünü karşıladığından, tüm sirkülasyon alanları halkın toplanma yerleri olarak kabul edilmiş. Böylece kurgulanan yeni sirkülasyon insanların bina içinde, herhangi bir ticari faaliyete mecbur kalmadan, vakit geçirebilmelerini sağlıyor. Atriyum etrafına dağıtılmış oturma ve dinlenme alanları, binanın programının sağladığı canlı atmosferi beslemesi amacıyla tasarlanmış. Eskiden büyük bir boşluk iken, atriyum şimdi binanın çekirdeğinde cam çatıdan gelen gün ışığı ile aydınlatılan bir vaha gibi davranmaya başlıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi projesi, yeni tasarımı ve kent halkına odaklanarak geliştirilen yeni program ağıyla İstanbul’un en kalabalık ilçelerinden birine gerçek anlamda bir kültür merkezi kazandırıyor. Bir renovasyon projesi olarak özgün yaklaşımlarla geliştirilen tasarım, küçük fakat köklü dokunuş ve fikirleriyle örnek bir yenileme sürecine sahip.

The post bAKSM / SO? mimarlık ve fikriyat appeared first on Arkitektuel.

©Virgile Simon Bertrand

Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibinin en güncel projelerinden biri olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi (Changsha Meixihu International Culture & Arts Centre), Çin’in Changsha kentinde Meixi isimli bir gölün kenarına kurgulanmış 115,000 metrekarelik bir kültür kompleksi. Bünyesinde çağdaş sanat müzesi, bir tiyatro ve çok amaçlı salon barındıran tasarım oldukça büyük bir nüfus artışı ve dolayısıyla ani bir kentsel gelişim geçiren Hunan eyaletinde bu sebeple açılan yarışmada kazanan öneri olmuş.

©GSVisuals

Kıvrımlı hacimlerin kompozisyonu olarak ayırt edici bir mimariye sahip olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin bu organik mimari dili, komşu sokaklarla bağlantı kurmak için bu alan üzerinden tanımlanan yaya yollarıyla şekilleniyor. Yapının ortasında bulunan meydan, rastlantısal toplanma alanları ve heykel bahçesi ile geniş sergi alanı sayesinde kültürel bir merkez üreterek yayanın kentsel deneyimini vurguluyor. Bitişiğindeki Meixi gölüne manzaralar sunan ve göl üzerindeki adadaki parklara ve yürüyüş parkurlarına erişim sağlayan üç ayrı kültür kurumundan oluşan merkez, etkinliklere ve sergilere elverişli bir dış avlu ağı kurguluyor.

©Virgile Simon Bertrand

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi bünyesinde bulunan çağdaş sanat müzesi MICA olarak anılıyor. MICA, merkezdeki ikinci büyük ve 3 kollu forma sahip olan hacim. Çağdaş sanat müzesi, büyük ölçekli entalasyonlar veya etkinlikler için düşünülmüş geniş bir atrium etrafında çözümlenen 8 adet galeriden oluşuyor. Yapının dış dünya ile görsel iletişimi, galerilere gün ışığını sağlayan ve göl manzaralarını çerçeveleyen cam ve balkon şeritleri tarafından sağlanıyor. MICA hacmi aynı zamanda bünyesinde atölye alanları, bir amfi derslik, kafe ve müze dükkanı barındırıyor.

©GSVisuals

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin odak noktası ise 180 kişilik oturma kapasitesi ile kentin en büyük performans mekanı olması planlanan büyük tiyatro hacmi. Yeni Zelandalı bir akustik mühendisliği firması Marshall Day işbirliği ile tasarlanan, kompleksin en büyük hacmi yapının en dikkat çeken, geniş yaprakları andıran 4 koldan oluşan kütlesi.

Çeşitli sahne sanatları için tasarlanan büyük tiyatro, heykel lobileri, barlar, yönetim ofisleri, prova stüdyoları, sahne arkası lojistiği, gardırop ve giyinme odalarını barındırıyor. Kompeksin diğer birimlerine kıvrımlı geçitlerle bağlanan bu hacim, diğer hacimlere benzer mimari dilin giderek büyüyüp en uç noktaya ulaştığı hali izlenimini veriyor.

©Seven7Panda

Kopmleksin üçüncü ve en küçük hacmi ise yine bir tiyatro. Bu tiyatro ise esnek tasarımyla farklılaştırılmış bir kurguya sahip. Çok amaçlı salon olarak da anılan bu hacmin kapasitesi 500 kişi. Kompleksin en küçük hacmi, küçük oyunlardan, defileler, müzik performansları, banketler ve ticari etkinliklere kadar çok çeşitli işlevlere ve performanslara uyum sağlamak için farklı yapılandırmalara elverişli bir tasarıma sahip. Aynı zamanda bu hacim, kompleksin farklı büyüklüklerdeki kütlelerinin görüldüğü kotun altında kurgulanmış batık avluda yer alan perakende alanlara ve restoranlara halkın erişiminin sağlandığı kısım.

©Virgile Simon Bertrand

“İşlevsellik, zarafet ve yenilikçilik değerleri ile şekillenen bir tasarım süreciyle Changsha Meixi Gölü Uluslararası Kültür Sanat Merkezi, Changsha şehri için yeni kültürel ve kamusal düğüm noktası; dünya çapında da küresel bir kültürel destinasyon olmayı hedefliyor.” diyor ekibin yöneticisi Patrick Schumacher ve ekliyor: “Her ne kadar bu kamusal kurumlar benzersiz bir şekilde fakat birbirlerinden ayrı olarak tanımlanmış olsa da; bu meydanlarla kurgulanmış, adeta bir halı gibi zengin dokunmuş düzenleri içerisinde bir dizi kentsel ambiyans dizisi sunarak birbirlerini besliyor ve alana kentsel bir önem yüklüyorlar.”

