The Twist / BIG

©Laurian Ghinitoiu

BIG (Bjarke Ingels Group) ekibinin Norveç’teki ilk projesi olan Twist Müzesi, Norveç’in Kistefos Heykel Parkı’nda yer alacak bir sanat eseri gibi düşünülmüş. Heykel parkından geçen kültürel rotayı tamamlayan ve orman kenarındaki iki nehir kıyısını birbirine bağlayan bir altyapı oluşturan The Twist, heykelsi bir form oluşturmak için ortasından döndürülerek bükülen bir kiriş şeklinde tasarlanmış. Müzenin çift kavisli geometrisi, hafif bir fan hareketine benzer şekilde birbiri üzerinden kayan bir kitap yığını gibi düzenlenmek istenmiş. Alüminyum panellerden oluşturulan bu geometri, bir kamera deklanşörünü andırıyor. Temelde iki ögeyi birbirine bağlama düşüncesiyle ortaya çıkan tasarım, Kistefos’ta görülmesi gereken kültürel bir odak yaratıyor. “Bir köprü olarak The Twist heykel parkını, park içerisindeki yolculuğu sürekli bir döngüye dönüştürerek yeniden yapılandırıyor. Bir müze olarak, iki ayrı mekanı birbirine bağlıyor -içe dönük dikey bir galeri ve nehrin panoramik manzarasına sahip dışa dönük yatay bir galeri. Bükülmeyi oluşturan bu iki galeri arasında üçüncü bir alan yaratıldı. Ortaya çıkan form, parkın heykelleri arasında bir başka heykel haline geliyor.” Bjarke Ingels. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Katar Ulusal Müzesi / Ateliers Jean Nouvel

©Iwan Baan

Ateliers Jean Nouvel’in tasarımı Katar Ulusal Müzesi (National Musaum of Qatar – NMoQ) Katar’ın hikayesini anlatan, heykelimsi, fütüristik bir müze. Müzenin kompleks formu, çöl gülü olarak bilinen doğal bir mineral oluşumdan etkilenilerek, farklı çaplara ve kıvrımlara sahip disklerin kesiştirilmesiyle oluşturulmuş. Birbirine kenetlenen diskler yapının içerisinde de düzensiz hacimlerin oluşmasına yol açıyor; bu parçalanmış mekanlar da içeride sürükleyici bir küme oluşturuyor. Şeyh Abdullah Bin Jassim Al Thani’nin tarihi sarayını çevreleyerek bu tarihi alana saygılı ve onu yüceltecek bir tutumla tasarlananan müze, ülkenin kültürel mirasını yapının bir parçası haline getirmeyi hedefliyor. Yapı, bu tarihi ziyaretçileri birbirine geçen geometrik düzlemler arasındaki düzensiz boşlukları işgal eden bir dizi galeri boyunca yönlendiren eliptik bir kurgu ile 11 galeride anlatıyor. “Bir çöl gülünü tasarımın temel noktası olarak hayal etmek, ileri derecede düşünce isteyen bir süreçti -hatta ütopik bir süreç. Oldukça kıvrımlı, kesişimli ve konsollu büyük disklerden –çöl gülünün şekilleri gibi– oluşan bir yapı inşa etmek için oldukça zor teknik gereklilikleri sağlamak zorundaydık. Bu yapı, Katar’ın kendisi gibi en gelişmiş teknolojileri kullanıyor. Sonuç olarak müze bütün bir obje: içerisinde başka yerde bulunmayan mekanlarıyla tek seferde mimari, mekansal ve duyusal deneyim.” Jean Nouvel. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

The Shed / Diller Scofidio + Renfro

© Iwan Baan

Diller Scofidio + Renfro ve Rockwell Group işbirliğiyle tasarlanan The Shed, Nisan 2019 itibariyle New York’un yeni kültür odaklarından bir tanesi. Yapı tamamen gönüllü amaçlar ile tüm disiplinlerden sanat eserlerini toplamayı ve farklı kesimlerden insanlar ile buluşturmayı amaçlayan bir kurumun merkezi. Üzerini kaplayan bir kabukla tasarlanan yapının en dikkat çekici özelliği, bu kabuğun zeminde bulunan raylar ile binanın yanındaki meydana doğru hareket ederek geniş çaplı performansların gerçekleşebileceği, enstalasyonların ve etkinliklerin yer alabileceği büyük bir yarı kapalı alan oluşturabilmesi. 37 metre yüksekliğindeki ve çelik diagrid sistemden oluşan kabuk, şu ana kadar üretilen en büyük ETFE panellerle yapılmış. Esneklik ve çok amaçlılık göz önünde bulundurularak tasarlanmış bir sanat merkezi olarak The Shed; açık strüktürel sistemiyle, gelecekteki sanatın ve sanatçıların ihtiyaç duyabileceği ölçek, medya ve teknoloji değişimlerine ayak uydurabilecek bir karaktere sahip. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Ruby City / Adjaye Associates

©Dan Baldinger

San Antonio, Teksas’ta bir çağdaş sanat müzesi olan Ruby City (Yakut Şehir), David Adjaye önderliğindeki Adjaya Associates ekibi tarafından tasarlanmış. 2007’de ölen bir hayırsever, koleksiyoncu ve sanatçı olan Linda Pace’in anısına inşa edilmiş olan müze, kentin yaratıcı komünitelerinin dünyanın dört bir yanından ve yerel sanat eserlerini deneyimleyebileceği bir mekan yaratıyor. Yapı, şehirde 16.-19. yüzyıllar arası hüküm sürmüş İspanyon egemenliğinin eseri olan barınaklardan esinlenilerek tasarlanmış. Yapının dış kaplaması, binaya yakut (ruby) ışıltısı veren bir kırmızı tonunda prekast bir beton plakalardan oluşuyor. İç giriş ve lobisi de aynı kıpkırmızı renkte kurgulanmış olan yapı, Linda Pace’in ‘yakut bir şehir’ vizyonunu aktarıyor.

