©Virgile Simon Bertrand

Parametrik mimarinin dünyadaki en önemli temsilcilerinden olan Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibi tarafından tasarlanmış olan Dongdaemun Design Plaza (DDP), Tasarım Meydanı olarak adlandırabileceğimiz, içerisinde sergi ve dinlenme salonları, bir tasarım müzesi ve herkese açık bir kafe bulunduran kamusal bir alan. Seul’a devasa bir kamusal alan katan 2014 yılında tamamlanmış olan DDP, Kore’de üç boyutlu BIM (Building Information Modelling – Yapı Bilgi Sistemi) kullanan ilk kamusal proje.

©Virgile Simon Bertrand

*Ekip BIM ile ilerleyen tasarım süreçlerinden bahsediyor: Birden çok yapıdan oluşan DDP, oldukça özgün bir tasarım süreci ve anlayışına sahip. Zaha Hadid Architects ekibi DDP’nin tasarım süreci boyunca yapının bünyesindeki her binanın gereksinimini, projenin içinde ve çevresinde sosyal etkileşimleri ve kullanıcıların davranışsal yapısını tanımlayacak, birbiriyle bağlantılı mekansal ilişkiler olarak kabul edip bu anlayışla tasarlıyor. Tanımlanan ve birbirlerini etkileyip yönlendiren bu ilişkiler Dongdaemun Design Plaza tasarımı için ana girdiler oluyor. BIM sistemi ile ilerleyen böyle bir tasarım anlayışı, bir projenin mekansal organizasyonu, program gereksinimleri ve mühendisliği gibi farklı boyutlarının nasıl bir araya geldiğini gösteren önemli bir örnek.

©Forgemind Archimedia

Parametrik BIM sistemi ve işlemsel tasarım (computational design) yazılımlarıyla DDP’nin her aşamasında tasarım müşterinin sürekli evrilen isteklerine göre hızlı bir şekilde değiştirilebilmiş ve bunu sonucunda ortaya çıkan yeni teknik gereklilikler de tasarıma hızlı şekilde yansıtılıp, test edilebilmiş. Bu sayede aslında projede, tasarımın özüne sadık kalınarak birçok değişikliğe gidilebilmiş. Aynı zamanda danışmanlarla koordinasyonu arttıran ve maksimum bilgiyle tasarım kararlarının alınmasını sağlayan bu süreç, ekibe göre, DDP yapısının yaşamı boyu başarılı bir tasarım olarak kalabilmesini sağlıyor.

©Edmon Leong

Parametrik modelleme süreçlerinin yapının konstrüksiyonu yönünden de birçok yararı olmuş. DDP’nin BIM altyapısıyla yapılmış dijital tasarım modeli, konstrüksiyonun yapılacağı yerdeki koşullar, yerel yönetmelikler, mühendislik gereksinimleri ve maliyet kontrolleri gibi her konuyla ilgili tasarım ve inşaat süreci boyunca rafine edilebilir bir çalışma modeli.

ZHA ekibi tasarım ve tasarım detaylarının her noktasında daha büyük bir kontrole sahip. Bu tasarım süreci yaının tekniği açısından aynı zamanda geleneksel strüktür tasarım süreçlerinden çok daha kesin sonuçlar veriyor ve böylece müşteri ve yüklenicilerin tasarımın özünü daha iyi kavrayıp buna uygun çözümler geliştirmelerini kolaylaştırıyor.

©art.brianpick.com

DDP’nin cephesini oluşturan kaplama da bu sürecin sonuçlarından bir tanesi. Yapının dış kabuğunun oluşturulması, kaplama sisteminin 45.000’den fazla farklı boyutlara ve eğriliklere sahip farklı panellerden oluşması sebebiyle oldukça zorlu bir süreçmiş. Bu kaplama da yine parametrik modelleme süreçleri ve yapıya özel seri metal levha üretimi ile mümkün kılınmış. Yine BIM sayesinde cephe, oldukça kaliteli ve maliyet kontrollü süreçlerle elde ediliyor.

©Virgile Simon Bertrand

Yapının cephesi, pikselli ve delikli olmak üzere iki çeşit modelleme ile üretilmiş. Böylece yapının ışık durumlarına ve mevsimsel olaylara bağlı olarak değişen dinamik bir görsel etkiye sahip olması sağlanmış. DDP, çevresine uyumlu şekilde değişen karaktere sahip: cephe sayesinde yapı kimi zaman bu çevre içerisinde tek bir eleman; kimi zaman da kendisini çevreleyen peyzajla uyum içinde olarak Dongdaemun’un bir parçası haline geliyor. Akşamları ise yapı etrafında tüm binaların neon tabelalarını ve LED aydınlatmalarını yansıtıyor. Akşamları, yerleşik cephe aydınlatmaları sayesinde görünürlüğünü kaybetmeyen yapı, kendine özgü kentsel ortamların özelliklerini yansıtan bir cepheye sahip.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza’nın tasarımı, alanın geçmişine ve yeni keşfedilmiş olan tarihini ayarattığı yeni ortama dahil ediyor. Plazanın kurguladığı mimari çevre, tasarımın merkez noktası olarak Seul’un antik surları ve tarihi bulguları belirleyerek yaratılan yapının çevresiyle bağ kurmasını sağlıyor. DDP ile yaratılan dış mekanlar da Seul’u daha yeşil bir kente dönüştürme hedefinde. Yapının yüzeyindeki boşluklar ve açık alanlar yaratan kıvrımları, yenilikçi tasarım dünyasına bir bakış oluştururken yapıyı aynı zamanda kentin çağdaş kültürü, tarihi ve doğası arasında bir bağlantı haline getiriyor.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza, Kore’nin çağdaş mimarlık ve mühendislik geleneklerini teknolojinin en gelişmiş yöntemleriyle sürdüren bir tasarım. Devasa tasarım meydanı Zaha Hadid Architects ekibine ve projede görev alan binlerce kişiye göre böyle bir üst düzey yapının hayata geçmesine yardımcı olan herkesin yetenek ve mimarlık konusundaki tutkusunun yerleşik bir örneği. Yapı, süreçleri ve fikirleriyle hem Kore hem de Seul toplumu için sosyal ve teknik açıdan oldukça önemli bir mimari eser.

The post Dongdaemun Design Plaza appeared first on Arkitektuel.

© Hufton+Crow

Pekin Daxing Uluslararası Havalimanı (Beijing Daxing International Airport) Zaha Hadid Architects’in Çin’de tamamladığı son projesi. Pekin şehir merkezine 46km uzaklıkta bulunan yeni havalimanı başkentte bulunan mevcut havalimanının üzerindeki yolcu yükünü hafiftletmek amacıyla inşa edilmiş. Çin’in hızla ilerleyen ekonomik ve teknolojik gelişimi göz önünde bulundurulduğunda, yeni havalimanının uluslararası yolculuklar için oldukça tercih edilen bir bağlantı noktası olacağı düşünülüyor. 

© Hufton+Crow

2019 yılında açılan Pekin Daxing Uluslarası Havalimanı’nın açıldığı senede 45 milyon yolcuyu ağırlaması bekleniyor. Ek projeler ile birlikte bu sayının 2025 yılında 72 milyon yolcuyu bulması ve havalimanının 100 milyon yolcu, ve 4 milyon ton kargo kapasitesine ulaşması planlanıyor. Toplam 700 bin metre kare genişliğindeki yolcu terminalininin içinde 80 bin metre karelik ulaşım merkezi var. Havalimanının ülke boyunca hizmet veren hızlı tren ve yerel tren hatları geçiyor. Böylece yeni havalimanı yalnızca başkent Pekin için değil, Tianjin ve Hebei bölgeleri için de öneme sahip. 

© Hufton+Crow

Zaha Hadid Architects, yeni terminalin tasarımında merkezi bir avlu etrafında kurgulanan birbirine bağlı mekanlardan oluşan geleneksel Çin mimarisinden ilham almış. Yolcu geliş, gidiş terminalleri ve transfer noktalarına terminalin ‘kalbini’ oluşturan çok katlı bir toplanma noktası olan merkezi avludan ulaşılıyor. 