©GSVisuals

Kompleksteki üç ana program, ayrı binalar olsa da kıvrımlı geçitler ve kavisli beyaz düzlemler ile birbirine bağlantılı hale getirilmiş. Merkez aynı zamanda göl kenarında ve hacimlerinin ortasında yarattığı kamusal alanlarla da bölgede yeni bir yaya deneyimi tanımlıyor. Zaha Hadid Architects ekibinin imzası haline gelmiş kıvrımlı formlardan türetilmiş farklı büyüklükte ve benzer formlardaki hacimler, eyaletin en büyük ve dünya çapında da çok yönlülüğü ile dikkat çeken bir kültür kompleksi tasarımı. Kompleks özellikle en büyük hacmiyle MAD Architects tasarımı Harbin Opera Binası’nı andırıyor.

The post Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi / Zaha Hadid Architects appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

Antakya’nın Starius Dağı’ndaki, ilk Hıristiyan topluluğa ev sahipliği yaptığı iddia edilen, St. Pierre (Aziz Petrus) Kilisesi’nin yakınlarında antik çağlara dayanan arkeolojik kazı alanının üzerine inşa edilen Antakya Müze Oteli (Antakya Museum Hotel), Emre Arolat Architecture ekibi tarafından tasarlandı. Projede ekip için en önemli nokta arkeolojik alanın kamusallığına karşın otelin özel kullanımından doğan ikiliği çözmek olmuş. Yapının tasarımı antik ile moderni iç içe geçirerek arkeoloji ve mimarlık arasındaki gergin ilişkiden faydalanıyor.

©Cemal Emden

Kazı alanında arkeolojik bulgular elde edildikten sonra müze-otele çevrilen 199 odalı otelin tasarımı, Antakya’nın kazı çalışmalarında elde edilen bulgular sonucu keşfedilen fiziksel ve sosyolojik karakteristiği esas alınarak ilerliyor. Projenin ‘belli bir yere ait olmayan ve kendi program ağı ile tanımlanan’ otel fonksiyonu, arkeolojik bulgularla şekillenmiş bir alan üzerinde kurgulanacağından, programın her elemanı ayrı ayrı birimler olarak düşünülmüş. Bu birbirinden bağımsız bireyler, alana koruyucu bir kanopi altında dağıtılmış. Böylece aslında modüler bir yaklaşıma evrilmiş tasarım anlayışı; daha kompakt ve içe dönük olan geleneksel otel binası kurgusuna yeni bir yaklaşım geliştirme gerekliliğini de beraberinde getiriyor.

©Studio Majo

Antakya Müze Oteli’nde bu dağınık birimler kompozit bir taşıyıcı sistem altlığına oturtuluyor. Ana taşıyıcı olan kompozit kolonlar, arkeolojik alandaki kalıntıların yerlerine göre her birine elle kuyu açılarak konumlandırılmış. Aynı zamanda kolonlar geçmişte alanın ortasından geçen ve alanı çevreleyen dere yatağı çizgilerinden de referans alıyor: bulgulara potansiyel bir zararı engellemek için geliştirilmiş bir yaklaşım. Otel odalarını ve ortak alanları yerden kaldırmak ve böylece kazı alanından uzaklaştırıp otelde kazı alanını deneyeimletmek için,  çelik ızgara sistemiyle birbirine bağlanmış 120 cm çapa sahaip 66 adet kompozit kolon kullanılmış.

©Cemal Emden

Bu kompozit kolonlar en üstte de otelin tamamını örten kanopiyi destekliyor. Bu kanopi, hem kazı alanının yerini belirten bir işaretleyici hem de toplantı odaları, balo salonu, yüzme havuzu ve spor salonu gibi programları barındıran bir platform görevi görüyor. Üzerindeki yarıklarla da aşağıdaki arkeolojik alana ve otel tesislerine görsel iletişim sağlayan bu platform şehre ve St. Pierre tepelerine manzaralar sunan, yerel bir geleneği devam ettiren bir çatı terası.

Yapı, dört farklı katmanda düşünülebilir. Bunlardan birincisi, kalıntılara en yakın seviyede açık hava müzesi platformu; ikincisi otelin ortak kullanım alanları, arkeolojik kalıntıları seyreden lobi ve restoran; üçüncüsü otel odalarının prefabrik modüllerinden oluşan küme ve kazı alanındaki göz alıcı mozaik peyzajın gözlemlenebildiği bir açık hava sirkülasyonu ve son olarak tüm hepsini örten çatı; kanopi.

©EAA

Otelin yerinde birleştirilen prefabrike birimlere dayanan tasarımı, alanda inşa edilemeyerek kazı alanının inşaat sürecinde korunabilmesine yol açıyor. Projenin otel kısmının asıl gövdesi ise birbiri üzerine yığılmış bu prefabrike otel odaları. Otelin ana kısmı olan bu 3. katman, yardımcı bir strüktürle destekleniyor ve yürüyüş ızgaraları, yaya köprüleri ile ana sirkülasyona bağlanıyor. Tüm otelin sirkülasyonu, otel ana bir kanopi altında kurgulandığından, yarı açık bir mekan içerisinde ilerliyor. Böylece ziyaretçiler kazıyla görsel ilişki kurabilirken; Antakya’nın bu bölgesindeki iklimsel ve yerel koşulları da sürekli olarak deneyimleyebiliyor. Ekip bu deneyimin kalitesini daha da arttırmak için bu kanopinin altında farklı noktalarda bahçeler ve teraslar da kurgulamış.