Exploratorium / Bernard Tschumi + Tianjin Urban Planning and Design Institute (TUPDI)

© Kris Provoost

Çin’in Tianjin şehrinde Bernard Tschumi tarafından tasarlanan müze, bakır renkli perfore panelleri ve sanayi bacaları şeklindeki sergi alanları ile dikkat çekiyor. Tschumi’nin Çin’de yaptığı ilk büyük ölçekli proje olan müze, şehrin endüstriyel tarihinin bir simgesi olması amacıyla inşa edilmiş. Müzeyi oluşturan tüm mekanlar koni şeklindeki devasa bir strüktürün etrafına yerleşmiş. Bu kesik koni yükselerek müze duvarlarını delip geçiyor ve bir baca etkisi yaratıyor. Merkezi oluşturan 5 konik yapı birbirine cam bir kanopi ile örtülmüş kamusal bir koridor ile bağlanıyor. En büyük konisinde üç kat yüksekliğindeki bir lobiyi ve spiral bir rampayı bulunduran yapı, burada cepheye yerleştirilen gemi penceresi şeklindeki açıklıkları takip edecek şekilde bir rota kurguluyor. Yapının diğer küçük konileri ise sergi alanlarını barındırıyor. Tschumi’nin pasif havalandırma bacaları olarak düşündüğü ve kesik yüzeylerini çatı pencereleriyle örttüğü konileri, perfore bakır renkli alüminyum panellerle kaplı ve cepheye kimlik kazandıran en önemli mimari unsur yapı için. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

James-Simon-Galeris / David Chipperfield Architects 

©Simon Menges

David Chipperfield Architects’in Berlin ofisi tarafından tasarlanan James-Simon-Galerie son yüzyılda Berlin’in müzeler adasında yapılan ilk yeni bina. Neoklasik ve modern mimarinin melezi olarak oluşturulmuş tarzıyla James-Simon-Galerie, giriş seviyesinde çevreyle ilişki kurarak yayılacak ve halka açık bir teras kurgulayacak; alt katlarda ise asıl müze fonksiyonlarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Yapı, mimari anlamda müze adasının mevcut unsurlarını benimseyerek çevresine referanslarla tasarlanmış. “Programsızlık” etkisi hedefleyen ve iç mekanda bu ilkeyi odaklanarak tasarlanan yapı için Chipperfield: “Proje bu kadar büyük bir alanı esnek aktiviteler için ayırarak bizi müzenin ne olduğunu ve kimin için var olduğunu yeniden düşünmeye teşvik ediyor. Müzeler bir zamanlar dünyadan yalıtılmış kapalı kutulardı, ancak günümüz müzelerinin dinamik sosyal alanlar olması gerekiyor.”. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Odunpazarı Modern Müze / Kengo Kuma and Associates

©NAARO

Türkiye’deki en  çok yankı uyandıran projelerinden biri olan Odunpazarı Modern Müze (OMM), Eskişehir’de Kengo Kuma and Associates ekibi tarafından tasarlandı. Türkiye’den ve dünyadan sanatçıların modern ve çağdaş eserlerini sergilemek, Türk sanatını dünyaya tanıtmak ve Eskişehir’e kültürel bir değer katmak amaçlarıyla müze, bulunduğu bölgenin tarihini ve hafızasını tasarımlarıyla yansıtma fikriyle yola çıkmış. “Odunpazarı’ndaki eski evlerin konsolları ve yönelimleri, şehrin sokak dokusunu özgün ve beklenmedik kılan özellikleri…Projede niyetimiz kutuları üst üste koyarak ve döndürerek bölgedeki Osmanlı evlerinin yarattığı dokuyla bir bağ kurmak…Formalist bir tutumdan çok, sokağı içeride devam ettirmek ve doğrusal olmayan bu gezinti rotasını müzenin içinde tekrar yaratmak için.” proje lideri Yuri Ikeguchi. Ekibin tasarım stratejisi, hacmi toplulaştırmak; kentsel ölçekte kendini gösteren bir mimari oluşturmak için küçük kutuları birbileri üzerine istifleme üzerine kurgulanmış. Sanatın yalnızca metropollerde kolayca erişilebilen karakterinden çıkıp kültürel dokusu ile farklı olan şehirlere de yeni bir heyecan kazandırmasını ve böylece daha geniş kitlelere ulaşmasını kendine misyon edinmiş bir platform olarak OMM, kentten doğan anlayışı ve şehrin iki farklı merkezi arasında kurduğu ilişkiyle Eskişehir hatta Türkiye için yepyeni bir kültürel değer. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

Jishou Sanat Müzesi / Atelier FCJZ

©Tian Fangfang

Çin’in Xiangxi eyaletinn başkenti olan Jishou’daki Jishou Sanat Müzesi (Jishou Art Museum – JAM), kentteki Wanrong nehrini geçen iki köprü şeklinde tasarlanmış bir yapı. Çin’de toplumdan uzak yerlere bir anıt niteliğinde konumlandırılan kültür yapılarının aksine kentin göbeğinde kente bir müdahele olarak tasarlanmış olan JAM, müzenin dışında bünyesinde dükkanları, restoranları ve konutları da barındırıyor. Bu multi-programatik kurgusu sayesinde yapı, sokağa ve böylece kentlinin günlük yaşamına entegre edilmiş. Yapı, biri daha alçak olan iki köprüden oluşuyor. Bu köprülerden aşağıdaki çelik strüktürle kurgulanmış, üstü kapalı bir sokak gibi davranırken; üstteki beton kemerli köprü ise müze fonksiyonlarını barındırıyor.

Jining Sanat Müzesi / Ryue Nishizawa

©Office of Ryue Nishizawa

SANAA kurucularından olan ryue Nishizawa’nın Çin’deki müze tasarımı, göl kenarında ağaçlarla çevirili bir arazide için yapılan masterplanın parçası. Yapı, alanla daha bütüncül bir etki yaratmak için tek katlı ve organik bir çatı ile kurgulanmış. Cam koridorlarla birbirine bağlanan müze hacimleri, açık bir avlu etrafında konumlandırılmış. İçeriye maksimum güneş ışığı alınımı ve yapının dış dünya ile görsel iletişimini sağlayan cam cepheye ek olarak yapının bazı kısımları yerel olarak elde edilmiş tuğlalarla kaplanmış. Bu yaklaşım aynı zamanda Çin mimarisinin geleneksel yapım metodlarına da referans veriyor.