© Hufton+Crow

Tasarımın en dikkat çekici noktalarından biri yapının ana taşıyıcı sistemini oluşturan tonoz çatı sistemi. Havalimanının çatısı 6 noktada kıvrımlı bir şekilde zemin ile birleşerek yapıya destek sağlarken aynı zamanda iç mekanların güneş ışığı almasını sağlayan yarıklar oluşturuyor. Terminaldeki yolcu rotalarına göre yerleştirilen bir ek dizi tavan penceresi de bulunuyor. Bu açıklıklar yolculara adeta yol göstererek kullanıcıları merkezi avluya ve kalkış noktalarına ulaştırıyor. 

Pekin Daxing Uluslarası Havalimanı’nda kullanılan strüktürel sistem sayesinde 100 metreye varan dudak uçuklatıcı açıklıklar geçilebilmiş. Bu sayede terminalin içinde ferah ve açık kamusal mekanlar ortaya çıkıyor. Ayrıca terminalin plan şeması yapının pek çok farklı kurguya göre yeniden şekillenebilmesine imkan sağlıyor. 

© Hufton+Crow

Zaha Hadid Architects’in önem verdiği bir diğer konu ise terminal binasının kompakt bir kimliğe sahip olması. Yıldız şeklindeki formu sayesinde Pekin Daxing, hem oldukça fazla uçağın park edebildiği hem de yapının merkezi ile uçaklar arasındaki mesafenin olabildiğince kısa tutulduğu bir havalimanı. Havalimanında her biri doğrudan terminale bağlı ve 6 adet Airbus A380 uçağın yolcu kapasitesini kaldırabilecek 79 adet kapı bulunuyor. Yapının kompakt tasarımı sayesinde pasaport kontrolü ve check-in kontuarları ve kapılar arasındaki mesafeler de oldukça kısa tutulmuş. Terminaldeki en uzak kapı, 8 dakika yürüme mesafesinde. 

© Hufton+Crow

Beijing Daxing International Airport sürdürülebilir yapısı ile de öne çıkan bir kompleks. Havalimanı boyunca yerleştirilmiş fotovoltaik paneller ile enerji üretimi sağlanırken yapı yağmur suyu toplama ve su arıtma sistemlerini de içerisinde barındırıyor. 

The post Pekin Daxing Uluslararası Havalimanı appeared first on Arkitektuel.

©Vitra

Weil am Rhein’de bulunan Vitra Kampüsü şimdilerde modern mimariyle ilgilenenler için oldukça heyecan verici bir lokasyon. Önceden sadece markanın fabrikalarını barındıran bu büyük alan, 1981 yılında büyük bir yangın atlatmış. Bunun sonucunda alanda, şirket müdürü Rolf Fehlbaum’un vizyoner fikriyle, mimar Nicolas Grimshaw tarafından yeni bir kampüs tasarlanmış. Nicolas Grimshaw’un tasarladığı iki fabrika binasından sonra kampüsün programı tamamen değiştirilmiş. Fehlbaum’un Frank Gehry ile tanışmasının ardından da kampüsün farklı mimari stilleri yansıtan, mimarlık dünyasına öncülük eden mimarların eserleri için bir sergi alanı olması düşünülmüş. Bugün, VitraHaus nasıl markanın tasarımlarını sergiliyorsa; kampüs de modern mimarinin başarılı örneklerini sergilemeyi hedefliyor. Vitra Kampüsü ileri teknolojik stilden, minimalizm ve dekonstrüktivizme farklı stillerde ve farklı materyallerde mimarlık harikası birçok yapının sergilendiği bir alan.

Yalnıza bir firmanın kampüsü olmaktan çok uzak olan Vitra Kampüsü, birkaç kilometrekare alanda 35 yıl içerisindeki Zaha Hadid, Tadao Ando, Frank Gebry, Herzog & de Meuron, SANAA, Alvaro Siza ve Kean Prouvé gibi isimlerin tasarımlarını birleştiren bir kampüs. Aslında burası için mimari deneylerin sergilendiği bir mekan da denebilir. Bunun nedeni Zaha Hadid’in inşa edilmiş ilk projesinin (Vitra İtfaiye İstasyonu) ve Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk tasarımının (kampüs içindeki Konferans Pavyonu) burada yer alması. Kampüs İsviçre, Fransa, Almanya’nın birleştiği noktadaki arazisinde Avrupa’dan, Amerika’dan ve Japonya’dan mimarları bir araya getiriyor. Her bir adımı farklı bir tasarım süreci olan kampüsün yapıları kronolojik olarak şu şekilde;

Kampüs Yapıları

1. Fabrika Binaları / Nicholas Grimshaw, 1981 ve 1983

Vitra Kampüsü’nde 81 yılındaki yangınlan alandaki neredeyse bütün fabrikalar yok olmuştu. Marka, İngiliz mimar Nicholas Grimshaw ile yeni bir tesis inşası için anlaştı. Bu fabrikaların ilkinde Grimshaw, Vitra’nın teknik ustalığına ve fabrikanın fonksiyonunu yansıtan bir karakter seçmiş. Prefabrik elemanlarla tasarlanan fabrika, yangından 6 ay sonra tamamlanabilmiş. Yatay çizgili, koruge alüminyum cephe elemanlarıyla kaplanmış olan fabrika binası, temiz endüstriyel görünümünün altında üretim mekanlarını ve iki sergi salonunu barındırıyor. Prekast beton çerçeveyle kurgulanan fabrika, bağımsız inşa eidlmiş 2 servis kulesiyle tamamlanmış -bu şekilde hızlı bir yapım süreci elde ediliyor. Grimshaw’un ilk fabrikasına benzeyen 2. fabrikası binası da 1983 yılında tamamlanmış.

2. Balancing Tools / Claes Oldenburg & Coosje van Bruggen, 1984

Balancing Tools (Dengedeki Araçlar), Willi Fehlbaum’a -Vitra’nın kurucusunun- 70. doğum gününde çocukları tarafından yaptırılan heykel. Ana yol ve kampüs içindeki yol arasına konumlandırılan heykel, bir mobilya yapımcısının kullandığı araç gereçleri çok büyük ve farklı ölçeklerde yansıtılmış hali aslında.

3. Vitra Tasarım Müzesi / Frank Gehry, 1989

Vitra kurulduğu seneden bu yana sürekli büyüyen geniş bir koleksiyona sahip. Vitra Tasarım Müzesi de bu koleksiyonu halka açmayı hedefliyor. Yapı ilk olarak depolama ve sergileme alanı olarak tasarlanmış. Frank Gehry’nin Avrupa’daki ilk yapısı olan dekonstrüktivizm harikası müzenin programı genişletilerek yapı tasarım ve mimariyi araştırımayı ve  popülerleştirmeyi hedefleyen bir merkez haline getirilmiş. Dünyadaki tasarım müzelerinin öncü örneklerinden biri olan yapı hakkındaki detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Fabrika Binası /  Frank Gehry, 1989

Kampüsteki bu geniş fabrika binası, Gehry’nin tasarımı olan Vitra Tasarım Müzesi’nin arkasında bulunuyor. Fabrikanın kendi doğrusallığını Gehry imzası formlarla kombinleyen yapı, özellikle köşe ve giriş noktalarında heykeli formlarla süslenmiş. Bu fabrikanın ve tabiki müzenin mimari karakteri aslında Gehry’nin bundan sonraki işlerinin sinyallerini veren cinsten. Grimshaw’un tasarımı olan fabrikanın yanında bulunan yapı, rampalarla müzeye bağlanıyor. Gehry’nin tasarımı fabrika, üretim tesislerini, bir sergi mekanını, test merkezini, bir kantin ve ofisleri barındırıyor. İlk katta Gehry, ziyaretçilerin üretim sürecini görebilmeleri için, fabrikaya bakan pencereler kullanmış.