©Studio Majo

Tümü yarı açık bir alan içerisinde kurgulanmış olan müze-otel projesi, bu sayede oldukça efektif bir pasif havalandırma sistemine sahip. Bu tasarım anlayışıyla Emre Arolat Architecture ekibi, mekanik sistemlere olan ihtiyaçları ortadan kaldırıyor: yapının cephesiz kurgusu sayesinde hava yürüyüş yolları ve odalar arasında sirküle edilebiliyor. Bu yine müze-otelin kazı alanına minimum müdahaleyi beraberinde getiren bir özellik. Yapıda yalnızca zemin kotunda koruyucu bir cam cephe mevcut. Bu cephe de kazı alanını kötü etkileyebilecek rüzgarlar ve tozlara karşı kazı alanını koruyor.

©Cemal Emden

Karakteristik tasarım yaklaşımlarıyla alana özel bir mimariye dönüşen Antakya Müze Oteli’nin inşaat çalışmaları sırasında arkeolog ve restoratör mimarlardan oluşan ekip, Helenistik Dönem’den İslami Dönem’e kadar beş arkeolojik katman ve 13 ayrı medeniyetin izlerine ve bu dönemlere ait 30 bine yakın esere ulaşmış. Antakya’nın yerel tarihinden ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışıyor: bunlardan biri, otel fonksiyonu ile birlikte kazı alanında var olmuş 13 medeniyetin katmanlarını eşsiz bir şekilde temsil etmek; ikincisi ise, iç mekanda kullanılan geleneksel malzemelerle birlikte modern teknolojilerden faydalanmak.

The post Antakya Müze Oteli / Emre Arolat Architecture appeared first on Arkitektuel.

©Spectrum

Jan Benthem ve Mels Crouwel önderliğinde kurulan Benthem Crouwel ekibinin Stedelijk Müzesi Amsterdam ismiyle anılan projesi, Amsterdam’da dünyanın en geniş çağdaş sanat koleksiyonuna sahip fakat eski, hatta demode olarak nitelendirilen Steledijk Müzesi için bir renovasyon ve genişletme projesi. Amsterdam’ın Museumplein (müze meydanı) isimli bölgesinde Rijksmuseum, Van Gogh Müzesi, Moco Müzesi ve Concertgebouw gibi kentin en önemli müzelerinin yanında bulunan yapı, orijinali belediye mimarı A.W. Weissman tarafından tasarlanan eski bir binanın eki.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nin var olan binasını,  Weissman 1895 yılında tasarlamış. Yapı tasarlandığı yıldan itibaren görkemli merdiveni, büyük odaları ve doğal aydınlatması ile ünlenmiş. Benthem Crouwel ekibinin tasarımı da orijinal yapının bu güçlü noktalarını ve eski müze direktörü Willem Sandberg tarafından müzeye kazandırılan beyaz rengi koruyor. Ekibin yaklaşımı müzenin eklentisinin daha önceki ikonik tasarımla aynı çizgide ilerlemeyip müzeye çeşitlilik katmak ve sergi anlamında yeni olasılıklar kazandırmak. Benthem Crouwel, mevcut yapıyı koruyup ek yapı ile yeni bir bütün oluşturmayı; yapıya entegre bir ek yaratmayı hedefliyor. Bu bağlamda ekibin tasarımda en dikkat ettiği noktalardan biri karmaşık olmayan bir sirkülasyon ve sergi düzeni yaratmak. Tasarımda eskiyle yeni arasındaki kontrast dışarıdan gözler önüne serilirken; içeride ziyaretçiler farklı yapılarda dolaştığını fark etmiyor.

©Jannes Linders

Orijinal yapının giriş kısmı müzenin yeni kurgusu için elverişsiz olduğundan tasarımda yeni bir giriş kurgulanmış. Ekip, bir 21. yüzyıl müzesinin belirli yeni bileşenleri ve geniş spektrumda kamusal işlevi bünyesinde barındırması gerektiğine inanıyor. Bu nedenle de buna tamamen elverişsiz olan eski giriş kısmını, mevcut yapının tüm güçlü yönlerini koruma yaklaşımlarına aykırı olsa da, ek binada sıfırdan tasarlıyor. Giriş, orijinal yapının simetrisine uygun olarak, eski girişin tam karşısında tasarlanıyor. Bu aslında müze girişinin Museumplein’a yönelen bir girişi olmasını zorunlu kılmış. Böylece müze, asıl girişi Museumplein üzerinde olan tek müze haline gelmiş. Müzenin zemin kotu bu meydanın bir parçası olabilmeyi hedefliyor.

©Jannes Linders

Müzenin ek hacmi zeminden yükseltilmiş bir hacim algısına sahip. Orijinal yapıdan tamamen koparılmış bir ek oluşmasına katkı sağlayan yaklaşım olarak giriş alanını oluşturan ve bütün kamusal işlevleri barındıran zemin kotu, tamamen şeffaf cepheyle tasarlanmış. Böylece bu şeffaf hacimle müzenin baktığı meydan yapının içerisine sızıyor. Girişin üzerinde cephenin devamı gibi ilerleyen geniş konsol kanopi de meydandan yapıya geçişi vurguluyor.

Müzenin pürüzsüz ve bembeyaz yüzeyine sahip, aynı zamanda ‘küvet’ olarak da anılan, ek hacmi elyafla güçlendirilmiş kompozit ile yapılmış. Müzenin kendine özgün formu ise içerideki fonksiyonların dışarıda sıkı bir şekilde cephe ile sarılmasıyla oluşturulmuş. Giriş üstündeki çıkıntı ise formu hareketlendirirken müzeye güneş ve yağmur koruması sağlıyor. Eski binanın fonunda bu çatı ve ‘küvet’, Stedelijk Müzesi’nin yeni güçlü görüntüsünü oluşturuyor.