Tai Kwun / Herzog & de Meuron

©Iwan Baan

Hong Kong’da eskiden merkez olan Tai Kwun (Büyük Terminal) isimli bölgenin yenileme ve canlandırılması projesi kapsamında İsviçreli firma Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan sanat kompleksi, bölgenin ziyaratçisinde uyandırdığı ‘açıklık’ hissini esas alarak kurgulanmış. ‘Bölgede var olan yapıların dokusuna aykırı fakat bir o kadar da özenli bir tutumla yerleştirilmiş’ olan yapı, JC Contemporary isimli galeri binası ve JC Cube isimli performans sanatları merkezinden oluşuyor. Yapının cephesi de ölçek ve oran anlamında alanın taş dokusuna referans veren %100 geri dönüştürülmüş alüminyum panellerle kaplanmış. “Amacımız bölgedeki açıklığı ve özgün karakteri koruma ve bunu kentte ‘yeni keşfedilmiş’ bir mekan olarak kamusal hayata tekrar kazandırmak oldu.” Herzog & de Meuron.

Lozan Güzel Sanatlar Müzesi / Barozzi Veiga

©Simon Menges

Barselona temelli bir stüdyo olan Barozzi Veiga ekibi tarafından İsviçre’nin Lozan kentinde tasarlanan Lozan Güzel Sanatlar Müzesi (Musée Cantonal des Beaux-Arts de Lausanne / Museum of Fine Arts – MCBA), uzun bir monolitik hacim olarak kurgulanmış. Kentin tarihi bir bölgesinde eski tren istasyonu arazisinde tren raylarına paralel yapı, keskin geometrisi ve tuğla kullanımı ile alanın eski endüstriyel karakterine referans veriyor. Yapı, istasyonun bir kısmını kullanarak yeni kütlesi üzerindeki vurguyu arttırıyor. Girişte, ziyaretçiler eski yapının kemeriyle arkadaki rayların manzarasını görüyor. Bu ‘kaydedilmiş fragman’ yapının programı da yapılandırmış: üst katlara ana dolaşımı organize eden ve yapıdaki kalıcı ve geçici sergileri ayıran öge olmuş. Yapının kuzey cephesi ise, doğrudan güneş ışığının binaya girmesini engelleyen dikey, tuğla kanatlar ile kurgulanmış.

Bauhaus Museum Dessau / Addenda Architects

©Thomas Mayer

Barselonalı stüdyo Addenda Architects tarafından tasarlanan müze, binası Walter Gropius tarafından tasarlanmış tasarım okulunun eski evi Dessau’da bulunuyor. Bauhaus tarihi ve kültürüne adanmış bir müze olarak yapı, basit bir cam blok. Geçici sergileri barındıracak bir zemin kat ve yüzen bir ‘siyah kutu’ ile tasarlanan müze, mimari tarafından sınırlanmayan açık bir alan yaratıyor. Beton strüktüre sahip müzenin siyah hacmi, 50 metre merkezi açıklık ve kenarlarda 18 metrelik konsollarla kurgulanmış. Yapı, 3 kat camla kaplanmış aynı gridal düzende 4 cepheye sahip. Oldukça Bauhaus bir tasarıma sahip olan yapı için ekibin kurucusu Roberto Gonzalez: “Yeni bina hakkında hiçbir şey doğrudan bir Bauhaus referansı olarak düşünülmedi. Ancak Barselona’dan mimarlar olarak Mies van der Rohe ile her zaman yakın bir ilişkimiz var diyebilirim…Barselona Pavyonu sayesinde tabi. Elbette, Barselona’daki her mimar pavyona bayılmıyor ama biz kesinlikle Mies taraftarlarından oluşan bir ekibiz.”

The post Yıl Biterken: 2019’un En Çok Dikkat Çeken Kültür Yapıları appeared first on Arkitektuel.

©Transsolar

2006 yılında ilk kez uluslararası bir yarışmanın parçası olarak tasarlanan proje SANAA ekibi, New York temelli bir stüdyo olan Imrey Culbert, peyzaj tasarımcısı Catherine Mosbach ve müzenin sergi alanlarından sorumlu, müzisyen Studio Adrien Gardère işbirliği ile tasarlanmış. Tasarım 1960’lı yıllardan önce kömür madeni olarak kullanılan 20 hektarlık bir arazinin içine entegre edilmiş. Müze için eski bir maden ocağı alanı seçilmesinin sebebi, alanın endüstriyel geçmişin zenginliğini koruyarak alanının dönüştürülmesine katkıda bulunma niyeti. Her yıl 500.000 ziyaretçi çekmesi beklenmiş ve sanayi sonrası kenti yeniden canlandırmaya yardım etmesi öngörülmüş.

©Julien Lanoo

SANAA’nın kurucuları Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa Louvre Lens’i ve süreçlerini anlatıyor: “Alanın açıklığını korumak ve bu büyük projenin yüksekliğini azaltmak için yapı birkaç parçaya bölündü. Arazi kotunda kademeli değişiklikleri izleyen büyüklükleri ve düzenleri sayesinde binalar, madencilik tarihini ortaya çıkaracak şekilde alanın ölçeği ve peyzaj özellikleriyle denge yakalıyor.”

©Julien Lanoo

Sejima ve Nishizawa, çevresini domine eden bir kale oluşturmaktan kaçınmak istemişler. Varlığını çok baskın hale getirmeden çevresiyle entegre olan alçak, kolay erişilebilir bir yapı tasarım sürecinin ilk amaçlarından biri olmuş. Mimarlar, nehir kıyısında birbirleriyle yavaşça kenetlenen kayıkların görüntü ve hissini yaratmak istemiş. Cepheler, parkın görüntüsünü yansıtan parlatılmış alüminyumdan yapılmış ve bu seçim müze ile çevresindeki manzara arasında süreklilik sağlanması için tercih edilmiş. Birbirini takip eden ve bir zincir oluşturan dikdörtgen hacimlerin alüminyum cephe yüzeyleri düz gözükmesine rağmen hafif eğimli. Çeliği ve camı materyal olarak kullanan beş binadan oluşan yapı, dört dikdörtgen şeklini ve açıları birbirine denk gelen, hafif kavisli duvarları olan büyük bir kare biçimini kullanmış.