5. Konferans Pavyonu / Tadao Ando, 1993

Kampüsteki Konferans Pavyonu (Conference Pavilion) Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk projesiydi. Sade strüktür, bir dizi konferans kütlesini çevreliyor. Pavyon, hacminin bir kısmını yerin altında kurgulaması ve sahip olduğu bir hayli düzenli mekansal artikülasyon ile karakterize edilmiş. İki katlı yapının bir katı aşağıda ve aynı zamanda burada bir yeraltı avlusu bulunuyor. Yapının dikkat çeken yanlarından biri ziyaretçileri pavyona yönlendiren patika. Yalnızca tek kişini geçebileceği genişliklteki bu patika, Ando tarafından Japon manastırlarındaki meditasyon yollarından esinlenilerek tasarlanmış. Yapı, sakinlik ve meditasyon efektini vermeyi hedefliyor.

6. Vitra İtfaiye İstasyonu / Zaha Hadid, 1993

Zaha Hadid’in ilk yapısı olan itfaiye istasyonu, kampüsteki yangından sonra tedbir amaçlı tasarlanmış. Yapı tamamlandıktan birkaç yıl sonra Vitra, istasyonun yalnızca yangının ilk safhalarında yeterli olabileceğini düşündüğü için, yapıyı çeşitli etinlikler ve sergiler için kullanıyor. Heykeli görünüme sahip beton yapı, etrafındaki üretim tesisi akslarını esas alan bir tasarım geometrisine sahip. Renksizliği ve açılı kompozisyonuyla ziyaretçilere özgün bir mekan deneyimi sunan yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

7. Fabrika Binası / Álvaro Siza, 1994

Geniş ve sade tuğla bina, Siza tarafından 19. yüzyılın anonim fabrika binalarının anımsatıcısı olarak tasarlanmış. Kampüsteki diğer yapılara göre son derece kendi halinde olan fabrikanın en göz alıcı kısmı yapının kıvrımlı çatı köprüsü -binayı yanındakine bağlıyor. Köprü oldukça yüksek. Böylece Zaha Hadid’in tasarımının görünmesini engellemiyor. Aynı zamanda köprü yağmurlu havalarda otomatik inen yapısıyla da Grimshaw’ın fabriklarına giden yolun kuru olmasını sağlıyor. Yapının tuğla cephesiyle Siza, 1981’deki yangından yanan fabrikalardan birine referans vermeyi hedeflemiş.

8. Dome / Richard Buckminster Fuller, 2000

2. Dünya Savaşı’ndaki deneyimlerinden etkilenen Fuller, yaralı sığınmacılar ve askeri birliklerin barınabilmesi için jeodezik kubbeler tasarladı. Mimarın bu tasarımı, alüminyum tüplerin birbirine takılmasıyla oluşturulmuş -böylece oldukça kolay kurulabilir ve demonte edilebilir (Bu yönetimin patenti, 1954 yılında Fuller tarafından alınmış). 1975 yılında tasarlanan kubbe, 2000 yılında Rolf Fehlbaum’un satın almasıyla birlikte kampüse getirilmiş. Bugün bu konstrüksiyon, yine sergi ve etkinlikler için kullanılıyor.

9. Petrol İstasyonu / Jean Prouvé, 2003

1953 yılında Jean Prouvé ve kardeşi Henry tarafından tasarlanan petrol istasyonu, seri üretim olarak ilk petrol istasyonlarındandı. Modüler olarak tasarlanan istasyonlardan yalnızca 3 tane kalmış ve biri 2003 yılında Vitra Kampüsü’ne getirilmiş. Yapı, açılı alüminyum parçalardan ve delikli (perfore) kaplamalardan oluşuyor. Yapıda taşıyıcı ve duvar farklı renkler kullanılarak birbirinden net bir şekilde ayrıştırılmış. Prouvé tarafından tasarlanan yapıların birçoğu prefabrik elemanlardan üretilmiş ve kendi masa tasarımlarıyla tıpatıp aynı stüktürel ve formal özelliklere sahip. Prouvé’nin tüm tasarımları, mimarın tasarım sürecinde sahip olduğu tektonik prensiplerini tutarlı ve düzenli bir şekilde yansıtıyor.

10. Otobüs Durağı / Jasper Morrison, 2006

Cilalı çelik ve camdan oluşan durakta ziyaretçiler Charles ve Ray Eames tasarımı tel sandalyelerde otururken kampüsü ve kampüs yanındaki köyü (Ötlingen) izleyebiliyor. Kampüs girişinin iki yanındaki zarif ve sade otobüs durakları, 2006 yılında kampis için Jasper Morrison tarafından tasarlanmış.

11. VitraHaus / Herzog & de Meuron, 2010

VitraHaus, Pritzker ödüllü Herzog & de Meuron ekibi tarafından Vitra Kampüsü’ne giriş binası olarak tasarlandı. Burada kampüse gelen ziyaretçilerin vakit geçirebileceği kafe ve Vitra markasının tasarımlarını görebilecekleri sergi mekanları bulunuyor. Baselli ekibin tasarımı ekibe göre “Vitra Kampüsü’nün dolaylarındaki, hatta tüm dünya genelindeki, evlerin mimari bir yorumu” aslında. Birbirine üstüne oturup 5 kattan oluşan ve bazı kotlarda yaklaşık 15 metreye kadar çıkan konsol yaratan yapısıyla VitraHaus, markanın geniş koleksiyonunu halka açıyor -marka için bir tür amiral mağaza. Aynı zamanda kampüsteki iki binayı –Vitra Tasarım Müzesi (Vitra Design Museum) ve Konferans Pavyonu (Conference Pavillion) – birbirine bağlama fonksiyonu olan yapı, alanın kuzeyinde peyzajıyla da kampüsü dıştaki peyzaja bağlıyor. Yapı ile ilgili detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

12. Airstream Kiosk / 2011

Orijinal Airstream treyleri, 1968 yılında bir grup kamyoncu tarafından Nevada’da keşfedilmiş. Hamburg’a gönderilen treyler, restorasyonundan sonra, 2011 yılından itibaren Vitra’nın olmuş. Airstream Kiosk, yazın açık bir restoran. Böylece kampüsün yiyecek tesislerini genişletiyor.

13. Fabrika Binası / SANAA, 2012

Japon mimarlık ekibi SANAA tarafından tasarlanan üretim tesisi, 2010 yılından beri kampüsün bir parçası aslında. Yapının cephesinin 2012 yılında tamamlanmasıyla fabrika tamamen kampüste yerini almış oldu. Yapı, yuvarlak bir şekle sahip; fakat dairesel değil. SANAA’nın tasarımı fabrika, ayrı iki dairesel beton kabuğun birleştirilmesiyle oluşturulmuş; ortaya oval bir form çıkmış. Ekibin tasarımı, şekli sayesinde hem geniş bir üretim tesisi tanımlıyor hem de lojistik süreçlerin optimizasyonunu. Bunun sebebi, içerisinde kamyonların hareket edebileceği geniş hacimlerin barınabiliyor oluşu. Bu fabrika, SANAA’nın ilk ticari yapısı. Minimalist formuyla beton fabrika, dıştan bakıldığında, yükseltilmiş ve dalgalı yüzeye sahip akrilik cam cepheyle kurgulanmış. Cephedeki 1.8 metre genişliğinde akrilik paneller, 11 metre uzunluğunda. Bu panellerin iç katmanı beyaz ve opak, dış katmanı ise şeffaf. Aslında düz olarak elde edilen paneller ısıtılarak dalgılı yüzey haline getiriliyor. Ekip, görünürde tekrardan kaçınmak için de panelleri cepheye belirli bir düzene göre yerleştirmiş.

14. Diogene / Renzo Piano, 2013

Diogene ile Renzo Piano ve ekibi RPBW (Renzo Piano Building Workshop), 6 metrekare içerisinde geçici bir yaşam için temel bütün fonksiyonları içinde barındırabilen bir yaşam ünitesi tasarlamış oldu. İlkel kabinin modern yorumu olan Diogene, Weil am Rhein’daki kampüsün en küçük yapısı. Renzo Piano’nun mütevazı yaşam modülü hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

15. Álvaro-Siza-Promenade / Álvaro-Siza, 2014

500 metre uzunluğundaki promenad, kenarlarında gürgen çalılarıyla süslenmiş bir yürüyüş yolu. Siza tasarımı fabrikanın batısından VitraHaus’u Zaha Hadid’in Vitra İtfaiye İstasyonu’na bağlayan yol, üstünde farklı duraklarla tasarlanmış. Promenadı tanımlayan bu duraklar Siza’ya göre kampüsteki doğaya ve mimariye bakma noktaları.