©Jannes Linders

Yapının girişinden itibaren ziyaretçiler farklı rotalarla sergileri gezebiliyor. Yapının program ağıyla şekillenen sirkülasyon rotası, çoğu müze aksine, içeride tek bir rota değil birden çok rota imkanı tanıyor. İlk olarak ziyaretçiyi eski yapıya yönlendirerek başlayan bu rotalar buradan sonra farklı bölümlere dağılıyor; orijinal yapının anıtsal merdiveni de yeni müze ve sirkülasyon kurgusunun önemli düzenleyicilerinden biri. Yeni giriş holü de yeni sergi salonlarından geçen bir rotayı takip etme imkanı sağlıyor. Yapının yeni hacmi aynı zamanda geniş bir çatı katına sahip. Buradan bütün alt sergi salonlarına giden rotaları gözlemlemek mümkün kılınmış.

©Jannes Linders

Müze dükkanı, restoran gibi kamusal işlevleri barındıran girişin, yani müzenin meydanının altında kalan kotta Stedelijk Müzesi’nin  bilgi merkezi, kütüphanesi ve 1100 metrekarelik büyük bir sergi salonu bulunuyor. Binadaki bu en düşük seviyeden, ekin yüzen hacim seviyesine geçmek mümkün. Bu iki kot arasındaki geçiş, kapalı bir tüp içerisindeki iki yürüyen merdiven ile sağlanmış. Yeni giriş holünün bulunduğu hacmi kesip geçen bu tüp, iki sergi salonunu birbirine bağlıyor. Bu şekilde ziyaretçilerin müze atmosferinden kopmaması için sergi yolundan ayrılmadan ve kamusal işlevlerden rahatsız olmadan giriş alanını geçmesi sağlanmış. Yüzen hacimdeki sergi salonu da, eski binanın şeref salonu isimli sergi mekanına direkt olarak bağlanmış. Böylece yapının içindeki sirkülasyon dairesi tamamlanmış oluyor.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nde mevcut ve yeni binaların içindeki detaylandırma ve renk skalası aynı çizgiye sahip. Bu da eski ile yeni arasındaki belirgin kontrastı müzede yürürken zor farkedilir hale getirmiş. Weissman binası yeni ilavesi sayesinde çeşitliliği, zengin sergi ve deneyim imkanları ile Museumplein’a bakan yeni bir hayata başlıyor. Benthem Crouwel’in eki ve mevcut içindeki kurgusu yapıyı ekiyle birlikte eski ihtişamlı haline geri getirilmiş oluyor.

The post Stedelijk Müzesi / Benthem Crouwel Architects appeared first on Arkitektuel.

The Twist / BIG

©Laurian Ghinitoiu

BIG (Bjarke Ingels Group) ekibinin Norveç’teki ilk projesi olan Twist Müzesi, Norveç’in Kistefos Heykel Parkı’nda yer alacak bir sanat eseri gibi düşünülmüş. Heykel parkından geçen kültürel rotayı tamamlayan ve orman kenarındaki iki nehir kıyısını birbirine bağlayan bir altyapı oluşturan The Twist, heykelsi bir form oluşturmak için ortasından döndürülerek bükülen bir kiriş şeklinde tasarlanmış. Müzenin çift kavisli geometrisi, hafif bir fan hareketine benzer şekilde birbiri üzerinden kayan bir kitap yığını gibi düzenlenmek istenmiş. Alüminyum panellerden oluşturulan bu geometri, bir kamera deklanşörünü andırıyor. Temelde iki ögeyi birbirine bağlama düşüncesiyle ortaya çıkan tasarım, Kistefos’ta görülmesi gereken kültürel bir odak yaratıyor. “Bir köprü olarak The Twist heykel parkını, park içerisindeki yolculuğu sürekli bir döngüye dönüştürerek yeniden yapılandırıyor. Bir müze olarak, iki ayrı mekanı birbirine bağlıyor -içe dönük dikey bir galeri ve nehrin panoramik manzarasına sahip dışa dönük yatay bir galeri. Bükülmeyi oluşturan bu iki galeri arasında üçüncü bir alan yaratıldı. Ortaya çıkan form, parkın heykelleri arasında bir başka heykel haline geliyor.” Bjarke Ingels. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Katar Ulusal Müzesi / Ateliers Jean Nouvel

©Iwan Baan

Ateliers Jean Nouvel’in tasarımı Katar Ulusal Müzesi (National Musaum of Qatar – NMoQ) Katar’ın hikayesini anlatan, heykelimsi, fütüristik bir müze. Müzenin kompleks formu, çöl gülü olarak bilinen doğal bir mineral oluşumdan etkilenilerek, farklı çaplara ve kıvrımlara sahip disklerin kesiştirilmesiyle oluşturulmuş. Birbirine kenetlenen diskler yapının içerisinde de düzensiz hacimlerin oluşmasına yol açıyor; bu parçalanmış mekanlar da içeride sürükleyici bir küme oluşturuyor. Şeyh Abdullah Bin Jassim Al Thani’nin tarihi sarayını çevreleyerek bu tarihi alana saygılı ve onu yüceltecek bir tutumla tasarlananan müze, ülkenin kültürel mirasını yapının bir parçası haline getirmeyi hedefliyor. Yapı, bu tarihi ziyaretçileri birbirine geçen geometrik düzlemler arasındaki düzensiz boşlukları işgal eden bir dizi galeri boyunca yönlendiren eliptik bir kurgu ile 11 galeride anlatıyor. “Bir çöl gülünü tasarımın temel noktası olarak hayal etmek, ileri derecede düşünce isteyen bir süreçti -hatta ütopik bir süreç. Oldukça kıvrımlı, kesişimli ve konsollu büyük disklerden –çöl gülünün şekilleri gibi– oluşan bir yapı inşa etmek için oldukça zor teknik gereklilikleri sağlamak zorundaydık. Bu yapı, Katar’ın kendisi gibi en gelişmiş teknolojileri kullanıyor. Sonuç olarak müze bütün bir obje: içerisinde başka yerde bulunmayan mekanlarıyla tek seferde mimari, mekansal ve duyusal deneyim.” Jean Nouvel. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