©Julien Lanoo

Sejima ve Ryue, “Proje, alanın narin karakteriyle çelişen katı ve doğrusal şekillerin yanı sıra, müzenin iç karakteri açısından kısıtlayıcı serbest şekillerden de kaçınıyor. Alanların hafifçe bükülmesi, proje alanının uzun kavisli şekli ile uyum yaratırken iç alanlarda da ince bir bükülmeye sebep oluyor ve bu sanat çalışmaları ile zarif bir ilişki sağlıyor” diye belirtiyor.

28.000 metrekarelik yapının tamamı, 360 metre uzunluğunda. Kitapçı, kafe ve diğer işlevlere sahip kavisli cam yüzeyli odaların da içinde bulunduğu merkez salonunda giriş sağlanmış. Bu salonun karşılıklı köşelerinde bulunan kapılar, iki sergi galerisine uzanacak şekilde konumlandırılmış.

©Julien Lanoo

Doğuda, 125 metre uzunluğundaki Grande Galerie, altı yüzyıl öncesine dayanan kalıcı sanat eserleri koleksiyonu (Louvre Koleksiyonu) için ortam sağlarken, batıdaki geçici sergiler için olan galeri, La Scène (geniş çaplı yeni nesil bir oditoryum) ile doğrudan bağlantılı olarak tasarlanmış. Müzede ayrıca, alana gömülü olarak konumlanmış büyük, görünmez, iki seviyeli bir kat yaratılmış. Bu alanın müze deposu, kamu hizmeti ve lojistik işlevleri için de kullanılması planlanmış. Güneyde birbirinden bağımsız iki bina idari hizmetleri ve kuzeyde bir restoran barındıran müze, park ve şehir arasında bir bağlantı konumunda. Projede hem işlerin sergilenmesi hem de binanın içine ışık alınabilmesi için çatılar kısmen camla kaplanmış. Doğal ışık, tavanı oluşturan iç gölgelikler vasıtasıyla kontrol edilmiş. Alüminyum duvarların odaların içinde bulanık yansımalar yaratması amaçlanmış.

©Julien Lanoo

“Işık, bizim için çok önemli. Bu alanın özel bir ışığı var. Japonya’ya kıyasla, insidans açısı daha sığ, ışık daha soğuk ve biz bu özel ışığa cevap vermek istedik….binadaki gün ışığının büyük bir kısmı bizim için genel olarak önemliydi -kalitesi ve atmosferi ve ayrıca yansımalarla ilişkisi nedeniyle. Sergilerin ve ziyaretçilerin alüminyum duvarlardaki yansımaları gözlemci ve nesne arasında özel bir ilişkiye yol açıyor.” diyor Kazuyo Sejima Louvre Lens için.

The post Louvre Lens appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi (The 21st Century Museum of Contemporary Art), SANAA (Sejima and Nishikawa Architects and Associates) ekibinin en önemli tasarımlarından bir tanesi. Japonya’nın Kanazawa kentine bulunan müze, 1999 yılında düzenlenen bir yarışma için tasarlanmış ve 2004 yılında yapılmış. Basit bir geometri ve minimalist bir dille kurgualanan müze, ekibin kamusal alanların geçirgenliğini araştıran çalışmalarından biri.

©Pter Smidek

Proje, kamusal alanın geçirgenliğini farklı şeffaflık seviyeleri üzerinden araştırıyor. Bu, Pritzker ödüllü Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa (SANAA kurucularu) çiftinin yıllar boyunca işlerinde farklı yaklaşımlar yoluyla üzerinde durdukları bir konsept. İkili bu sefer bu konsepti, bir müze yapısıyla araştırıyor. Böyle bir arayışın sonucunda ortaya çıkan yapı, müze kurgusu anlamında mimariye yenilik katan bir tasarım. 112.5 metrelik çapa sahip daire formuyla 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi  bu nedenle SANAA ekibinin en dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi olmuş.

©Martin Irwin Photography

Program itibariyle 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, toplanma mekanları, bir kütüphane ve bir okuma odası, çocuklar için atölye alanları, bir restoran, servis hacimleri ve sergi mekanlarını barındırıyor. Aynı zamanda önündeki parkı da müzenin bir uzantısı olarak kullanıyor -sergilerin bazıları bu açık alanda düzenleniyor. Böyle bir program ağıyla müze, hem kamusal hem de özel hacimleri bünyesinde çakıştırıyor. Ekip müzeyi toplumun bir araya geleceği alanlar ve müzenin kendini ekonomik olarak döndürebilmesi için sınırlı erişim alanları ile düzenliyor. Projenin zor noktalarından bir tanesi de bu denli ‘şeffaf’ bir tasarımda iki durum arası dengeyi sağlamak.

©Pter Smidek

Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa, bu zorluğa şöyle bir tasarım yaklaşımı getirmiş: kamusal ve özel olan arası sınırları bulanıklaştırmak. Bunun için dört avlu etrafında şekillenen karma kullanımlı bir düzen öneriyorlar. Bu kurguda kamusal alanla etkileşim, zaman zaman dolaşımın kendisinin sergi alanı gibi hareket etmesini sağlamış.

Şekil olarak tüm müze dairesel cam bir kabuğa oturan, alan, opaklık seviyesi ve yükseklik olarak farklılık gösteren bir dizi kutu hacimden oluşuyor. Müzenin merkezinde, müzenin dışı gibi silindir bir hacim mevcut. Bu hacim müzeyi çevreleyen şeffaf zarına atıfta bulunarak, dikdörtgen ızgara düzeninde, opak bir anormallik olarak düşünülmüş. Bu hacme zıt olarak silindir kabuk, oldukça ince, şeffaf ve müzeyi dışarıya bağlıyor.

©Pter Smidek

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, aldıtıcı bir şekilde görünüş itibariyle basit; fakat oldukça provokatif bir tasarım. SANAA ekibinin tasarımı, müze kurgusu bağlamında geleneksel yaklaşımların tamamen dışında. Sanat müzesi yerleşiklik, mekanı benimseme, rota kurgulama ve bu rota üzerinde sanat, çevre ve yapıyla ilişkisini kalıplardan kurtararak ziyaretçilerine sınırsız bir özgürlük sunuyor. Ekip böylece müze tasarımlarında alışılagelmiş müze akışı fikrini sorgulayan, sorgulatan ve yeniden yorumlayan bir tasarım ortaya koymuş.