16. Vitra Kaydırak Kulesi / Carsten Höller, 2014

30.7 metre yüksekliğindeki Vitra Kaydırak Kulesi (Vitra Slide Tower) Alman sanatçı Carsten Höller tarafından tasarlanmış. Kule, kampüsün görülebileceği bir seyir terası, bir kaydırak ve bir entalasyonu oluşturuyor kampüste. Vitra Kaydırak Kulesi, en tepede birleşen 3 diyagonal kolondan ve birleşim noktasındaki 6 metrelik çapa sahip halkadan oluşuyor. Konstrüksiyona kolonlara iliştirilmiş iki kollu merdivenle ulaşılıyor. Kampüse farklı açılardan seyre imkan veren 17 metre yukarıdaki teras noktasına bu merdivenlerle ulaşılıyor. Bu platform aynı zamanda 38 metrelik tüp sarmal kaydırağın başlangıç noktası.

17. Vitra Schaudepot / Herzog & de Meuron, 2016

Vitra Schaudepot, cephesi elle kırılmış tuğlalardan oluşan monolitik bir hacim. Tamamen penceresiz cephe beşik çatıyla kurgulanan yapının cephesi, yapım sırasında elle kırılan tuğlalarla oluşturulmuş ve böylece cephede dinamik bir etki yakalanmış. Basit ve asil karakteriyle depo, içinde sergilenen objelerin kültürel değerini yansıtıyor. Deponun zemin katındaki ana salonu geçici ve kalıcı sergiler için bir mekan oluştururken önündeki geniş plaza alanıyla kampüsün içindeki eserlerle bağlantı kurmayı hedefliyor. Yeni Schaudepot, Zaha Hadid tasarımı istasyonla sadeliği sayesinde görsel bir zıtlık yaratırken Siza tasarımı tuğla fabrikayla uyumlu bir karakter sergiliyor.

18. Blockhaus / Thomas Schütte, 2018

Alman sanatçı Thomas Schütte tasarımı Blockhaus, kampüsteki çeşme için bir tür barınak. Hegzagonal bir plan şemasına sahip olan strüktür, yaşlandıkça gri tonlarına dönen Nordik çam ahşabından yapılmış. Strüktürün titanyum çinko çatı elemanları, kullanılan ahşapla kontrast bir etki yaratıyor. Blockhaus, 2016 yılında sanatçının 1:10 modelini gören Rolf Fehlbaum’un sanatçıdan tasarımı kampüs için birebir ölçekle gerçekleştirmesini istemesi üzerine ortaya çıkmış. Blockhaus, kampüsteki promenad, araç gereç heykeli ve kaydıraklı entalasyon gibi ziyaretçilerin kampüste keyifli gezintilerini destekleyen bir tasarım olmuş.

19. Ring and Ruisseau / Ronan & Erwan Bouroullec, 2018

Vitra Kampüsü’ne son ekleme olan enstalasyon, ziyaretçilerin burada geçirdiği süreyi arttıracak bir katkı olarak düşünülmüş. Enstelasyon, Ring (Halka) adındaki zemin üzerinde yüzen galvanize çelik platform ve Ruisseau adındaki dar mermer su kanalından oluşuyor. Enstalasyon bir kiraz ağacını sarmalayarak peyzajın içinde bir kentsel mobilya kurguluyor.

The post Vitra Kampüsü: Bir Modern Mimari Yerleşkesi appeared first on Arkitektuel.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi (London Aquatics Centre), 2012 yılında Londra’da düzenlenecek Yaz Olimpiyatları için tasarlanan Olimpik Park’ın bir parçası. Merkez, Zaha Hadid ve ekibi tarafından tasarlanmış. Nehrin kenarındaki Olimpik Park için ekip, akıcı formlardan doğan bir kütle kurgulamış.

©Hufton+Crow

Yapının mimari konsepti hareket halindeki suyun akıcı geometrilerinin mekanlar yaratması ve nehir kenarındaki park arazisinin peyzajını yansıtması şeklinde kurgulanmış. Hareketli forma sahip çatı, yerden yükselerek merkezin içinde bulunan programlara bir örtü oluşturuyor. Bütün programları birleştiren devasa dalga, özgün bir akıcı formla aynı zamanda yüzme ve atlama havularının hacimlerini tanımlıyor. Yarattığı bu büyük hacimle Londra Su Sporları Merkezi, kendi içinde yarattığı esnekliğiyle oyunların izleneceği ‘Olimpik’ mod için 17.500 seyirciyi, oyunlardan sonraki ‘Miras’ (Legacy) modu için de 2.000 seyirciyi barındırabilecek şekilde tasarlanmış.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi, Olimpik Park masterplanının bir parçası. Bu masterplanın güneydoğusunda yer alan merkez, karşısında bulunan Stratford’a uzanan ve parkın girişi olan köprünün (Stratford City Bridge) bir ayağı. Burası, parkın ana girişlerinden bir tanesi. Parkı kanalın karşısına bağlayacak başka köprüler de masterplanda düşünülmüş. Merkez, parkın başlıca kütlelerinden biri ve bu nedenle tasarımı da masterplan için önemli bir nokta. Su Sporları Merkezi, parkın ve köprünün yarattığı kamusal alanlara ve kanal boyunca devam eden parkı yansıtan kütle.

©Helene Binet

Londra Su Sporları Merkezi, Stratford Şehir Köprüsü’ne dik ortogonal bir aks üzerinde planlanmış. Yapının içindeki üç havuz da bu aksın üzerine konumlandırılıyor. Bunun yanında yapının içinde bir tane de antreman havuzu mevcut.

Bu havuz, dalgalı çatıyla örtülmüş yarış ve atlama havuzlarından ayrı olarak, merkezin köprünün altında kalan hacminde düşünülmüş. Merkez bu şekilde kurgulanırken ekibin stratejisi, havuzların bulunduğu büyük salonun podyum kısmının Stratford Köprüsü’ne direkt olarak bir bağlantı sağlaması.

©Hufton+Crow

Podyum, hücresel ve birbirinden farklı çeşitteki birçok programı köprü ile özdeşleşen tek bir hacim içinde barındıran bir kütle olarak tasarlanmış. Podyum, köprüden doğan ve havuzların bulunduğu geniş salon kotundan kanal seviyesine basamaklanan kısım. Podyumun yarattığı havuz salonu devasa hacim de kanalın ve bünyesinde barındırdığı suyun karakterini yansıtacak bir ögeyle örtülmüş: dalgalı çatı.

©Helene Binet

Havuzların bulunduğu salon podyumun üzerinde havuzlarla aynı aks üzerinde kemerlenen geniş bir çatıyla örtülü. Formu Olimpik modda 17.500 kişinin görüş hattı düşünülerek tasarlanmış. İkili eğirilikli geometrisi parabolik bir kemer strüktürü yaratması amacıyla kullanılmış. Çatı yapıya özgün karakterini sağlayan eleman.

Bu geniş dalgalı örtü, yarış havuzunu ve atlama havuzunu barındıran hacimler arasında da farklılık gösteriyor. Havuzların bulunduğu salonların ötesinde çatı, dış mekanlar ve köprüden gelişte ana girişin üzerine uzanıyor.

Kısa Kesit (Olimpik Mod-Miras Modu)

Çatı strüktürü 3 geniş ayakla taşınıyor. Çelikle sistemle kurgulanan örtü, podyum kısmından yükselen geniş beton ayaklarla taşınıyor. Podyumla çatı arasından kalan geniş açıklık da ek seyirci koltuklarını barındıracak şekilde düşünülmüş. Koltukların bulunduğu alan açıklığın tamamı boyunca uzanmıyor. Böylece en üst kısımda cam cephe yaratılmış. İçerinin doğal olarak aydınlamasını sağlayan, havuzların bulunduğu salonu çevreleyen bir cam cephe bulunuyor.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi, parkın başlıca kütlelerinden biri oluşu ve yarattığı özgün çatısıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip. Dalgalı, kıvrımlı çatı örtüsü ekibin imzası haline gelmiş tasarım sürecini yansıtan bir öge. Merkez de bu anlamda parka etkileyici, bütüncül ve çevresiyle şekillenen bir hacimden oluşan ve ekibin parametrik tasarımı esas alan yaratım sürecini yansıtan bir yapı.