The Shed / Diller Scofidio + Renfro

© Iwan Baan

Diller Scofidio + Renfro ve Rockwell Group işbirliğiyle tasarlanan The Shed, Nisan 2019 itibariyle New York’un yeni kültür odaklarından bir tanesi. Yapı tamamen gönüllü amaçlar ile tüm disiplinlerden sanat eserlerini toplamayı ve farklı kesimlerden insanlar ile buluşturmayı amaçlayan bir kurumun merkezi. Üzerini kaplayan bir kabukla tasarlanan yapının en dikkat çekici özelliği, bu kabuğun zeminde bulunan raylar ile binanın yanındaki meydana doğru hareket ederek geniş çaplı performansların gerçekleşebileceği, enstalasyonların ve etkinliklerin yer alabileceği büyük bir yarı kapalı alan oluşturabilmesi. 37 metre yüksekliğindeki ve çelik diagrid sistemden oluşan kabuk, şu ana kadar üretilen en büyük ETFE panellerle yapılmış. Esneklik ve çok amaçlılık göz önünde bulundurularak tasarlanmış bir sanat merkezi olarak The Shed; açık strüktürel sistemiyle, gelecekteki sanatın ve sanatçıların ihtiyaç duyabileceği ölçek, medya ve teknoloji değişimlerine ayak uydurabilecek bir karaktere sahip. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Ruby City / Adjaye Associates

©Dan Baldinger

San Antonio, Teksas’ta bir çağdaş sanat müzesi olan Ruby City (Yakut Şehir), David Adjaye önderliğindeki Adjaya Associates ekibi tarafından tasarlanmış. 2007’de ölen bir hayırsever, koleksiyoncu ve sanatçı olan Linda Pace’in anısına inşa edilmiş olan müze, kentin yaratıcı komünitelerinin dünyanın dört bir yanından ve yerel sanat eserlerini deneyimleyebileceği bir mekan yaratıyor. Yapı, şehirde 16.-19. yüzyıllar arası hüküm sürmüş İspanyon egemenliğinin eseri olan barınaklardan esinlenilerek tasarlanmış. Yapının dış kaplaması, binaya yakut (ruby) ışıltısı veren bir kırmızı tonunda prekast bir beton plakalardan oluşuyor. İç giriş ve lobisi de aynı kıpkırmızı renkte kurgulanmış olan yapı, Linda Pace’in ‘yakut bir şehir’ vizyonunu aktarıyor.

Exploratorium / Bernard Tschumi + Tianjin Urban Planning and Design Institute (TUPDI)

© Kris Provoost

Çin’in Tianjin şehrinde Bernard Tschumi tarafından tasarlanan müze, bakır renkli perfore panelleri ve sanayi bacaları şeklindeki sergi alanları ile dikkat çekiyor. Tschumi’nin Çin’de yaptığı ilk büyük ölçekli proje olan müze, şehrin endüstriyel tarihinin bir simgesi olması amacıyla inşa edilmiş. Müzeyi oluşturan tüm mekanlar koni şeklindeki devasa bir strüktürün etrafına yerleşmiş. Bu kesik koni yükselerek müze duvarlarını delip geçiyor ve bir baca etkisi yaratıyor. Merkezi oluşturan 5 konik yapı birbirine cam bir kanopi ile örtülmüş kamusal bir koridor ile bağlanıyor. En büyük konisinde üç kat yüksekliğindeki bir lobiyi ve spiral bir rampayı bulunduran yapı, burada cepheye yerleştirilen gemi penceresi şeklindeki açıklıkları takip edecek şekilde bir rota kurguluyor. Yapının diğer küçük konileri ise sergi alanlarını barındırıyor. Tschumi’nin pasif havalandırma bacaları olarak düşündüğü ve kesik yüzeylerini çatı pencereleriyle örttüğü konileri, perfore bakır renkli alüminyum panellerle kaplı ve cepheye kimlik kazandıran en önemli mimari unsur yapı için. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

James-Simon-Galeris / David Chipperfield Architects 

©Simon Menges

David Chipperfield Architects’in Berlin ofisi tarafından tasarlanan James-Simon-Galerie son yüzyılda Berlin’in müzeler adasında yapılan ilk yeni bina. Neoklasik ve modern mimarinin melezi olarak oluşturulmuş tarzıyla James-Simon-Galerie, giriş seviyesinde çevreyle ilişki kurarak yayılacak ve halka açık bir teras kurgulayacak; alt katlarda ise asıl müze fonksiyonlarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Yapı, mimari anlamda müze adasının mevcut unsurlarını benimseyerek çevresine referanslarla tasarlanmış. “Programsızlık” etkisi hedefleyen ve iç mekanda bu ilkeyi odaklanarak tasarlanan yapı için Chipperfield: “Proje bu kadar büyük bir alanı esnek aktiviteler için ayırarak bizi müzenin ne olduğunu ve kimin için var olduğunu yeniden düşünmeye teşvik ediyor. Müzeler bir zamanlar dünyadan yalıtılmış kapalı kutulardı, ancak günümüz müzelerinin dinamik sosyal alanlar olması gerekiyor.”. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Odunpazarı Modern Müze / Kengo Kuma and Associates