©Pter Smidek

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, içindeki eserleri de bu özgürlüğe dayalı kurgusuna uygun seçme hedefinde olan bir yapı. Yarattıkları bu özgür müze alanı bağlamında, müzenin içinde sergilenen eserlerden bazılarıyla da izleyici, görüntülenen nesne ve doğa arasındaki fenomenolojik bağlantıyı vurgulamak için işbirliği yapıyor. Müze, eser ve yapının kullanıcısı arasında yalnızca pasif gözlemlemeye dayalı ilişki değil; saantla daha bireysel ve gerektiğinde grup halinde bir etkileşim hedefliyor. Yapının algıları değiştiren, ‘yeni müze tasarımı’ olmasının sebeplerinden biri de bu. Yapı, müze tipolojisine yeni soluk getiren kurgu olarak ekibin bir başka tasarımı olan New Museum’ı hatırlatıyor.

©Martin Irwin Photography

Yapı içindeki eserleri de bu ilkesine özgün seçmiş. Buna örneklerden bir tanesi müzedeki en meşhur çalışmalardan biri olan Yüzme Havuzu (Swimming Pool, Leandro Erlich). Havuz gibi gözüküp alt katın gözlemdiği bir cam. Alttakiler için de yukarı kat gözlemleniyor. Eser, bir müze yapısı içinde etkileyici bir hava yakalıyor ve hevesli halk katılımı sağlıyor.

Müze, depo kısmında da özel bir sergi mekanı barındırıyor. Asansörle erişilen bu hacim, bir pistonla yükseltilmiş. Hem şekil hem de mekanizmasıyle bu sergi hacmi toprak altında, tasarımda kullanılan birincil formları ve tasarıma yön veren hafiflik, geçirgenlik ve basitlik (minimalist yaklaşım) ilkesini hatırlatıyor.

©archiweb.cz

Ekibin VitraKampüs’teki fabrika tasarımını ve Grace Farms projelerini hatırlatan 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, Kanazawa için önemli kentsel noktalardan bir tanesi. Müze, Kanazawa halkının da benimsediği bir mekan haline gelmiş yıllar boyunca. Çağdaş Sanat Müzesi kent ve insanları için görsel bir sembol. Etkileyici ve devasa hacmin gözler önünde olduğu gündüz saatlerinin dışında da yapı, gece de bu özelliğini belli eden bir tutumda -kentin ortasında tüm şeffaflığyla parlayan bir hacim. Yapı aynı zamanda iç tasarımıyla yine SANAA’nın Rolex Eğitim Merkezi‘ni ve müze kurgusuyla da Jean Nouvel’in Louvre Abu Dhabi tasarımını hatırlatıyor.

The post 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Tokyolu mimar Ryue Nishizawa (SANAA ekibinin kurucularından) ve Japon sanatçı Rei Naito tarafından tasarlanan Teshima Sanat Müzesi (The Teshima Art Museum), 2010 yılında Setouchi Uluslararası Sanat Festivali (Setouchi International Art Festival) için açılmış. Japonya’nın Takamatsu liman bölgesinde bulunun yapı,  büyük açık bir sergi mekanından oluşuyor.

©Noboru Morikawa Photos

Teshima adasında küçük tepelerin olduğu bir arazide bulunan müze, bölgede süzülerek akıp giden bir su damlasını sembolize ediyor. Yapının arazisi kuzeyde denize bakan yönelime sahip. Proje ikili tarafından etrafındaki ağaçlı peyzajla bir ilişki kurmak ve mimariyle doğa arasındaki soyut sınırı iteleme amacıyla tasarlanmış. Müzenin büyük oranda etrafa açık olmasının sebebi de bu. İkili, yarattığı büyük oranda boşluklu kütlenin dopdolu bir hacim ve kapalı bir kutu olarak kalmamasını, doğayla iç içe gelişebilecek sadelik ve boşlukta olmasını amaçlıyor.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi, iki geniş eliptik açıklıkla kütlesini tanımlıyor ve iç mekanını etrafındaki elemanlara yönlendiriyor. Eliptik boşluklar, müzenin esinlendiği su damlasının birikebildiği ve arazideki rüzgarın yönüne göre özgürce akıp gidebileceği bir mekan yaratıyor. Aynı zamanda denizden ve etraftaki yeşil peyzajı oluşturan bitki yapraklarından gelen sesler bu açık mekanda yankılar yaratıyor. Teshima Sanat Müzesi, bu özellikleriyle ve boşluklu yapısıyla güneşin konumu ve günün farklı zamanlarına göre sürekli değişen bir ambiyansa sahip.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi beton bir kabukla kurgulanmış. 25 cm kalınlığa sahip kabuk, beyaz beton kullanılarak oluşturulmuş. Bir çeşit koza gibi algılanabilen kabuk iç mekanda, bütünlüğü bölen, görünür desteklerden arındırılmış. Kabuk kendi kendini taşıyabiliyor; herhangi bir dikey ayakla desteklenen bir strüktüre sahip değil. Kabuk içerisinde bir sergi mekanını barındırıyor.

Bu sergi mekanı, kabuğun kuşatmasıyla oluşturulmuş bir hacim değil; ikili buranın yer ve hava arasında bir çeşit uzlaşma olarak tasarlıyor. Ziyaretçilerin, tasarladıkları 40×60 metrelik dikdörtgene oturabilen hacimde özgürce dolaşabilmesini ve bu dolaşım sırasında da çevreyi gözlemleyebilmesini hedeflemiş.

©Iwan Baan

“Bizim için Rie Naito’nun işleriyle beraber var olabilecek ve adanın çevresiyle uyum içinde bir mimari mekan yaratmak önemliydi. Bunun üzerine serbest kıvrımlardan oluşan, su damlası şekline referans veren bir tasarım önerdik. Fikrimiz, kıvrımlı damla şeklindeki formun onu saran dalgalı arazi şekilleriyle uyumlu güçlü bir mekan yaratmasıydı.” diyor Ryue Nishizawa ve ekliyor: “İnce beton kabuk geniş, organik bir iç mekan yaratıyor. Tavanı birçok kabuk strüktürden daha alçak yapıp yarattığımız mimariyi dıştaki peyzajın bir parçası olabilmesini kolaylaştırdık -bir tepe veya eğim gibi. Böylece içeride de alçak ve yatay uzanan bir mekan oluştu. Büyük boşluklar da burayı aydınlatmayı, içeri yağmurun ve temiz havanın sürekli girebilmesini sağladık.”