The post Londra Su Sporları Merkezi appeared first on Arkitektuel.

1. Rietveld Schröder Evi

©MidMod-Design / ©Time Travel Turtle

Usta modernist mimar Gerrit Rietveld tasarımı ev, Truus Shröder ve üç çocuğu için tasarlanmış. Daha sonra Gerrit Rietveld bu evde kendi de oturmuştur. Rietvelt ve Truus Schröder’in ev için kurgusunun soyut ressam Piet Mondrian’ın prensiplerini 3. boyuta taşımak olduğu söylenir. Ev, Suprematizm* akımını da hatırlatan bir tasarıma sahip. Normal bir modernist eve göre birçok renk ve fonksiyondan bağımsız birçok detayı barındıran ev, modernist mimarinin önde gelen cesur denemelerinden biri. Rietveld Schröder evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

2. Melnikov Evi

© Enso / ©Igor Palmin

20. yüzyıl mimarlarının çoğu kendi evlerini tasarlamış, Sovyet mimarlar dışında. Bunun sebebi tek başına duran konut birimlerinin güçlü sosyalist eğilime karşı bir sözünün olması. Sovyet bir mimar olarak Konstantin Melnikov’un 1927 yılında bu kısıtlamayı yok sayan evini nasıl tasarladığı bir gizem. Ev, petek şeklinde açıklıklara sahip iki silindirden oluşuyor. İçeride bütün aile için yalnızca bir yatak odası düşünülmüş. Melnikov Evi, mimari bir başyapıt olarak anılan bir eser ve Moskova’nın en çok ilgi çeken noktalarından biri.

3. Gropius Evi

© Enso / ©The Wood House

Walter Gropius, modernizmin en önemli mimarlarından. 1930’larda ABD’ye taşınması da mimarlık tarihine önemli bir yapı kazandırmış. Bundan sonra ABD, yenilikçi mimarlığın öncüsü haline gelmiş. Gropius, Harvard Tasarım Okulu’nda öğretim görevlisiyken bu tasarımını da öğretici bir konu olarak işlemiş. Ev, Amerika’ya Avrupa’dan gelen yeni uluslararası üslubun (international style) sembolü haline gelmiş zamanla. Bunun sonucunda da Frank Lloyd Wright dahil olmak üzere birçok kişinin eleştirisine maruz kalmış. Gropius Evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Cam Ev

©Eirik Johnson / ©Bill Pierce

1949’da New Canaan’da Philip Johnson tarafından tasarlanmış olan ev. Johnson, New York’ta “Uluslararası Üslup: 1922’den beri Mimarlık (The International Style: Architecture since 1922)” isimli Amerika’yı modernist Avrupa’ya tanıtan şovundan sonra kariyerine kendi evini tasarlayarak başlamış. Cam Ev, modernizmin vücut bulmuş hali. Ev açık, minimum mekana, yine minimum mobilya kullanımı ile dış duvar ve içerde hiçbir ayırıcı öge olmadan havaya ve etrafını saran yeşile karışan bir tasarım. Johnson’ın tasarımı nerdeyse materyal olmayan bir ev fikri. Cem Ev hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

5. Cabanon de Vacances

©Rogi Andre / ©L’express

1951 yılında Fransa, Roquebrune-Cap-Martin’de Le Corbusier tarafından tasarlanmış, kendisine ait tatil evi. Mimarların en büyüğü, kendine en küçük evlerden birini tasarlamış. Corbusier, duvardan duvara ulaşabileceğin, bir uçağınki kadar küçük tuvaleti olan, mobilya olarak yalnızca iki tabureye sahip küçük mekanlarda yaşamanın en iyisi olduğunu düşünmüş. Bir evden ziyade bir tür baraka (Fransızca ‘cabanon’). Arkadaşının sahip olduğu restoranın yanındaki evde Corbusier’in bir mutağa ihtiyacı yok: bir kapıyla direkt restorana ulaşıyor. Baraka dışarıdan bir odunluk gibi gözükse de tesisat ve havalandırma sistemlerine sahip. Yapının içerisi renkli duvarlarla kurgulanmış.

6. Casa de Canoas

©Arquivo Publico do DF / ©TheFunambulist.com

Oscar Niemeyer’in 1953’te Canaos, Brezilya’da kendi için tasarladığı ev. Gençken Le Corbusier ile çalışmış biri olarak Niemeyer, Corbusier’in fonskiyon ve teknolojiye dayalı çizgisine tamamen zıt bir yönelime sahip. Niemeyer’in mimarisi, heykeli, yumuşak ve şiirselliği arıyor. Betonun sert ve ağır olduğu algısını yapılarıyla değiştiriyor Niemeyer. Mimarın evi, onun lirik modernizminin manifestosu. Büyük projelerinde kaçamadığı keskin açıların yerini, bu evde esnek konturlara bırakıyor.

7. Albert Frey’in Evi

©Don Buckner / ©Yellowtrace

Palm Springs’te mimarın kendi için 1964 yılında tasarladığı ev. 20. yüzyıl mimarlarının geniş cam sevgisini belirgin olarak görebileceğimiz bir ev. Böylece evin içine doğanın karışmaması kaçınılmaz olduğunu savunuyorlar. Albert Frey’in evi kayalık bir alanda bulunuyor. Evin kırılgan kabuğundan geçip içine işleyen kayalık alanla kurulan ilişki, mimari de doğal ve insan eliyle yapılmış olanı karşılaştıran en dramatik örneklerden bir tanesi. Evi yapmadan önce Frey, bir yıl boyunca araziye güneşin nasıl düştüğünü, gölge açılarını etüt etmiş. Bu çalışmaları evin konumunu, planını ve yüksekliğini belirlemiş. Evin strüktürü de doğal çevre dikkate alınarak tasarlanmış ki dışarıdan gözlemlendiğinde peyzajın bir parçası gibi algılanabilsin.

8. Can Lis

©Ole Haupt / ©Ake Eson Lindman

Can Lis, Jorn Utzon’un 1973’te Mayorka’da tasarladığı evi. 1960’lara kadar mimarlar ya olabildiğince modern ya da hayali bir gelecekte tasarlanmış evler tasarlamaya çalıştılar. Daha sonra bir grup mimar farklı bir tavra yöneldi ve tarihin dışında varolan veya binlerce yıl önce yapılmış hissi veren yapılar yaratmayı denedi. Jorn Utzon’un Can Lis’i de bunun örneklerinden biri. Ev, doğal oluşumların sadeliği esas alınarak tasarlanmış. Yapımında çimento kullanılmamış ve içeride asla bir süslemeye gidilmemiş. Ev, çıplak taşın, güneşin ve kurduğu oranların birleşimi yalnızca. 

9. Shigeru Ban’ın Evi

©world-architects.com / ©Hiroyuki Hirai

Ban şu anda oturduğu evi Tokyo’nun Hangei Ormanı bölgesinde 2007 yılında tasarlamış. Ev, ormandaki tek bir ağacı bile kesmeden onların etrafında tasarlanmış. Bu da en zorlayıcı yanı olmuş sürecin. Yapı, bunu garçekleştirmek için oval şeklinde boşluklarla tasarlanmış. Bu boşluklar aynı zamanda güneş ışığından faydalanmayı da arttırıyor. 

10. Zaha Hadid’in Londra’daki Stüdyosu

©and-re.pt / ©Davide Pizzigoni

Kendi işlerindeki gibi bembeyaz, aydınlık bir stüdyoya sahip Zaha Hadid. Hadid’in Londra’daki stüdyosunda en dikkat çeken kısım mimarın bütün kariyerini anlatan işlerinin bulunduğu alan. İç mekanı süsleyen bir başka öge de mimarın kariyerinin önceki dönemlerinde yöneldiği Suprematist* çizimler. Mimar, bunlara karşılık olarak imzası haline gelmiş kıvrımlı, parametrik tasarıma kayan son dönem işlerini de bir başka noktada sergiliyor.