©NAARO

Türkiye’deki en  çok yankı uyandıran projelerinden biri olan Odunpazarı Modern Müze (OMM), Eskişehir’de Kengo Kuma and Associates ekibi tarafından tasarlandı. Türkiye’den ve dünyadan sanatçıların modern ve çağdaş eserlerini sergilemek, Türk sanatını dünyaya tanıtmak ve Eskişehir’e kültürel bir değer katmak amaçlarıyla müze, bulunduğu bölgenin tarihini ve hafızasını tasarımlarıyla yansıtma fikriyle yola çıkmış. “Odunpazarı’ndaki eski evlerin konsolları ve yönelimleri, şehrin sokak dokusunu özgün ve beklenmedik kılan özellikleri…Projede niyetimiz kutuları üst üste koyarak ve döndürerek bölgedeki Osmanlı evlerinin yarattığı dokuyla bir bağ kurmak…Formalist bir tutumdan çok, sokağı içeride devam ettirmek ve doğrusal olmayan bu gezinti rotasını müzenin içinde tekrar yaratmak için.” proje lideri Yuri Ikeguchi. Ekibin tasarım stratejisi, hacmi toplulaştırmak; kentsel ölçekte kendini gösteren bir mimari oluşturmak için küçük kutuları birbileri üzerine istifleme üzerine kurgulanmış. Sanatın yalnızca metropollerde kolayca erişilebilen karakterinden çıkıp kültürel dokusu ile farklı olan şehirlere de yeni bir heyecan kazandırmasını ve böylece daha geniş kitlelere ulaşmasını kendine misyon edinmiş bir platform olarak OMM, kentten doğan anlayışı ve şehrin iki farklı merkezi arasında kurduğu ilişkiyle Eskişehir hatta Türkiye için yepyeni bir kültürel değer. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Jishou Sanat Müzesi / Atelier FCJZ

©Tian Fangfang

Çin’in Xiangxi eyaletinn başkenti olan Jishou’daki Jishou Sanat Müzesi (Jishou Art Museum – JAM), kentteki Wanrong nehrini geçen iki köprü şeklinde tasarlanmış bir yapı. Çin’de toplumdan uzak yerlere bir anıt niteliğinde konumlandırılan kültür yapılarının aksine kentin göbeğinde kente bir müdahele olarak tasarlanmış olan JAM, müzenin dışında bünyesinde dükkanları, restoranları ve konutları da barındırıyor. Bu multi-programatik kurgusu sayesinde yapı, sokağa ve böylece kentlinin günlük yaşamına entegre edilmiş. Yapı, biri daha alçak olan iki köprüden oluşuyor. Bu köprülerden aşağıdaki çelik strüktürle kurgulanmış, üstü kapalı bir sokak gibi davranırken; üstteki beton kemerli köprü ise müze fonksiyonlarını barındırıyor.

Jining Sanat Müzesi / Ryue Nishizawa

©Office of Ryue Nishizawa

SANAA kurucularından olan ryue Nishizawa’nın Çin’deki müze tasarımı, göl kenarında ağaçlarla çevirili bir arazide için yapılan masterplanın parçası. Yapı, alanla daha bütüncül bir etki yaratmak için tek katlı ve organik bir çatı ile kurgulanmış. Cam koridorlarla birbirine bağlanan müze hacimleri, açık bir avlu etrafında konumlandırılmış. İçeriye maksimum güneş ışığı alınımı ve yapının dış dünya ile görsel iletişimini sağlayan cam cepheye ek olarak yapının bazı kısımları yerel olarak elde edilmiş tuğlalarla kaplanmış. Bu yaklaşım aynı zamanda Çin mimarisinin geleneksel yapım metodlarına da referans veriyor.

Tai Kwun / Herzog & de Meuron

©Iwan Baan

Hong Kong’da eskiden merkez olan Tai Kwun (Büyük Terminal) isimli bölgenin yenileme ve canlandırılması projesi kapsamında İsviçreli firma Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan sanat kompleksi, bölgenin ziyaratçisinde uyandırdığı ‘açıklık’ hissini esas alarak kurgulanmış. ‘Bölgede var olan yapıların dokusuna aykırı fakat bir o kadar da özenli bir tutumla yerleştirilmiş’ olan yapı, JC Contemporary isimli galeri binası ve JC Cube isimli performans sanatları merkezinden oluşuyor. Yapının cephesi de ölçek ve oran anlamında alanın taş dokusuna referans veren %100 geri dönüştürülmüş alüminyum panellerle kaplanmış. “Amacımız bölgedeki açıklığı ve özgün karakteri koruma ve bunu kentte ‘yeni keşfedilmiş’ bir mekan olarak kamusal hayata tekrar kazandırmak oldu.” Herzog & de Meuron.