©Iwan Baan

“Yarattığımız mimari, içerisinde barındıracağı işler için ve kapalı fakat aynı zamanda çevresine büyük oranda açık olan dinamik bir mekan. Amacımız etraftaki çevreyle, sanatın ve mimarinin arasında bir birleşim oluşturmak. Umarız Teshima Sanat Müzesi’nde bu üçlü birleşimin elemanları, tek bir varlık gibi beraber çalışabilir.” diyor Ryue Nishizawa.

The post Teshima Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

SANAA (Pritzker 2010) tasarımı Grace Farms, New Canaan, Conneticut’ta 32 hektarlık alana yerleşen bir peyzaj ve yapı tasarımı. Grace Farms Vakfı, kar amacı olmayan bir organizasyon; bu projeyle amaçlanan insanların doğayı deneyimlemeleri, bu vakıfla adaleti gözetmeleri, sanatla buluşmaları, vakıf bünyesinde komüniteyi büyütmeleri ve güveni keşfetmeleri için alan sağlamak. Proje, Grace Komünite Kilisesi Vakfı ve bunun gibi vakıflar tarafından hayata geçirilmiş. Grace Farms, birçok etkinliğe ev sahipliği yapabilecek, konserlere, ailelere uygun sanat derslerine ve çok disiplinli kültür projelerine mekan sağlayabilecek bir proje.

© Iwan Baan

Proje için mimari talimat, kullanıcının kültürel ilgisini ve merakını açık alanlar, mimari, sanat ve tasarımla bir mekan içerisinde buluşturmak. Böylece, Grace Farms ile projenin büyük bir parçası olan peyzaja insan çekmek ve kullanıcılara bu doğayı deneyimletebilmek, sosyal ve sanatsal aktivitelerle bireyler arası iletişimi arttıran ve vakıf bünyesinde komüniteyi büyütebilmek, çeşitli kaynaklar ve fırsatlarla bir yardımlaşma ortamı kurmak ve çalışma, tartışma, ibadet ve derin düşünme için bir ortam yaratabilmek amaçlanmış.

© Dean Kaufman

Bunun üzerine SANAA ekibinin geliştirdiği mimari konsept, bir çeşit ‘Nehir (River)’ yaratmak. SANAA’nın amacı bu nehrin peyzajın bir parçası olarak dikkati yalnızca kendine çekmeyen bir yapıya dönüşmesi. SANAA, yapının bu doğal oluşumun bir parçası olarak var olabilmesini hedefliyor.

Grace Farms’ın bir yapı gibi hissettirmeyen, buraya gelen kullanıcıların kendini yapının etrafındaki doğanın bir parçası hissettiği, bu doğanın zevkini deneyimledikleri bir mekan olması istenmiş. Ayrıca  mevsimden mevsime değişen doğanın, yaratılan ‘nehir’ içinde sürekli olarak deneyimlenebilmesi amaçlanıyor. 

© Iwan Baan

Bir tepecik ile başlayan Grace Farms, nehir, peyzaja yedirilmiş şekilde, hafif eğim boyunca aşağı doğru akıyor. Bu akıntı zaman zaman bükülerek gölete benzeyen noktalar oluşturuyor. Cam, beton, çelik ve ahşap ile kurgulanmış yapı, tek uzun bir çatı ile örtülmüş. Bu çatı, cam cepheler yardımıyle yüzeyin üzerinde uçan bir ögeye dönüşüyor ve peyzaj boyunca ona uygun bükülüyor. Yürüyüş yolları, avlular ve camla sarılmış hacimler, bu uçan çatı altından tamamen transparan alanlar oluşturarak peyzaja açılıyor ve kullanıcıları içeriye davet eden bir tasarım ortaya koyuyor.

© Iwan Baan

Grace Farms projesinin kapladığı 32 hektarlık alanın yaklaşık 30 hektarı peyzaja ayrılmış durumda; çayırlar, ormanlar, sulak alanlar ve göletlerle. Peyzaj tasarımı üstlenen OLIN ekibi, yerel bitki örtüsü ve faunanın var olan habitatını koruyup geliştirmeyi amaçlamış. Ekip, bu geniş peyzaja SANAA’nın tasarımı komünite bahçeleri, atletik alanlar, oyun alanları ve patikaları entegre ediyor.

Grace Farms’ın yapımı için alandan birkaç ağaç temizlenmiş tabiki. Bu ağaçlar da yapının mobilyalarını oluşturuyor şu anda. Buna ek olarak alanda ısıtma ve soğutma için jeotermal kuyular açılmış. Larry Weaner Landscape Associates tarafından biçilen alanların yüzde 70’i doğaya çayırlarla geri kazandırılmış.

© Dean Kaufman

Grace Farms, doğayla iç içe mimari konsepti, doğanın bir parçası olmayı hedefleyen tasarım süreci ve kullanıcının mimari içinde yaşam kalitesini arttıran mimari yönergesiyle SANAA’nın oldukça dikkat çekici yapılarından yalnızca bir tanesi. Proje, aynı zamanda doğasıyla bütünlüğü, ısıtma-soğutma sistemleri ve yeniden kullanım yaklaşımı açısından sürdürebilir bir yapı ortaya koyuyor. 

Proje ile ilgili videolar için; https://vimeo.com/159072884 , https://vimeo.com/135384950 , https://vimeo.com/135384947 , https://vimeo.com/135384946

The post Grace Farms appeared first on Arkitektuel.

New Museum, SANAA (Pritzker 2010) imzalı 2007 yılında New York’ta tamamlanmış olan müze yapısı. Modern sanata himet eden New Museum, sanat eserlerinin sergileneceği oldukça radikal bir mekan yaratıyor. New York Bowery’deki yapının tasarımında ilk hedef, yapıyı çevresindeki sanat kurumlarından ayıracak bir karaktere sahip olmak. Görsel bir varoluş ve geniş bir kitleye ulaşma arzusundaki yapının tasarımı için 2003 ylında Japon mimarlık ekibi SANAA görevlendirilmiş.