11. David Chipperfield’in Evi

©Hitch Mylius / ©Simon Menges

İngiliz mimar 2008 yılında tamamlanmış olan Berlin’deki Neues Museum yenileme projesi için Berlin’e gelmiş. Proje sonrasında da burada kalmaya devam etmiş. Mimarın stüdyosunu da barındıran üç katlı ev, Chipperfield’in şehiriçin tasarladığı yarı kamusal avlu kantinin yanında bulunuyor. Evin içi, sade ve süssüz beton duvarlarla kurgulanmış. Bu soğuk beton iki renk kullanılarak dengelenmiş: mutfağı ve oturma odasını ayıran yeşil kadife koltuk ve turuncu kitaplık.

12. Libeskind’in Evi

©Ilan Besor / ©Nicola Tranquilino

Dünyanın birçok noktasında çalışmış olan Daniel Libeskind, New York’ta kalışını kalıcı hale getirmiş. Libeskind bir rezidansta oturuyor. Onun için evi Manhattan’ın koşuşturmasından kaçtığı bir sığınak. Evde mimarın dikkat ettiği özellik aydınlık olması olmuş. Libeskind evin içini, Le Corbusier sandalyeleri, koltukları ve sehpası ile dekore etmiş.

Suprematizm Sanat Akımı: Sınırlı sayıda renk kullanarak daire, kare, çizgiler ve dikdörtgenler gibi temel geometrik formlara odaklanan anlayış. 1913’lerde, Rusya’da Malevich tarafından kurulan bir sanat akımıdır.

Kaynaklar:

1. Artem Dezhurko. “HOUSES BUILT BY ARCHITECTS FOR THEMSELVES” Enso Magazine. <http://enso.readymag.com/architects-own-houses/22/>
2. Komal Sharma. “Inside the Homes of Eight Famous Architects” 03 Mart 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/481879/inside-the-homes-of-eight-famous-architects/>

The post Dünyaca Ünlü Mimarlar ve Evleri appeared first on Arkitektuel.

©JCDecaux

Zaha Hadid Design tarafından tasarlanan The Kensington, Londra’nın görsel iletişim elemanları olan billboardların dizayn dilini yeniden kurguluyor. Proje, dünyaca ünlü iletişim ve reklamcılık markası JCDecaux Grup’un reklamcılık dilini 21. yüzyıl standarlarına göre yeniden şekillendirme çabasının bir sonucu.

©Luke Hayes

1964 yılında kurulan JCDecaux grubu kurulduğu yıldan itibaren reklamcılık üzerinden kent mobilyaları tasarlıyor. Günümüzde ise firma tamamen üzerindeki reklamlar üzerinden finanse edilen; otobüs durakları, banklar, tuvaletler, çöp kutuları, Wi-Fi noktaları ve telefon şarj istasyonları gibi kentsel ürünler ve servisler üretiyor. The Kensington da grubun bu çalışmalarının bir ürünü.

©Luke Hayes

The Kensington, Zaha Hadid Design’ın tasarladığı ilk billboard. Londra’nın en işlek caddelerinden biri olan Batı Cromwell Yolu üzerinde bulunan yapı modern tasarım ile dijital reklamcılığı bir araya getiriyor. Kıvrımlı mat çelik bir bant olarak tanımlanabilen strüktürün üzerine yapının formu ile uyumluluk gösteren dijital bir ekran yerleştirilmiş.

8mm piksel aralığına sahip 26 metreye 6 metre ebatlarındaki yüksek çözünürlüklü ekran, billboard üzerindeki reklamların metrelerce uzaktan görülebilmesini sağlıyor. Strüktürü tamamlayan çelik yapının boyutları ise 30 x 9 metre.

©Luke Hayes

Çeliğin kıvrımlı ve çift kabuklu yapısı Londra sokaklarındaki yaya ve araç trafiğinin dinamizmine referans veriyor. Paslanmaz çelik bazı noktalarda kıvrılarak dijital ekranın çerçevesini oluşturuyor. Yapının kıvrımlı formu sayesinde sokak üzerindeki farklı noktalardan bakıldığında yapı farklı şekillerde algılanabiliyor.

©JCDecaux

The Kensington, alışılagelmiş billboard tasarımlarından oldukça uzak. Projenin sorumlu mimarı olan Melodie Leung, yapının sıradışı tasarımının pek çok markanın reklamcılık stratejilerinin sınırlarını zorlayacağına inanıyor. Bu bağlamda The Kensington medya ve görsel iletişim tekniklerini değiştirebilecek bir tasarım. Böylece billboardlar şehrin çirkin unsurları olmaktan çıkarak birer sanat eserine dönüşebilir.

The post The Kensington appeared first on Arkitektuel.

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi (Bergisel Ski Jump) Avusturya’nın Innsbruck kentinde bulunuyor. Alp dağlarının arasındaki kentin Bergisel isimli dağının tepesindeki kule, Zaha Hadid tarafından 1999-2002 yılları arasında tasarlanmış. Bu tasarım, 1926 yılından beri Bergisel Dağı’nın demirbaşı olan tarihi atlama kulesinin modern vücut bulmuş hali ekibe göre.

© Wikimedia Commons

Zaha Hadid için Bergisel Atlama Kulesi, mimaride bir anlatım/ifade çalışması. Yapının akan çizgileri ve minimalist estetik anlayışı gösterişli ve yüksek hızda bir hareket betimliyor. Böylece kule, bir kayakçının yaptığı atlama hareketinin dinamik, heyecan verici hissini anıtsal bir strüktürde yansıtmayı başarmış. Bu özellikleriyle tarihi bir kent olan Innsbruck’aa yüksek eğimli dağların arasında yeni bir nitelik kazandırıyor da denebilir Bergisel Atlama Kulesi için.

© Helene Binet

Daha öncede bahsettiğimiz gibi Bergisel’in tepesindeki atlama kulesinin tarihi 1926 yılına kadar dayanıyor. Kule, iki kere Kış Olimpiyatları’na ev sahipliği yapmış (1964 ve 1976). Bunun dışında da çok aktif bir şekilde kullanılmış.

1999 yılında ise Innsbruck eskiyen olimpik arenasını yenileme çalışmalarına girişmiş. Bergisel’deki eski kule de artık modern uluslararası standartları karşılayamadığı için yenilenmesine karar verilmiş. 

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi yaklaşık 92 yıllık tarihe sahip olan, kayakçılar için önemli bir nokta. Bu nedenle önceki halinden çok daha geniş yelpazede hzimet vermesine de dikkat edilmiş tasarımda. Özelleşmiş spor programı -kayakçılar için atlama tepesi- yanında tesise izleme teraslar ve kafeden oluşan kamusal mekanlar da eklenmiş. Ulusal standartları karşılaması sağlanan yeni kulede Avusturya Kayak Federasyonu (Austrian Ski Federation) yalnızca atletik bir altyapı tesisi değil yeni bir anıt yaratmak arayışında olmuş.

Öneriler

Federasyonun gereklilikleri doğrultusunda 1999 yılında uluslararası bir tasarım yarışması açılmış. Zaha Hadid de yarışmanın kazananı olmuş ve Bergisel Atlama Kulesi’nin modern yüzü ortaya çıkmış.

Hadid’in önerisi 90 metre uzunluğunda ve dağın zirvesinden yaklaşık 50 metre yukarıda devasa bir tasarım -büyüklüğüne rağmen dağ ile kusursuz bir uyum içinde. Öneride tüm programlar minimal bir hacimde, dağın eğimini takip eden uzun bir rampa ile tasarlanmış.

© James Taylor Foster

Zaha Hadid tasarımını kule ve köprü arasında ‘organik melez’ olarak tanımlamış. Kule, planda 7 metrekarelik alana yayılan uzun bir betonarme şaft. Zemin kotundan iki asansör ziyaretçilerini kafenin olduğu kota -dağın zirvesinden 40 metre yukarıya- taşıyor. Kafe, yapının üst kısmını oluşturan daha geniş hacmin bir parçası. Bu kısım, kayakçıların kullandığı uzun rampayı ve kullanıcılara yönelik kamusal alanı birbirine bağlı bir bütün haline getiren ögesi yapının. Bunun yanında üst kısmında seyir terasları bulunuyor. Teraslar da her yöne bakan eşsiz Alp dağları ve Innsbruck manzaraları sunuyor kullanıcıya tek bir mekandan.