Lozan Güzel Sanatlar Müzesi / Barozzi Veiga

©Simon Menges

Barselona temelli bir stüdyo olan Barozzi Veiga ekibi tarafından İsviçre’nin Lozan kentinde tasarlanan Lozan Güzel Sanatlar Müzesi (Musée Cantonal des Beaux-Arts de Lausanne / Museum of Fine Arts – MCBA), uzun bir monolitik hacim olarak kurgulanmış. Kentin tarihi bir bölgesinde eski tren istasyonu arazisinde tren raylarına paralel yapı, keskin geometrisi ve tuğla kullanımı ile alanın eski endüstriyel karakterine referans veriyor. Yapı, istasyonun bir kısmını kullanarak yeni kütlesi üzerindeki vurguyu arttırıyor. Girişte, ziyaretçiler eski yapının kemeriyle arkadaki rayların manzarasını görüyor. Bu ‘kaydedilmiş fragman’ yapının programı da yapılandırmış: üst katlara ana dolaşımı organize eden ve yapıdaki kalıcı ve geçici sergileri ayıran öge olmuş. Yapının kuzey cephesi ise, doğrudan güneş ışığının binaya girmesini engelleyen dikey, tuğla kanatlar ile kurgulanmış.

Bauhaus Museum Dessau / Addenda Architects

©Thomas Mayer

Barselonalı stüdyo Addenda Architects tarafından tasarlanan müze, binası Walter Gropius tarafından tasarlanmış tasarım okulunun eski evi Dessau’da bulunuyor. Bauhaus tarihi ve kültürüne adanmış bir müze olarak yapı, basit bir cam blok. Geçici sergileri barındıracak bir zemin kat ve yüzen bir ‘siyah kutu’ ile tasarlanan müze, mimari tarafından sınırlanmayan açık bir alan yaratıyor. Beton strüktüre sahip müzenin siyah hacmi, 50 metre merkezi açıklık ve kenarlarda 18 metrelik konsollarla kurgulanmış. Yapı, 3 kat camla kaplanmış aynı gridal düzende 4 cepheye sahip. Oldukça Bauhaus bir tasarıma sahip olan yapı için ekibin kurucusu Roberto Gonzalez: “Yeni bina hakkında hiçbir şey doğrudan bir Bauhaus referansı olarak düşünülmedi. Ancak Barselona’dan mimarlar olarak Mies van der Rohe ile her zaman yakın bir ilişkimiz var diyebilirim…Barselona Pavyonu sayesinde tabi. Elbette, Barselona’daki her mimar pavyona bayılmıyor ama biz kesinlikle Mies taraftarlarından oluşan bir ekibiz.”

The post Yıl Biterken: 2019’un En Çok Dikkat Çeken Kültür Yapıları appeared first on Arkitektuel.

©Benoit Perrin

1793 yılında Fransız Devrimi ile beraber müzeye dönüştürülmeden önce saray olarak kullanılan Louvre’un tarihi, 13. yüzyıla dayanıyor. Müzeye çevrildikten sonra günümüze kadar M.Ö. 7. milenyumdan M.S. 1850’li yıllara uzanan sanat eserlerine ev sahipliği yapan, dünyanın en önemli müzelerinden bir tanesi haline gelmiştir. Louvre için binanın tarihi boyunca birden çok kez yenilemelere gidilmiş. Yapı son olarak 1932’de, I.M. Pei’nin 1983 yılında başlayacak olan müdahalesinden önceki son halini almıştır.

©Koji Horiuch

Louvre için I.M. Pei tarafından yapılan yenilemenin hikayesi ise 1981 yılına dayanıyor. 1981’de  Fransa’da dönemin yeni seçilmiş sosyalist başkanı Francios Mitterrand, kültür kurumlarının renovasyonu için ülke çapında bir talimat vermiş ve bunun için ayrılan bütçeyi 2 katına çıkarmış. Bu gelişme, ülkedeki birçok müze ile birlikte, Louvre’un renovasyonu ve yeniden düzenlenmesine de imkan sağlamış -Mittrend’ın ilk olarak Louvre’a odaklanmış. Renovasyon ve müzenin yeniden düzenlemesini içeren Louvre’un gündemdeki son yenilemesi için başkan Mitterrand, 1983 yılında Avrupa’yı ve Amerika’yı dolaştıktan sonra, Çinli-Amerikalı mimar I.M. Pei’yi görevlendirilmesine karar verir ve Paris’in sembollerinden biri haline gelecek olan yapının tasarım süreci böylece başlamış olur.

©Koji Horiuch

Louvre için gerekenler ise oldukça fazlaymış. Dünyanın en iyi sanat koleksiyonuna sahip bir yer olarak Louvre, renovasyon istenen zamanlarda oldukça bakımsızdır. Müze içindeki galeri mekanları ise birbirinden kopuk ve bu nedenle Louvre, ziyaretçilerin labirent gibi algıladığı kordiorlarda kaybolduğu bir müze. Müzede galeriler, iç mekanın büyük bölümünü oluşturuyordu ve küratörlere sanat eserlerini depolamak ve bakımını yapmak için hiçbir alan kalmıyordu. Bunların arasında dönemin Fransa Maliye Bakanı Richelieu Wing’in ofisleri için ayrılan kısımlar vardı. Bu ofisler, müzenin bir kısmını halka kapatıyordu ve ihtiyaç halinde dahi kullanılamıyordu. I.M. Pei bütün bu sorunlara çözüm olacak bir tasarım geliştirmeliydi.

Yeni Müze Hacimleri / ©Pei Cobb Freed & Partners

I.M. Pei’nin 1989’da tamamlanan Louvre’un son renovasyonu, Cour Napoleon (Louvre’un ana avlusuna verilen isim) kısmının yeniden tasarlanmasını içerir. Pei bütün bu gereklilikleri sağlayacak bir çözüm olarak çakılla kaplı geniş avluya müze için yeni bir altyapı barındıran yeni bir giriş düşündü.