© Laurian Ghinitoiu

SANAA ekibinin tasarımıyla New Museum karşımıza yığın halindeki dikdörtgen kutulardan oluşan bir Bowery kulesi olarak çıkıyor. Yapının önemli özelliklerinden biri New York’ta özellikle modern sanat için inşa edilmiş ilk bina oluşu. Ayrıca Sejima and Nishizawa and Associates (SANAA) ekibinin Amerika’daki ilk projesi ve en dikkat çekici çalışmalarından.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum, yedi farklı büyüklükteki kutudan oluşuyor. Üst üste yığılmış bu dikdörtgen hacimler, yapının merkezini oluşturan bir çekirdek etrafında konumlandırılmış. Ekip, bulunduğu arazideki tüm alanı kullanmıyor, kalan boşluklarla kendilerine kutuları bu çekirdek merkez etrafında oynatabilecekleri alanlar yaratıyorlar. Burada amaç kutular arasındaki etkileşimleri dinamik bir hale getirebilmek. Bu şekilde ortaya oldukça özgün bir plan çıkarıyor ofis.

Görünüşler

Yapı, 10 kattan oluşuyor. Yapının programları da bu 10 kata yayılmış şekilde; kutular, galerileri, ofisleri, etkinlik alanlarını, kafeyi, tiyatro salonunu, eğitim merkezini ve iki mekanik katı barındırıyor. Ekibin tasarıma yaklaşımı da bu programlarla bir diyalog kuruyor. Bunu şöyle açıklıyor Nishizawa: ‘’Yapıyı yaratmak için fonksiyonlarını kullandık, fakat aynı zamanda yapı da fonksiyonlarını yarattı.’’. Tasarımındaki bu karşılıklı olma durumunu, yapıda ziyaretçiyi hissettiriyor New Museum.

© Laurian Ghinitoiu

SANAA’nın bir diğer yaklaşımı da ziyaretçilere davetkar, ve onları içine çeken bir yapı sağlamak. Bunu sağlamak için ekip kolay bir yola başvuruyor aslında; cadde seviyesindeki cepheyi yapının açıklığını ve transparanlığını vurgulamak için tamamen cam kurguluyor. Cam cephenin doğramaları tamamen gizlenmiş durumda; herhangi bir ayırıcı etkiden tamamen kaçınılmış. Cadde ve müze arasındaki sınır kaldırılıyor böylece. Beton kaldırımının etkisini içeride de beton döşemeleriyle takip eden müze, bu açıklık ve davetkarlığa katkıda bulunmuş.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum yapısında galeriler pencerelerden tamamen yoksun. Tasarımlarında duvarlar, boşluklardan öncelikli bir halde. Burada ilk başta anlattığımız yaklaşıma dönmekte fayda var. Yapının dikdörtgen kütlelerinin çerkirdek etrafındaki kaymalarının sebeplerinden biri de bu alanlarda doğal aydınlanmayı tavan pencereleriyle sağlayabilmek. Akşamları ise aydınlatılan iç mekan ışıkları tavan pencerelerinden dışarı süzülüyor ve yapıya dikkat çekici bir aydınlatma sağlıyor. Galerilerin tavanları aynı zamanda sergi materyallerinin asılabileceği alanlar olarak tasarlanmış.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum’ın cam olan bir diğer kısımları da eselerlerin yükleme bölümü ve iç mekan duvarlarının bir kısmı. Cam yükleme bölümüyle ziyaretçiyle temas halinde olmayan programlar  da görünür kılınıyor. Bu da, New Museum’ı yaratan enstitünün şeffaflığını yansıtıyor.  Yapının ilk katında lobi, kafe ve galeri kısmı arasındaki ayırıc duvarlar da cam olarak tasarlanmış. Caddeden geçen biri, içeri baktığında tüm mekanın programlarına tanık oluyor ve galeriye bakma şansı buluyor. SANAA müzeyi kendi yapı sınırlarının dışına taşırmış.

© Laurian Ghinitoiu

Kutuları taşıması için seçilen sistem çelik kafes kirişler. Bu cam kullanımı kolaylaştıran bir taşıyıcı seçimi. Aynı zamanda galerilerin kolonlardan tamamen arınmasını,  tamamen engellenmeyen ve farklı sergilere adapte edilebilir olmasını sağlıyor. Bazı yerlerde de dekoratif bir elaman oluyor strüktür. Camlarla görünür hale getirilmiş ve müzenin iç dekorasyonun bir ögesi olmuş.

Taşıyıcı sistem yapının bazı yerlerinde bulunan tavan pencerelerine izin verecek şekilde kurgulanmış. Bunun yanında SANAA’nın yapıda kullandığı ilginç bir detay var: galerilerin duvarlarını ve döşemeyi bütünüyle birleştirmiyor. New Museum’ın yüzen duvarları, yapının taşıyıcısıyla sağlanan ‘ağırlıksızlık’ etkisine katkı sağlıyor.

Diyagram © ReThinking-BIM

Önceki yerine göre bu yapıda New Museum’ın ana düşüncesi sergi alanlarını maksimize etmek. Bu nedenle yapıdaki sirkülasyon alanları daha büyük galeriler için küçültülmüş. Örnek olarak 3 ve 4. katlar arası merdiven yalnızca 1 metre genişliğinde kurgulanmış; bu da zaten yönetmeliklerin izin verdiği minimum değermiş. Fakat bu dar merdiven ve yüksek hacim, mekanda güçlü bir dramatik etki ve gerilim yaratıyor.

© Dean Kaufman

New Musuem’da SANAA aynı zamanda yapının çevresiyle olan ilişkisini de kurmak istemiş. Bundan daha önceki New Museum tasarımlarında yapı, daha geniş ve daha kısa idi. Ekip New York’ta geçiridileri zamandan sonra tüm yapının kompoziyonunu tekrar kurguladı ve yapıyı şehrin mimari peyzajına uyan, daha ince, uzun bir bina haline getirdi. Şehir manzarası da üst katlarda müzenin panoramik pencereleriyle içeri taşındı. Şehirle müzenin birlikte deneyimlenmesi sağlandı.