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi’nde yapının farklı parçalarını tek, eklemsiz bir bütünde toplamak programın oluşturduğu bir durum değildi. Kule, çok yüksek hızın yapılacağı bir alandı. Zaha Hadid’e de tasarımında ilham veren bu hareketin karakteri oldu.

Hadid, tasarımında atlama kulesinin içinde gerçekleştirilmesi için yapılan sporun doğasını yansıttı. Fakat hareketin minimalist uyarlaması olan bu modern yapı birçok kötü eleştiriye de maruz kaldı. Bunun sebebi Innsbruck’un Alpler arasında geleneksel, tarihi bir karakterinin olması. 

© Innsbruck Info

Karşı çıkan düşüncelere rağmen Bergisel Atlama Kulesi 2002 yılında hizmete açıldı ve önceki hali gibi sürekli aktivitenin yeri haline geldi. Tesis, ocak aylarında Four Hills Tournament (bir Almanya ve Avusturya kayakla atlama haftası) etkinliğinin mekanı, yazın ise olimpiyatlara antreman için gelen kayakçının uğrak noktası. Kule kamusal fonksiyonlarıyla da etkinlikleri veya manzarayı izlemeye gelen birçok kullanıcının ilgisini çekiyor.

Kaynak: Luke Fiederer. “AD Classics: Bergisel Ski Jump / Zaha Hadid Architects” 09 Mayıs 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/786967/ad-classics-bergisel-ski-jump-zaha-hadid-architects-innsbruck-austria/>

The post Bergisel Atlama Kulesi appeared first on Arkitektuel.

Morpheus* Oteli (Morpheus Hotel), Asya’daki en popüler turistik merkezlerinden biri olan Macau’da bulunuyor. Zaha Hadid Architects tasarımı otel, geçtiğimiz günlerde tamamlandı ve hizmete açıldı. Macau’nun Cotai isimli bölgesinde Rüyalar Şehri (City of Dreams) adlı bir kumarhane, iki tiyatro, bir alışveriş merkezi, 20 restoran ve 4 oteli bünyesinde barındıran kompleksteki otel oldukça dikkat çekici bir tasarıma sahip -ekibin birçok tasarımı gibi. 

© Ivan Dupont

Morpheus, rüya tanrısı anlamına gelen bir sözcük. Rüyalar Şehri (City of Dreams) kompleksi içinde farkını ortaya koyuyor ekip tasarıma verdiği isimle. Bu tasarımın çıkış noktası, Çin’in zengin gelenekleri. Tasarımda ortaya çıkan akıcı formlar, amorf taşıyıcı bu geleneklerin büyük bir parçası olan yeşimtaşı oyma sanatından doğuyor. Morpheus bu verileri, yenilikçi bir mühendislik yaklaşımı ile yarattığı kamusal alanlar ve özel otel odalarıyla bir bütünde topluyor.

© Virgile Simon Bertrand

Morpheus Oteli, zemin katında Rüyalar Şehri’nin 3 katlı podyum kısmına bağlanıyor. Üst katlarda ise konuklara hizmet eden 770 yatak odası ve kamusal alanlar olarak toplantı, etkinlik salonları, oyun odaları, teras havuzu bulunuyor.

Morpheus, bu çok sayıda programı tek bir kütlede topluyor; proje 2012’de başladığında ZHA, aslında arazide önceden kazılmış olan temele bir kütle oturttu. Ekip, bu temelin sınırlarına uyacak bir dikdörtgen bir kütle kurguladı. 

© Macau Bussines

Kütle, ZHA tarafından heykelleştirilmiş, arazinin sınırlarını kullanan bir dikdörtgenler prizması. Ekip, Morpheus Oteli içindeki toplumsal alanları şehre bağlamak ve heykeli bir form yaratmak için bu prizmayı kütlenin içine kıvrılan geniş boşluklarla deliyor. Tasarımda istenen akıcılığı da vurgulayan bu boşluklar, ekibin özgün bir form yakalamasını sağlıyor. Bu özgün form hem ZHA (Zaha Hadid Architects)’in dünya çapında tanınmış çizgisine işaret eden hem de otelin ortak alanlarını betimleyen bir karar.

© Ivan Dupont

40 kat yükselen Morpheus Oteli, en üst kotunda ve zemin kotunda birbirine bağlanan iki dikey sirkülasyon çekirdeğiyle kurgulanmış. Bölgenin imar yasalarına uymak için 160 metre yükseliyor. Daha sonra Zaha Hadid, bu monolitik kütlenin üzerinde boşluklar açmış.

İki kulenin ortasında aynı zamanda tüm hacim boyunca ilerleyen bir atirum bulunuyor. Hacimde oluşturulan boşluklarda bu atirumda düşünülmüş. Boşluklar, Morpheus Oteli’nin kuzey ve güney cephesini birbirine bağlıyor.

© Virgile Simon Bertrand

Hacimdeki üç büyük delik, bir çeşit vorteks, otelin içindeki kamusal noktalara vurgu yapıyor dramatik bir etkiyle. Aynı zamanda otelde atriumu ve şehri aynı anda gözlemleme imkanı bulan suit odalar yaratıyor. Yani ekibin tasarıma yaklaşımı hem manzaraya sahip oda sayısını maksimuma çıkarıyor hem de iki kulelede de bu özelliğe sahip odaların eşit sayıda dağılmasını sağlıyor. Ortadaki atirumdan geçen amorf boşlukların arasındaki köprülerle de otelin restoranlarına, barlarına ve lounge alanlarına özgün mekanlar sağlanmış oluyor.

© Virgile Simon Bertrand

Morpheus Oteli’nin en dikkat çekici yanlarından bir tanesi taşıyıcı sistemi. Yapının hacminin dışından yapıyı destekleyen bir taşıyıcı sistemi olan eksoskeleton sistem ile kurgulanmış otel. Bu taşıyıcı sistem, içeride destekleyici kolonlar veya duvarlara gerek duymadığı için iç mekan alanının maksimuma çıkmasını sağlıyor.

Morpheus Oteli, dünyanın bu tarz bir taşıyıcı sistem kullanan ilk serbest formlu yüksek binası. Otel, ekibin mühendisliğin sınırlarını zorlayan tasarımlarından yalnızca bir tanesi.

© Ivan Dupont

ZHA ekibinin iç ve dış mekan, özel ve kamusal, dolu ve boş, Dekartçı ve Einsteincı bütünleşmesi konusundaki 40 yıllık araştırmasından faydalanan bir tasarım olan Morpheus Oteli, yoğun bir taşıyıcı içerisinde örülmüş bir mekan. Tasarım, apayrı programları birlikte ve sürekli olarak aralarında bağlantılar oluşturmasını sağlayan eşsiz bir mimari yaklaşımı ortaya koyuyor. Bu nedenle dünya çapında büyük bir ilgi gördü. “Morpheus, düzenini heykeli formu ve stürktürel bütünlüğüyle ortaya koyuyor. Tasarım, geleneksel hiçbir mimari tipolojiye referans yapmayan yapısıyla etkileyici olmayı başarıyor.” ZHA Proje Direktörü Viviana Muscettola.

© Virgile Simon Bertrand

“…Morpheus, hayal gücünün yolculuğunu ortaya koyuyor. Kıvrımlı hacminden dramatik iç mekanlara otel hem göze hitap ediyor hem de kullanıcısını heyecanlandırıyor…Morpheus, gelecek nesiller tarafından beğenilecek çağdaş bir başyapıt…”

Kaynak: “Morpheus Hotel / Zaha Hadid Architects” 14 Haziran 2018. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/896433/morpheus-hotel-zaha-hadid-architects/>

The post Morpheus Oteli appeared first on Arkitektuel.