Yeni giriş, koleksiyonlara ulaşım hacimlerini ve müzenin kamusal mekanlarını barındırıyor. I.M. Pei bu şekilde ziyaretçi yoğunluğunu hafifletmeyi amaçlamıştı. Bu yeni giriş mekanı müzeye, müzenin merkezinde galerilerden ayrı ve kullanışlı bir lobi mekanı sağlaması için düşünülmüştü. Aynı zamanda müzenin ziyaretçilerine Louvre’daki müze deneyimleri süresince bir odak noktası yaratmış oldu.

©Flickr: petunia2323

Galerilerin, depoların ve koruma laboratuvarlarının bulunduğu ve aynı zamanda müzenin kanatları arasında bağlantı sağlayan yeni bir yeraltı sistemi olan giriş için Pei, avlunun ortasında şeffaf bir heykeli bir etki hayal etti. Pei’nin Louvre’a eklediği hacmi aşağıdaki bölümleri aydınlatan, büyük çelik ve cam bir piramit olarak tasarlandı. Yüksekliği 20.6 metre olan cam piramit, 603 eşkenar dörtgen ve 70 üçgen şeklinde pencereden oluşuyor. Bu ana piramidin etrafı da Cour Napoleon isimli avlu kısmının aşağısındaki mekanlara ışık sağlayan 3 küçük üçgen tavan penceresi ile çevrelendi. Pei’ye göre bu radikal tasarıma sahip cam piramit müzeye, tarihsel ve biçimsel önemi olan sembolik bir mekan sağlıyor. Le Grand Louvre bünyesindeki eklemeler ve yer değişimleri ile, müze koleksiyonunun genişlemesine ve daha fazla işin sergilenmesini sağladı.

©Elizabeth Westendorf

“Şekil olarak, Louvre’un mimarisiyle en uyumlu olan bu…Aynı zamanda en yüksek strüktürel kararlılığa sahip şekillerden biri, bu sayede geçirgenliği sağlamış oluyor. Cam ve çelik kullanımı, geçmişin mimari geleneklerinin kırılışının bir işareti. Bizim zamanımızın eseri.” diyor I.M. Pei tasarımı için. Cour Napoleon’un merkezindeki anıtsal görünümlü cam piramit Louvre’un tasarımına ve ölçeğine saygın duyan ve katkıda bulunan merkezi bir odak noktası sağlıyor.

©Koji Horiuch

Louvre’un büyük cam piramidi, ünlü Giza Piramitleri ile aynı oranlar içerisinde tasarlanmış. I.M. Pei tasarımıyla müzenin tarihi dokusuna gölge düşürmekten ziyade Fransız Rönesans mimari stili ile modern strüktürü karşıtlık yaratmak amacı ile bir araya getirmiş. Piramidin eğimli cam duvarları müzenin mansard çatısına (diğer ismi Fransız çatısı, iki farklı eğimle uygulanmış çatılar) ve Louvre’un cephesinin opak, ağır karakterine abartılmış saydamlığıyla saygı duruşunda bulunuyor.

Pei’nin tasarımı Le Grand Louvre, tahmin edilebileceği gibi bir kısım Parisliler tarafından tam anlamıyla kabul görmüyor. Sonuçta Louvre müzesi, Paris insanının hatta dünya tarihinin ve kültürünün derin izlerini barındırmakta. Eleştirilerin çoğu müzeye yapılan eklentilerle ilgili olmaktan daha çok, tasarımın dili ili alakalı oluyor.

1985 Connaissance des Art’tan Louvre Üzerine Bir Yazı

Çoğu kimse sürecin başlangıcında Pei’nin Louvre’un yanında oldukça modern kalan tasarımının Louvre’un Rönesans dönemini yansıtan klasik mimarisini bozacağını ve bu modern eklentilerin yapının yanında uzaylı yapımı gibi gözükeceğini düşünüyordu. Tasarıma uluslararası tepki oldukça yerici olmuş. Piramit mimari bir şaka, göz zevkini bozan bir parça, “Paris’in Mısır ölüm sembolünün tarihi fazlaca geçmiş saldırısı” ve “Mitterand tarafından empoze edilmiş megolamanca bir akılsızlık örneği” olarak anılmış. Pei de tasarımıyla beraber 10 yıl süren projenin sürecinde dalga geçilen bir mimar oldu.

©Flickr: petunia2323

Neyse ki, yıllar geçtikten sonra da olsa Pei’nin Le Grand Louvre tasarımı Paris’in kültürü içerisinde yerini buldu. Eyfel kulesinin Parisliler için bir ikon haline gelmesine fazlasıyla benzeyen bir durum. Pei’nin tasarımı Louvre müzesinin ve Paris’in görselinin ayrılamaz bir parçası haline geldi. Le Grand Louvre, şimdilerde Eyfel Kulesi ile bile yarışan bir Paris sembolü.

Kaynaklar

1. Eduardo Souza. “AD Classics: Le Grand Louvre / I.M. Pei” 18 Kasım 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/88705/ad-classics-le-grande-louvre-i-m-pei/>
2. “Louvre Müzesi Paris Hakkında Bilgi ve Eserler” 22 Mart 2015. istanbulsanatevi. <https://www.istanbulsanatevi.com/dunya-muzeleri/louvre-muzesi/>
3. Elizabeth Evitts Dickinson. “Louvre Pyramid: The Folly that Became a Triumph” 19 Nisan 2017. Architect Magazine. <https://www.architectmagazine.com/awards/aia-honor-awards/louvre-pyramid-the-folly-that-became-a-triumph_o>
4. “IM Pei: celebrated architect behind Louvre pyramid dead at 102” 16 Mayıs 2019. The Guardian. <https://www.theguardian.com/artanddesign/2019/may/16/im-pei-architect-dead-at-102>

The post Le Grand Louvre appeared first on Arkitektuel.