© Laurian Ghinitoiu

2007’de New Museum hizmete başladığında, çarpıcı minimalist tarzıyla bir hayli övülmüş. Bu nedenle New Museum’ın ziyaretçi çekmek isteyen profiline hizmet ediyor. Üstelik müzenin Bowery’de yer alması alışılmadık bir fikir iken. Bölgenin tarihi nedeniyle bu şekilde düşünülüyor tabiki. Son zamanlarda böyle projelerle  yenilenmeye başlamış bölge. New Museum da hem yapısı hem de barındığı enstitüsüyle mimarlığın ve sanatın yenilenme, dönüşüm üzerindeki etkisinin sembolü oluyor.

Kaynaklar:

1. Bart Bryant-Mole. “AD Classics: New Museum / SANAA” 22 Jul 2016. ArchDaily. Accessed 16 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/787779/ad-classics-new-museum-new-york-city-sanaa-kazuyo-sejima-ryue-nishizawa/>
2. Marcus Fairs. ”New Museum of Contemporary Art in New York by Kazuyo Sejima + Ryue Nishizawa/SANAA” 22 Nov 2007. Dezeen. <https://www.dezeen.com/2007/11/22/new-museum-of-contemporary-art-in-new-york-by-kazuyo-sejima-ryue-nishizawasanaa/>

The post New Museum appeared first on Arkitektuel.

©Marco Rinaldi

Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa’nın 1995 yılında kurduğu Japon mimarlık ekibi SANAA tarafından tasarlanmış yapı, 22 Şubat 2010’da hizmete açılmış. İkili aynı zamanda 2010’da Pritzker ödülüne layık görülmüştür. Lausanne, İsviçre’de açılan merkez, EPFL (Ecole Polytechnique Federole Lausanne) adlı üniversitenin kampüsünde bulunuyor. Rolex Eğitim Merkezi, kampüs öğrencilerine ve aslında tüm halka hitap eden merkez, içinde farklı programları barındırıyor.

©Pesquisa Mundi

Yapı, kaboratuar, büyük bir kütüphane ve EPFL için uluslararası bir kültür merkezi olarak düşünülmüş. 20.000 m2’lik alanda tek akışkan bir kütle ile kütüphaneler, servis alanları, sosyal alanlar, çalışma alanları, bilgi toplama alanları, restaurant/kafe ve dış mekanları kusursuz bir şekilde birbirine bağlayan bir tasarıma sahip.

Mimari dili oldukça yenilikçi bir yaklaşım; hafif eğimli, teraslı, sürekli sistemiyle farklı oranlardaki iç mekanları oluşturuyor. Bunu yaparken taşıyıcı sistemi neredeyse görünmez olarak işlenmiş üstelik. İstenen bu özelliklerin sağlanması için de yepyeni yapım yöntemleri kullanmayı gerektiriyor tasarım.

©Marco Rinaldi

Dikdörtgen bir plan üzerine oturan Rolex Eğitim Merkezi, oldukça organik bir forma sahip; bu da kıvrımlı olan döşeme ve çatı sistemiyle sağlanmış. Formun bir getirisi olarak yere oldukça hafifçe basıyormuş hissi veriyor merkez, az sayıda görünür taşıyıcı elemanın kullanılması bunu desteklemiş ve ayrıca birçok yerden girişie elverişli bir karakter sağlamış.

©Iwan Baan

Kendi topoğrafyasına sahip olan yapı, akıcı bir tasarımı yakalamış. Dalgalı formuyla içeride vadiler, tepeler ve platolar oluşturuyor tasarım, yapının köşelerini görünmez kılıyor. Merdivenler yerine hafif eğimler ve teraslarla sirkülasyonu sağlanmış olan yapı, içeride kütleleri ayıran bir duvar sistemi kullanmıyor. Bu da yapı içindeki tüm aktiviteleri en nihayetinde birbirne bağlayan bir özellik.

Yükseklik değişimleriyle oditoryum, sosyal alan, çalışma alanları gibi farklı ses karakterine sahip alanları birlikte barındırabiliyor. Fotoğraflarda da gözlemlenebilen cam ”balon”larla da toplantı vb. alanları yaratıyor.

©Thomas Mayer

Rolex Eğitim Merkezi iki kabuktan oluşuyor; döşeme ve çatı. Döşemesi beton çatısı ise çelik ve ahşaptan oluşuyor. Bu iki kabuk yapının her yerinden birbirine paralel, aynı kıvrılmaları barındırıyor ve nihayetinde dalgalı formu oluşturuyor. Yapım aşamasında, proje tek bir strüktürden oluştuğu için her bir elemanın esnek olması gerektiği düşünülmüş. Bunun sebebi doğal ve strüktürel herhangi bir gerilmeye, ani değişikliklere adapte olabilecek sistemi oluşturabilmek.

©Detail Mag

Kendi çeşitliliği ve bunların tek bir kütlede birlikteliğiyle SANAA grubu tarafından da ”samimi bir kamusal alan” olarak tanımlanan proje, EPFL’nin farklı disiplinlerarası sınırları yıkan ve bir araya getirecek çalışma alanları yaratan yapısına da vurgu yapıyor. Proje içindeki farklı karakterde alanlarıyla, yeni teknoloji ve çalışma methodlarıyla oldukça yenilikçi ve esnek bir kullanım geliştirmiş. Bunun yanında sosyallik, birliktelik ve disiplinlerarası birbirine geçmişlik sunuyor. Merkez, yalnızca bu formuyla değil, bu yaklaşımlarla da insanların görmek isteyeceği bir kent simgesi olmayı amaçlamış. Bu da EPFL’nin halka ve hatta tüm düyaya açılan karakterine bir katkı.

©Eduardo Perez

Rolex Eğitim Merkezi, aynı zamanda enerjinin tasarruflu kullanımına önem veren bir yapı. Düşük enerji tüketim derecesiyle İsviçre’de kullanılan Coverted Minergie Label sertifikasına hak kazanmış. Doğal ışıktan faydalanmaya önem veren, kontorllü havalandırma sistemlerinden oluşan, çift cam kullanımıyla yalıtıma ve havalandırma sistemlerine katkı sağlayan yapısıyla da sürdürebilir bir yapı.

The post Rolex Eğitim Merkezi appeared first on Arkitektuel.