Zaha Hadid’in tamamlanmış tek ev projesi olarak bilinen Capital Hill Residence, Rus iş adamı Vladislav Doronin için tasarlandı. 2006 yılında, Rusya’nın James Bond’u olarak bilinen Doronin, Zaha Hadid’le yıllar önce Londra’da tanışmış. Hadid’in mimari yeteneğini özel bulan Doronin, dünyaca ünlü mimarı Moskova’ya çağırmış ve Moskova’nın dışında bulunan Barkhiva Ormanı’ndaki özel arazisi için sıradışı bir tasarım istemiş. Böylece Zaha Hadid, hayatının tek ev projesine başlamış.

© OKO Group

Doronin’in özel mülkü için seçtiği alan 30 metre yüksekliğindeki çam ağaçlarıyla kaplı bir ormanlık arazi. Hadid’in tasarladığı yapının şekli de doğal olarak üzerinde bulunduğu doğal ortama uyum sağlıyor. Eğimli arazinin bir kısmının içine gömülmüş şekilde tasarlanan yapının içinden, peyzajla uyumlu kıvrımlı hatlara sahip geometrik parçalar yükseliyor.

© OKO Group

Vladimir Doronin, Zaha Hadid’e hayalindeki evi anlatırken “Her sabah uyandığımda sadece mavi gökyüzünü görmek istiyorum.” demiş. Zaha Hadid, Doronin’in bu isteğini yerine getirmek için Capital Hill Residence’ı iki ana bölüme ayırmış. İlk bölüm eğimli arazi üzerine yerleşmiş, topoğrafya ile uyumlu kütlelerden oluşurken, yapının ikinci bölümü evin geri kalan parçalarından ayrılmış ve 22 metre yükseklikte yer alıyor. Bu kule yapı sayesinde ağaçların üzerine çıkılabilmiş. Tahmin edilebileceği gibi, Doronin’in süiti bu kulenin üzerinde yer alıyor.

Kesit / © Zaha Hadid Architects

Binanın dikey düzlemde birbirine bağlanan iki farklı kütle olarak düşünülmesi Capital Hill Residence’ı özgün yapan en önemli etkenlerden biri. En üst katın tamamı cam ile kaplı. Cam kaplama döşeme bitiş hizasından başlamadığı için yapının iki tarafında da balkonlar oluşuyor. Doronin’in süitini taşıyan kolonların arası camla kaplanmış ve burada bir asansör ve merdiven bulunuyor. Böylece kuleye çıkarken veya kuleden inerken Doronin’in doğa manzarasını seyredebilmesi hedeflenmiş.

Capital Hill Residence toplam dört kattan oluşuyor. Evin aşağıdaki kütlesinde, bir kısmı yere gömülmüş üç kat bulunuyor. Bu kütlelerin ormana bakan cepheleri, süitte olduğu gibi tamemen cam ile kaplanmış. Kütlelerin şekli ise yine doğadan referans alan kıvrımlara sahip.

© OKO Group

Evin en alt katı tamamen dinlenme alanı olarak kullanılıyor ve fitness salonu, sauna, hamam ve dinlenme odalarını bulunduruyor. Bir üst kat olan zemin katta bir oturma odası, mutfak, eğlence odaları ve bir yüzme havuzu bulunuyor. Birinci katta ise giriş, misafir ve çocuk odalarıyla birlikte bir kütüphane var.

Render / © Zaha Hadid Architects

Zaha Hadid’in 2016 yılında ölümünden sonra eski ortağı Patrik Schumacher projeyi devralmış. Schumacher, Capital Hill Residence’ın Zaha Hadid’in hayal evi olduğunu ve projenin hiçbir mimarın reddedemeyeceği türden bir proje olduğunu söylüyor.

The post Capital Hill Residence appeared first on Arkitektuel.

Paul Rudolph tarafından 1971 yılında tasarlanan Orange County Hükümet Binası (Orange County Government Center) dünyanın en ünlü resmi yapılarından bir tanesi. Paul Rudolph’un geçmiş yıllarda tasarladığı onlarca evdeki deneyimlerini çok daha büyük bir ölçeğe aktarması sonucunda ortaya çıkan tasarım oldukça dikkat çekici bir mimariye sahip. Brutalist mimarinin belirgin özelliklerini gösteren binanın tasarımda, Rudolph’un bir zamanlar birlikte çalıştığı Mies van der Rohe’nin etkilerini görmek mümkün.

© jschumacher

Orange County Hükümet Binası, New York eyaletinde bulunan Orange County bölgesinin tüm resmi kayıtlarının tutulduğu bir devlet dairesi. Bu nedenle yapı hem mimari özgünlüğüyle hem de işlevsel olarak bulunduğu şehir için büyük bir öneme sahip.

© U Mass Dartmouth

Yapının çizimlerine bakıldığında oldukça karışık bir iç mekan kurgusu ile karşılaşılsa da, yapının dış görüntüsü ve fotoğraflarından bunu anlamak olanaksız. Yapının dış görüntüsü binanın basit bir strüktürel sisteme sahip olduğu izlenimini veriyor. Binayı ayakta tutan kolonlar düzenli ve eşit aralıklarla yerleştirilmiş. Havalandırma üniteleri ve aydınlatma armatürleri, kablolar gibi yapının estetik algısını bozabilecek elemanlar taşıyıcı sistemin içine saklanmış.

Kesit & Aksonometrik Çizim / © Paul Rudolph

Binanın konsol çıkan bölümlerinde betonarme taşıyıcı kirişler kullanılarak yapının dayanıklılığı arttırılmış. 1.5 metre eninde ve 60 cm kalınlığındaki her bir kiriş birbirine 5 metre aralıklarla yerleştirilmiş ve bu hacmen büyük kirişlerin yaklaşık 12-15 metre açıklıklar geçmesi hedeflenmiş.

Paul Rudolph, tüm tasarımlarında olduğu gibi Orange County Hükümet Binası’nda da doğal ışığın önemine dikkat çekmiş ve tasarımını bu kriter etrafında şekillendirmiş. Rudolph, iç mekanların daha çok ışık alabilmesi için yapının kuzey ve güney kısımlarına pencerelerle kaplanmış asma katlar tasarlamış. Binanın merkezinde bulunan avlu, yapıyı iki kısma ayırması için tasarlanmış. Bir kısım eyalet mahkemesine ayrılırken binanın diğer kısmı ise idari şubelerin kullanımına bırakılmış. Böylece devlet dairesine gelen kullanıcı tipleri birbirinden ayrı tutulmuş.

© U Mass Dartmouth

1990’lı yılların sonlarına doğru Orange County Hükümet Binası’nın işlevselliği sorgulanmış ve yeni bir ek yapının inşası gündeme gelmiş. Bu ek yapı, gecikmeler sonucunda inşa edilmiş.

Vaziyet Planı / © Paul Rudolph

Tüm yapı, farklı genişlikte tasarlanan mekanlardan oluşsa da binanın kendi içinde bir ritmi var; tüm yapı elemanları 3’e 1 oranı gözetilerek tasarlanmış. Bu 3:1 şablonu malzeme seçiminde de tercih edilmiş. Birbiriyle kesişen katı duvarlar ve pencere açıklıkları binanın büyük kütlesine bu ritme göre yerleştirilmiş. Farklı kotlardaki avlu yüzeyleri de bu örüntüyü takip ediyor. Binanın dökme beton cephesinde farklı yapım teknikleri ve mimari dokular bir arada kullanılmış. Binanın içinde ise brutalist mimarinin bir söylemi olarak çıplak bırakılan beton taşıyıcılar farklı renklerle boyanmış.

Wikimedia Commons

Orange County Hükümet Binası’nın dikkat çekici mimarisi pek çok eleştiriyi beraberinde getirmiş. Bölgede yaşayan vatandaşların bir kısmı binanın yıkılmasını bile talep etmiş. Yapının bakımına oldukça yüklü miktarda para harcanması, mevcut sorunlu binaya para harcamak yerine aynı parayla yeni bir bina yapma isteğini ortaya çıkarmış. Günümüzde bu şikayetler devam etse de, Orange County Hükümet Binası mimarlık tarihindeki yeri ve önemi açısından korunması gereken bir yapı. Zaha Hadid’in yapıyla alakalı düşüncelerini 7 Mimar Dünyaca Nefret Edilen Binaları Savunuyor makalesinde okuyabilirsiniz.

The post Orange County Hükümet Binası appeared first on Arkitektuel.